Ενρίκο Φέρμι

Ενρίκο Φέρμι

Γέννηση	29 Σεπτεμβρίου 1901 Ρώμη, Ιταλία
Θάνατος	28 Νοεμβρίου 1954 (53 ετών) Σικάγο, Ιλινόι, ΗΠΑ
Νόμιμος Κάτοικος	Ιταλία (1901 - 1954) Ηνωμένες Πολιτείες (1944 - 1954_
Ερευνητικός τομέας	Φυσική
Ίδρυμα εργασίας	Scuola Normale Superiore di Pisa Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν Πανεπιστήμιο του Λείντεν Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης Πανεπιστήμιο Κολούμπια Πανεπιστήμιο του Σικάγου
Σπουδές	Scuola Normale Superiore
Σημαντικοί μαθητές	Όουεν Τσάμπερλεϊν Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ και άλλοι.
Σημαντικά βραβεία	Μετάλλιο Matteucci (1926) Νόμπελ Φυσικής (1938) Μετάλλιο Χιούζ (1942) Μετάλλιο Φράνκλιν (1947) Μετάλλιο Ράμφορντ (1953)

Ο Ενρίκο Φέρμι (Enrico Fermi, 29 Σεπτεμβρίου 1901- 28 Νοεμβρίου 1954) ήταν Ιταλός φυσικός, ο οποίος τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής.

Ο Φέρμι μελέτησε τα σωμάτια των ατόμων και ανακάλυψε ένα ακόμη σωμάτιο, το οποίο ονομάστηκε φερμιόνιο. Επίσης, διατύπωσε τη θεωρία της ραδιενέργειας β. Το 1942 κατασκεύασε τον πρώτο ατομικό αντιδραστήρα, στο Σικάγο των Η.Π.Α. Εκεί πέτυχε την τεχνητή αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση.

Ο Φέρμι συμμετείχε και στην κατασκευή της ατομικής βόμβας μαζί με πολλούς διάσημους φυσικούς της εποχής του.

Βιογραφία

Ο Ενρίκο Φέρμι ήταν ένας Ιταλός φυσικός (1901 - 1954). Γεννήθηκε στη Ρώμη και σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Πίζας. Το 1924 έγινε υφηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Έκανε στατιστικές έρευνες γύρω από τη συμπεριφορά των αερίων. Μαζί με τον Άγγλο φυσικό Πολ Ντιράκ (Paul Dirac) ανέπτυξε τη στατιστική Φέρμι - Ντιράκ, που έχει επίσης εφαρμογή στα ηλεκτρόνια και στα πρωτόνια, που γενικότερα λέγονται φερμιόνια.

Το 1926 ο Φέρμι έγινε καθηγητής της φυσικής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Ασχολήθηκε με την πυρηνική φυσική και διατύπωσε τη θεωρία για την εξήγηση της ακτινοβολίας β από ραδιενεργά σώματα. Αργότερα ασχολήθηκε με τις πυρηνικές αντιδράσεις νετρονίων - ύλης και κατάφερε να δημιουργήσει τεχνητά ραδιενεργά ισότοπα. Λίγο αργότερα πειραματίστηκε με τα βραδέα νετρόνια και τις αντιδράσεις που προκαλούν στο ουράνιο. Για τις εργασίες του αυτές τιμήθηκε το 1938 με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής. Αργότερα εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο Κολούμπια στο ινστιτούτο πυρηνικών ερευνών του Σικάγου, που σήμερα έχει το όνομά του. Ασχολήθηκε με την παραγωγή ενέργειας από τη σχάση του ουρανίου. Σε συνεργασία με άλλους επιστήμονες κατόρθωσε να δημιουργήσει το 1942 τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα. Ο τρόπος διάταξης του ουρανίου στην κορυφή του αντιδραστήρα ονομάστηκε στήλη Φέρμι. Ερεύνησε επίσης την περίθλαση των νετρονίων, τις ιδιότητες των κοσμικών ακτίνων και των μεσονίων. Έργα του είναι: Εισαγωγή στην ατομική φυσική (1928), Μόρια και κρύσταλλοι (1934), Θερμοδυναμική (1937), Στοιχειώδη σωματίδια (1951) κ.ά.