Ιταλία των Αξιών

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιταλία των Αξιών
Italia dei Valori
Italia dei Valori logo.png
Πρόεδρος Αντόνιο Ντι Πιέτρο
Ταμίας Σιλβάνα Μούρα
Ιδρύθηκε 21 Μαρτίου 1998
Έδρα via Principe Eugenio, 31
00185 Ρώμη
Ιδεολογία Κεντρισμός, Λαϊκισμός,
Αντιδιαφθορά
Διεθνής προσχώρηση καμία
Ευρωπαϊκή προσχώρηση Συμμαχία Φιλελεύθερων και Δημοκρατικών για την Ευρώπη
Ομάδα Κοινοβουλίου Ε.Ε. Συμμαχία Φιλελεύθερων και Δημοκρατικών για την Ευρώπη
Επίσημα χρώματα Πορτοκαλί     
Βουλή των Αντιπροσώπων
0 / 630
Ιταλική Γερουσία
0 / 315
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
0 / 72
Ιστοσελίδα
http://www.italiadeivalori.it
Πολιτικό σύστημα της Ιταλίας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Η Ιταλία των Αξιών (Italia dei Valori, IdV) είναι ένα κεντρώο[1], λαϊκό[2][3][4][5] και αντιδιαφθορικό[1] πολιτικό κόμμα της Ιταλίας. Το κόμμα, το οποίο ανήκει στο Συμμαχία Φιλελεύθερων και Δημοκρατικών για την Ευρώπη (ELDR), και ηγέτης του είναι ο πρώην εισαγγελέας της υπόθεσης Mani pulite, Αντόνιο Ντι Πιέτρο, ο οποίος εισήλθε στην πολιτική το 1996.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώιμα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αντόνιο ντι Πιέτρο ήταν Υπουργός Δημοσίων Έργων στην Κυβέρνηση Πρόντι I από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο 1996, όταν παραιτήθηκε επειδή ήταν υπό έρευνα στην Μπρέσια.[6] Τον Νοέμβριο 1997 εκλέχθηκε Γερουσιαστής σε μια ειδική εκλογή στο Μουγκέλλο, ένα προπύργιο των Δημοκρατών της Αριστεράς στην Τοσκάνη, νικώντας τον κύριο αντίπαλο του Τζουλιάνο Φερράρα με 67.7% έναντι 16.1%, παρά την παρουσία ενός Κομμουνιστή υποψηφίου στην ψηφοφορία, του Σάντρο Κούρτσι που έλαβε 13.0%.[7]

Τον Μάρτιο 1998 ο Ντι Πιέτρο ίδρυσε το δικό του κόμμα Ιταλία των Αξιών (IdV), μαζί με τον Γουίλλερ Μπόρντον της Δημοκρατικής Ένωσης και τον Ρίνο Πισκιτέλλο και τον Φράνκο Ντανιέλι του Το Δίκτυο.[8]

Τον Φεβρουάριο 1999 ο Ντι Πιέτρο ενσωμάτωσε την IdV στο Οι Δημοκρατικοί, ένα κόμμα που ίδρυσε ο Ρομάνο Πρόντι με σκοπό τον μετασχηματισμό του συνασπισμού της Ελιάς σε ένα μοναδικό "Δημοκρατικό" κόμμα.[9] Στις εκλογές του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου 1999 Οι Δημοκρατικοί έφθασαν στο 7.7% και ο Ντι Πιέτρο εκλέχθηκε ΜΕΚ. Αφότου υπήρξε οργανωτικός γραμματέας και ηγέτης της αίθουσας του κόμματος στην Γερουσία, ο Ντι Πιέτρο αποχώρησε από αυτές τις θέσεις λόγω της αντίθεσης του στον διορισμό του Τζουλιάνο Αμάτο, ένα μακροχρόνιο μέλος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (το οποίο ήταν το βασικό υποκείμενο της έρευνας του Ντι Πιέτρο όταν ήταν δικαστικός), ως Πρωθυπουργού μετά την παραίτηση του Μάσσιμο Ντ'Αλέμα.[10] Ελάχιστα μετά ο Ντι Πιέτρο συνέστησε το κόμμα του IdV ξανά.[11]

Το ΙdV αγωνίσθηκε στις γενικές εκλογές του 2001 μόνο σε μια λαϊκίστικη πλατφόρμα, περιλαμβάνοντας σκληρή διαχείριση της παράνομης μετανάστευσης και της διαμαρτυρίας κατά της σπατάλης του δημόσιου χρήματος. Εν πάση περιπτώσει, η εκστρατεία επικεντρώθηκε βασικά εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο οποίος ήταν υποψήφιος Πρωθυπουργός του κεντροδεξιού Οίκου των Ελευθεριών. Το κόμμα έλαβε 3.9% στις εκλογές και για την Βουλή των Αντιπροσώπων και δεν κατέλαβε έδρες, ενώ εξέλεξε έναν Γερουσιαστή, τον Βαλέριο Καρράρα, ο οποίος σύντομα άφησε το κόμμα και μεταστράφηκε στο Forza Italia, το κόμμα του Μπερλουσκόνι.[12]

2004-2010[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2004 ο Ντι Πιέτρο συνεργάσθηκε με τον Ακίλε Οτσέτο, έναν πρώην ηγέτη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, για να κατέβει υποψήφιος ως Società Civile Di Pietro–Occhetto. Η λίστα κέρδισε 2.1% των εθνικών ψήφων και αμφότεροι οι άνδρες εκλέχθηκαν ΜΕΚ. Μετά την εκλογή, ο Οκτσέτο αμέσως παραιτήθηκε από την έδρα του και αντικαταστάθηκε από τον Τζουλιέττο Τσιέζα, έναν κομμουνιστή δημοσιογράφο.

Στις αρχές του 2006 ο Λεολούκα Ορλάντο, πρώην δήμαρχος του Παλέρμο, κάποιοι αποσχισμένοι από τους UDEUR Populars, περιλαμβανομένων των Πίνο Πισίκτσιο και τον Ετζίντιο Πεντρίνι, και πρώην Δημοκράτες της Αριστεράς, όπως ο Φάμπιο Ευαντζελίστι, ήλθαν στο κόμμα. Στις γενικές εκλογές του 2006, το IdV, εκείνη την εποχή μέλος του νικηφόρου κόμματος της κεντροαριστεράς Η Ένωση, έλαβε 2.1% και ο Ντι Πιέτρο ορκίσθηκε Υπουργός Υποδομών στην Κυβέρνηση Πρόντι ΙΙ.

Μετά την πτώση της κυβέρνησης του Πρόντι, ο Ντι Πιέτρο δημιούργησε μια συμμαχία με το Δημοκρατικό Κόμμα στις γενικές εκλογές του 2008. Η IdV είχε μεγάλα κέρδη αλλά για τον συμμαχικό της εταίρο δεν ίσχυσε το ίδιο και οδηγήθηκαν στην αντιπολίτευση. Με το 4.4% της, 29 βουλευτές και 14 γερουσιαστές, η IdV έγινε το τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο.

Μετά τις εκλογές, η IdV δημιούργησε τις δικές της ομάδες στην Βουλή των Αντιπροσώπων και στην Γερουσία, αντί να ενωθεί με τους Δημοκρατικούς σε μια κοινή ομάδα όπως είχε υποσχεθεί, και άρχισε έναν συναγωνισμό με τον κύριο σύμμαχό της.[13][14] Τον Οκτώβριο του 2008 ο Βελτρόνι, ο οποίος αποστασιοποιείτο από τον Ντι Πιέτρο πολλές φορές, διακήρυξε ότι "σε μερικά θέματα αυτός [ο Ντι Πιέτρο] απέχει από την δημοκρατική γλώσσα της κεντροαριστεράς",[15] αλλά τελικά το PD αποφάσισε να υποστηρίξει τον Κάρλο Κονσταντίνι (IdV) στις περιφερειακές εκλογές στο Αμπρούτσο το 2008.[16] Ο Κονσταντίνι ηττήθηκε, αλλά η IdV κινήθηκε κοντά στο PD (15.0% έναντι 19.6%).

Στις Εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του 2009 η λίστα έλαβε 8.0% της εθνικής ψήφου, τετραπλασιάζοντας τις ψήφου που είχε αποσπάσει πέντε έτη νωρίτερα και κερδίζοντας 7 έδρες. In the run-up for the election Di Pietro recruited to run in IdV lists Pino Arlacchi, a former senator for the Democrats of the Left, Gianni Vattimo, a leftist philosopher,[17] Ο Μαουρίτσιο Ζιππόνι, ένας πρώην trade unionist και βουλευτής του Κόμματος Κομμουνιστικής Επανίδρυσης (PRC), και ο Luigi De Magistris, ένας αριστερός[18] πρώην εισαγγελέας του Κατανζάρο who inquired Romano Prodi.[19] Ο Arlacchi, ο Ντε Ματζίστρις και ο Βάττιμο εκλέχθηκαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Μετά από αυτά τα αποτελέσματα, ο Ντι Πιέτρο είπε ότι η IdV "θα αφαιρέσει το όνομά του από το σύμβολο του κόμματος, ώστε να κτισθεί κάτι μεγαλύτερο, πιο χρήσιμο και που θα αντιπροσωπεύει κάτι πιο σημαντικό". Επίσης είπε ότι "χρειάζεται να γίνουμε ένα μεγάλο προοδευτικό κόμμα που υποστηριζει μια πρόταση για μια αξιόπιστη κυβέρνηση".[20] Ωστόσο το εκτελεστικό του κόμματος αποφάσισε να μην αφαιρέσει το όνομα του ιδρυτή του, θεωρώντας αυτό το όνομα ακόμη πολύ σημαντικό για το κόμμα.

2011-2012[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τους τελευταίους μήνες, η IdV πρότεινε τρία δημοψηφίσματα που επρόκειτο να λάβουν χώρα τον Ιούνιο 2011.

Λαϊκή υποστήριξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα εκλογικά αποτελέσματα της Ιταλίας των Αξιών στις 10 περισσότερο κατοικημένες Περιοχές της Ιταλίας συν το Αμπρούτσο και το Μολίζε (προπύργια του κόμματος) φαίνονται στον πίνακα κάτω.[21] Το IdV είναι συγκεκριμένα ισχυρό στο Αμπρούτσο και το Μολίζε επειδή ο Αντόνιο Ντι Πιέτρο προέρχεται από το Μολίζε και το Αμπρούτσο είναι γειτονική περιοχή. Γενικά το κόμμα είναι δυνατότερο στον Νότο παρά τον Βορρά, όπου η ψήφος διαμαρτυρίας απορροφάται βασικά από την Λέγκα του Βορρά.

γενικές 2001 Ευρωπαϊκές 2004 περιφερειακές 2005 γενικές 2006 γενικές 2008 Ευρωπαϊκές 2009 περιφερειακές 2010
Πεδεμόντιο 4.1 2.4 1.5 2.6 5.0 8.7 6.9
Λομβαρδία 3.9 1.7 1.4 2.0 4.0 6.5 6.3
Βένετο 4.6 2.1 1.3 2.2 4.3 7.2 5.3
Εμίλια-Ρομάνια 3.5 1.9 1.4 1.7 4.2 7.2 6.4
Τοσκάνη 2.5 1.8 0.9 1.4 3.5 6.8 9.4
Λάτσιο 2.8 2.1 1.0 1.9 4.1 8.3 8.6
Αμπρούτσο 6.3 3.9 2.4 4.1 7.0 13.8 15.0 (2008)
Μολίζε 14.3 7.8 8.8 (2006) 8.1 27.7 28.0 -
Καμπανία 3.8 2.1 2.4 2.6 4.7 8.9 4.5
Απουλία 5.1 2.8 2.4 1.8 4.6 8.9 6.5
Καλαβρία 3.6 2.3 - 2.2 3.6 9.1 5.4
Σικελία 3.9 2.7 - (2006) 4.4 3.4 7.1 1.9 (2008)
ΙΤΑΛΙΑ 3.9 2.1 - 2.3 4.4 8.0 -

Σύμβολα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 http://www.parties-and-elections.de/italy.html
  2. «INSIGHT». CNN. 2006-04-10. http://transcripts.cnn.com/TRANSCRIPTS/0604/10/i_ins.01.html. Ανακτήθηκε στις 2010-05-05. 
  3. «MARKETS WEEK WORLD: Italy must clear merger logjam». Financial Times. 2006-08-12. http://search.ft.com/ftArticle?queryText=abertis&page=10&id=060812000917&ct=0. 
  4. Carroll, Rory (2000-08-30). «Italy's feuding left gives Berlusconi free run». London: The Guardian. http://www.guardian.co.uk/world/2000/aug/30/worlddispatch.comment1. Ανακτήθηκε στις 2010-05-05. 
  5. Christophe Aguiton (2001). «WHY GENOA IS IMPORTANT, FOR ITALY AND FOR THE WORLD». Focusweb.org. http://www.focusweb.org/publications/2001/why-genoa-is-important.html. 
  6. http://archiviostorico.corriere.it/1996/novembre/15/Ora_basta_Pietro_lascia_governo_co_0_9611156464.shtml
  7. http://archiviostorico.corriere.it/1997/novembre/10/Pietro_supera_Ferrara_fermo_16_co_0_9711105269.shtml%7Ctitle=Di Pietro supera il 67 % , Ferrara fermo al 16 |publisher=Archiviostorico.corriere.it |date=2009-12-24 |accessdate=2010-12-14}}
  8. «Di Pietro, nasce l' " Italia dei Valori "». Archiviostorico.corriere.it. 2009-12-24. http://archiviostorico.corriere.it/1998/marzo/22/Pietro_nasce_Italia_dei_Valori_co_0_98032213938.shtml. Ανακτήθηκε στις 2010-12-14. 
  9. «I Democratici scelgono un asinello». Archiviostorico.corriere.it. 2009-12-24. http://archiviostorico.corriere.it/1999/febbraio/28/Democratici_scelgono_asinello_co_0_9902282547.shtml. Ανακτήθηκε στις 2010-12-14. 
  10. «Democratici, Di Pietro sbatte la porta». Archiviostorico.corriere.it. 2009-12-24. http://archiviostorico.corriere.it/2000/aprile/28/Democratici_Pietro_sbatte_porta_co_0_0004281876.shtml. Ανακτήθηκε στις 2010-12-14. 
  11. «Di Pietro lancia un movimento per correre alle politiche». Archiviostorico.corriere.it. 2009-12-24. http://archiviostorico.corriere.it/2000/maggio/23/Pietro_lancia_movimento_per_correre_co_0_0005238269.shtml. Ανακτήθηκε στις 2010-12-14. 
  12. «Carrara passa con Forza Italia. L' ex pm: è un piccolo uomo Primo ribaltone, senatore di Di Pietro con il Polo». Corriere della Sera. 2001-05-31. http://archiviostorico.corriere.it/2001/maggio/31/Carrara_passa_con_Forza_Italia_co_0_0105316479.shtml. 
  13. «Veltroni-Idv, niente gruppo unico braccio di ferro sui capigruppo». La Repubblica. 2008-04-24. http://ricerca.repubblica.it/repubblica/archivio/repubblica/2008/04/24/veltroni-idv-niente-gruppo-unico-braccio-di-ferro.html. 
  14. «Il polo Di Pietro». Il Foglio. 2008-10-11. http://www.ilfoglio.it/soloqui/1169. 
  15. «Veltroni: con Di Pietro alleanza finita». Corriere della Sera. 2008-10-19. http://www.corriere.it/politica/08_ottobre_19/veltroni_fine_alleanza_dipietro_fc8b7390-9dfb-11dd-b589-00144f02aabc.shtml. 
  16. «ABRUZZO/ELEZIONI: IL CENTROSINISTRA PUNTA TUTTO SU COSTANTINI (IDV)». ASCA. 2008-10-28. http://www.asca.it/moddettnews.php?idnews=786879&canale=ORA&articolo=ABRUZZO/ELEZIONI:%20IL%20CENTROSINISTRA%20PUNTA%20TUTTO%20SU%20COSTANTINI%20(IDV). 
  17. «Da Gianni Rivera all'ex pm De Magistris, le squadre dei partiti per le Europee». Adnkronos. 2009-04-01. http://www.adnkronos.com/IGN/Politica/?id=3.0.3165256132. 
  18. «De Magistris ,vecchio compagno del PCI ai tempi di Berlinguer | Fai notizia - il primo sito di giornalismo partecipativo» (στα (ιταλικά)). Fainotizia.it. 2009-04-29. http://www.fainotizia.it/2009/04/29/perch%C3%A8-de-magistris-ha-scelto-di-candidarsi-con-litalia-dei-valori-e-non-con-il-pd?reportage=5041978. Ανακτήθηκε στις 2010-12-14. 
  19. «La svolta "operaista" di Di Pietro». Corriere della Sera. 2009-04-14. http://archiviostorico.corriere.it/2009/aprile/14/svolta_operaista_Pietro_co_8_090414018.shtml. 
  20. Di Pietro: "Farò io il grande partito che sostituirà i Democratici" - Interni - ilGiornale.it del 28-04-2009
  21. «::: Ministero dell'Interno ::: Archivio Storico delle Elezioni» (στα (ιταλικά)). Elezionistorico.interno.it. http://elezionistorico.interno.it/. Ανακτήθηκε στις 2010-12-14. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]