The Guardian

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το λογότυπο της εφημερίδας.

Η εφημερίδα The Guardian είναι ημερήσια βρετανική ειδησεογραφική έντυπη έκδοση. Ιδρύθηκε το 1821 στο Μάντσεστερ με το όνομα The Manchester Guardian και υποστήριζε φιλελεύθερες θέσεις. Ανήκει στην Guardian Media Group, μαζί με τις αδελφικές της εφημερίδες The Observer (κυριακάτικη έκδοση) και The Guardian Weekly (διεθνής εβδομαδιαία έκδοση).

Θεωρείται μια εφημερίδα της μεσαίας αστικής τάξης της Βρετανίας, κεντροαριστερών απόψεων (στην Βρετανία οι πολίτες που ανταποκρίνονται σε αυτά τα χαρακτηριστικά αποκαλούνται συχνά με τον χαρακτηρισμό «Guardian readers»).

Σήμερα, είναι η τρίτη σε κυκλοφορία εφημερίδα στην Βρετανία, μετά τις The Daily Telegraph και The Times.[1]

Ιστορικό έκδοσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εφημερίδα ιδρύθηκε στο Μάντσεστερ το 1821 με τον τίτλο The Manchester Guardian από τον έμπορο βάμβακος Τζον Έντουαρντ Τέιλορ. Ο Τέιλορ ήταν μέλος μιας αντικομφορμιστικής φιλελεύθερης πολιτικής ομάδας επιχειρηματιών του Μάντσεστερ, που έφερε το όνομα «Little Circle».[2] Η δημιουργία του The Manchester Guardian έγινε με την υποστήριξη 11 μελών του Little Circle.

Η ίδρυσή της έγινε δυνατή μετά το προσωρινό κλείσιμο των γραφείων της ριζοσπαστικής εφημερίδας του Μάντσεστερ, Manchester Observer και την φυλάκιση του εκδότη της.[3][4] Ο Manchester Observer είχε υπερασπιστεί τους διαδηλωτές κατά τα επεισόδια της 16ης Αυγούστου του 1918, τα οποία έμειναν γνωστά ως «Σφαγή του Πετερλόου».[3] Το προσωρινό κλείσιμο του Manchester Observer άνοιξε τον δρόμο για την έκδοση της εφημερίδας του Τέιλορ, η θέση του οποίου πάνω στο θέμα ήταν λιγότερο θετική για τους διαδηλωτές και κυρίως για τους ηγέτες τους, θεωρώντας πως εκμεταλλεύτηκαν την μάζα για προσωπικά οφέλη.[5][6]

Το πρώτο φύλο της νέας εφημερίδας κυκλοφόρησε στις 5 Μαΐου του 1821 και κόστιζε 7d (παλιές πένες), από τις οποίες οι 4d αφορούσαν τον φόρο χαρτοσήμου.[4][7] Η εφημερίδα ήταν εβδομαδιαία και κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο. To 1836, με την μείωση της τιμής του τέλους χαρτοσήμου για τις εφημερίδες, έγινε δυνατή η έκδοση και δεύτερου φύλλου, κάθε Τετάρτη, ενώ η πλήρης κατάργησή του το 1855 την μετέτρεψε σε καθημερινή έκδοση.

Το 1959 αφαίρεσε από τον τίτλο της έκδοσης τη λέξη «Manchester», μετατρέποντάς τον στο σημερινό, «The Guardian». Το 1964 η διεύθυνση της εφημερίδας μετακόμισε από το Μάντσεστερ στο Λονδίνο. Η περίοδος της δεκαετίας του 1970 υπήρξε οικονομικά κακή για την εφημερίδα, αναγκάζοντας τους υπεύθυνους να συζητούν μια πιθανή συγχώνευση με την εφημερίδα The Times. Όμως, η ίδρυση της εφημερίδας The Independent το 1986 προκάλεσε μια άνθηση στο αναγνωστικό κοινό του ημερήσιου Τύπου και δημιούργησε έναν αγώνα για την μεγαλύτερη κυκλοφορία.

To 1992 παρουσίασε μια καθημερινή συνοδευτική της έκδοση, με την μορφή tabloid, το οποίο ονομάστηκε G2. Η ιδέα υιοθετήθηκε και από άλλες μεγάλες «ποιοτικές» εφημερίδες και το κύριο φύλλο πέρασε στην μορφή Berliner (315 mm × 470 mm), ενώ από το 2005 υιοθέτησε μια μορφή λίγο μεγαλύτερη από αυτή της tabloid, την οποία χρησιμοποιούσε ήδη η γαλλική Le Monde και η γερμανική Die Tageszeitung.

Το 1993 αγόρασε τον The Observer και τον μετέτρεψε σε Κυριακάτικη εφημερίδα. Η διεθνής εβδομαδιαία της έκδοση είναι η The Guardian Weekly, ενώ έχει δημιουργήσει και μια ηλεκτρονική έκδοση, την G24, που είναι διαθέσιμη ελεύθερα και περιέχει άρθρα από τον The Guardian και τον The Observer. Το 1999 δημιούργησε την ηλεκτρονική της έκδοση, guardian.co.uk.

Θέσεις της σε διάφορα ιστορικά ζητήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1821, η νέα εφημερίδα δήλωνε πως «...θα εφαρμόσει με ζήλο τις αρχές της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας...»[8] Συνάντησε όμως την έντονη αντίδραση της εργατικής τάξης του Μάντσεστερ, που χαρακτήριζε τον Manchester Guardian σαν «παράνομη πόρνη και βρομερό παράσιτο του χειρότερου μέρους των ιδιοκτητών μύλων»[9], καθώς η νέα εφημερίδα ήταν συχνά εχθρική προς τα αιτήματα των εργατών και ασκούσε κριτική στις κινητοποιήσεις τους.[10][11]

Στην περίοδο του Αμερικανικού Εμφυλίου, ήταν αντίθετη προς την μεριά της Ένωσης.[12]

Ο C. P. Scott και η αναγνώριση στην Βρετανία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Φεβρουάριο του 1871 στην δημοσιογραφική ομάδα του The Manchester Guardian προστέθηκε ο Τσαρλς Πρέστγουιτς Σκοτ (C. P. Scott), ανιψιός του ιδρυτή της εφημερίδας Τζον Έντουαρντ Τέιλορ και γιος του συνεκδότη της (μεταξύ 1847–1848), Ρουσέλ Σκοτ. Από την 1η Ιανουαρίου του 1872 έγινε εκδότης της και παρέμεινε στη θέση για 57 χρόνια, ενώ από το 1907 έγινε και ιδιοκτήτης της.

Ο Σκοτ κατάφερε να κάνει την τοπική εφημερίδα του Μάντσεστερ αναγνωρίσιμη σε όλη την Βρετανία. Κάτω από την διεύθυνσή του, μετέτρεψε την συντηρητική γραμμή της σε πιο ριζοσπαστική. Την περίοδο της διάσπασης του Φιλελεύθερου Κόμματος το 1886, η εφημερίδα τάχθηκε ανοιχτά με το μέρος του Γουίλιαμ Γκλάντστοουν. Στην περίοδο του Δευτέρου Πολέμου τον Μπόερ εναντιώθηκε προς αυτόν, ερχόμενη σε αντίθεση με την κοινή γνώμη.[13] Υποστήριξε τον αγώνα του γυναικείου κινήματος των Σουφραζέτων, χωρίς να πάψει όμως να ασκεί κριτική σε ορισμένες τακτικές τους.[14]

Το 1936 η ιδιοκτησία της εφημερίδας πέρασε στην Scott Trust Limited.

Ισπανικός εμφύλιος και θέσεις μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την περίοδο του Ισπανικού Εμφυλίου, η εφημερίδα, η οποία είχε πάντα ένα κεντρώο και κεντροαριστερό ακροατήριο, υποστήριξε την Δημοκρατική πλευρά, παράλληλα με την εργατική Daily Herald, την φιλελεύθερη News Chronicle και την κομμουνιστική Daily Worker. Με τη θέση της αυτή κατάφερε να κερδίσει εθνική αναγνώριση και την υποστήριξη της Αριστεράς.

Το 1956 υποστήριζε μια πιθανή επέμβαση στη διώρυγα του Σουέζ, κατά την περίοδο της Κρίσης του Σουέζ.[15]

Στα γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής το 1972 έριξε την ευθύνη στους διαδηλωτές, παίρνοντας το μέρος του Στρατού. Υποστήριξε πως οι διοργανωτές της διαμαρτηρίας έπρεπε να υπολογίσουν πως ο ΙΡΑ ήταν πιθανό να επιχειρούσε να χρησιμοποιήσει τους διαδηλωτές ως ασπίδα και πως ο πετροπόλεμος δεν μπορούσε να αποτραπεί.[16] Επίσης στην επίσημη θέση της, η εφημερίδα υποστήριζε για την περίπτωση της Βόρειας Ιρλανδίας την μέθοδο της φυλάκισης χωρίς προηγουμένως την διεξαγωγή δικής ως αναπόφευκτη και αναγκαία, παρόλο που την χαρακτήριζε γενικά ως «απεχθές, καταπιεστική και αντιδημοκρατική» πρακτική, «...με την ελπίδα ότι η ατμόσφαιρα θα μπορούσε να ηρεμήσει...».[17]

Την περίοδο του Πολέμου του Κόλπου, η εφημερίδα εξέφρασε αρχικά τις αμφιβολίες της γύρω από την ανάληψη στρατιωτικής δράσης στο Ιράκ.[18] Με την έναρξη του πολέμου, πάντως, υποστήριξε την ανάγκη μιας γρήγορης επέμβασης, με την υποστήριξη του βρετανικού στρατού, για την αντιμετώπιση ενός «κακού καθεστώτος», καθώς αυτή ήταν η απόφαση των Ηνωμένων Εθνών.[19] Αντίθετα, υποστήριξε το NATO στον Πόλεμο του Κοσόβου το 1999, παρά την αντίθετη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.[20] Μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, υπήρξε κατά του Πολέμου στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. The Guardian, 11 Ιανουαρίου 2013.
  2. Wainwright, Martin (13 Αυγούστου 2007). "Battle for the memory of Peterloo: Campaigners demand fitting tribute". The Guardian. http://www.guardian.co.uk/uk/2007/aug/13/britishidentity.artnews. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2013. 
  3. 3,0 3,1 Schoolnet n.d. "Manchester Observer."
  4. 4,0 4,1 Editorial (4 Μαΐου 2011). "The Manchester Guardian, born 5 May 1821: 190 years – work in progress". The Guardian. http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/may/05/manchester-guardian-work-in-progress. 
  5. Manchester Gazette, 7 Αυγούστου 1819, από το βιβλίο: Ayerst, David (1971). 'Guardian' : biography of a newspaper. London: Collins. σελ. 20. ISBN 0-00-211329-5. 
  6. Harrison, Stanley (1974). Poor men's guardians : a record of the struggles for a democratic newspaper press, 1763–1973. London: Lawrence and Wishart. σελ. 53. ISBN 0-85315-308-6. 
  7. Schoolnet n.d. "Manchester Guardian."
  8. «The Scott Trust: History». Guardian Media Group. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Ιουλίου 2008. http://web.archive.org/web/20080723175652/http://www.gmgplc.co.uk/ScottTrust/History/tabid/193/Default.aspx. 
  9. Weaver, Stewart Angas (1997). The Hammonds: A Marriage in History. Stanford University Press. σελ. 151. ISBN 0804732426. 
  10. Editorial (28 Ιανουαρίου 1832). The Manchester Guardian. 
  11. Editorial (26 Φεβρουαρίου 1873). The Manchester Guardian. 
  12. Editorial (27 Απριλίου 1865). The Manchester Guardian. 
  13. Hampton, Mark (2011). "The Press, Patriotism, and Public Discussion: C. P. Scott, the "Manchester Guardian", and the Boer War, 1899–1902". The Historical Journal 44 (1): 177–197. http://www.jstor.org/pss/3133666. 
  14. Purvis, June (13 Νοεμβρίου 2007). "Unladylike behaviour". guardian.co.uk (London: Guardian News and Media). http://www.guardian.co.uk/education/2007/nov/13/research.highereducation. Ανακτήθηκε στις 28 July 2009. 
  15. Leader (2 Αυγούστου 1956). "Military action". The Manchester Guardian. 
  16. Leader (1 Φεβρουαρίου 1972). "The division deepens". The Guardian (London). http://www.guardian.co.uk/uk/1972/feb/01/bloodysunday.northernireland1. 
  17. The Guardian, leader, 10 Αυγούστου 1971
  18. Leader (6 Αυγούστου 1990). "Choosing the best option". The Guardian (London). 
  19. Leader (17 Ιανουαρίου 1991). "Suddenly the sky turns orange". The Guardian. 
  20. Kaldor, Mary (25 Μαρτίου 1999). "Bombs away! But to save civilians we must get in some soldiers too". The Guardian (London: Guardian News and Media). http://www.guardian.co.uk/world/1999/mar/25/balkans8. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα The Guardian της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).