Εγβέρτος του Ουέσσεξ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εγβέρτος του Ουέσσεξ

Ο Εγβέρτος του Ουέσσεξ (770 - 839) ήταν βασιλιάς του Ουέσσεξ (802839), υιός του βασιλιά Ίλμουντ του Κεντ. Δεν υπάρχουν καθόλου πηγές για τα νεανικά του χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση, παντρεύτηκε την Ρεντμπούργκα, αδελφή του βασιλιά των Φράγκων, ενώ δεν υπάρχουν πληροφορίες για άλλα παιδιά του, εκτός από τον βέβαιο γιο και διάδοχό του Έθελγουλφ.

Ήττα από τον Όφφα της Μερκία και εξορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μερκία ήταν το ισχυρότερο βασίλειο στην Αγγλία το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα υπό τον Όφα (757796), με βασιλιά του Ουέσσεξ την ίδια περίοδο τον Κίνεγουλφ του Ουέσσεξ (757786). Οι σχέσεις τους, όπως φαίνονται από τα διάφορα διασωθέντα καταστατικά, δεν ήταν καλές, με τον Κίνεγουλφ να έχει μια σχετική ανεξαρτησία από τον ισχυρότερο βασιλιά Όφφα. Ηττήθηκε από τον Όφφα (779) στη μάχη του Μπέσινγκτον, αλλά δεν είναι γνωστό αν στη συνέχεια τον αναγνώρισε επικυρίαρχο του. Πάντως από καταστατικά της εποχής φαίνεται ότι την περίοδο 776784 οι βασιλείς του Κεντ είχαν υποταχθεί στον Όφφα.

Το 784 εμφανίζεται στο Κεντ ένας νέος βασιλιάς, ο Ίλμουντ, ο πατέρας του Εγβέρτου, αλλά την ίδια χρονιά ανατράπηκε από τον Όφφα που πήρε για λογαριασμό του το Κεντ, οπότε ο νεαρός Εγβέρτος εξορίστηκε στο Ουέσσεξ. Ο Κίνεγουλφ του Ουέσσεξ δολοφονήθηκε το 786 και κατόπιν ο Όφφα τοποθέτησε στη θέση του τον Μπέορχτρικ, τον οποίο πάντρεψε με την κόρη του, ενώ ο Εγβέρτος εξορίστηκε για 16 χρόνια στη χώρα των Φράγκων. Την εποχή της εξορίας του τους Φράγκους διοικούσε ο ισχυρότερος βασιλιάς του Μεσαίωνα, ο Καρλομάγνος, ο οποίος τον είδε με συμπάθεια λόγω του ότι αντιπαθούσε τον Όφφα. Κατά τον Γουίλιαμ του Μάλμσμπουρι, εκεί διδάχθηκε όλες τις μεθόδους διακυβέρνησης.

Ισχυρότερος Άγγλος ηγεμόνας με τη βοήθεια του Καρλομάγνου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπέορτρικ πέθανε το 802 και ο Εγβέρτος επέστρεψε αμέσως στο Ουέσσεξ και αναδείχθηκε βασιλιάς χωρίς πολλές αντιστάσεις, παρότι δεν τον ήθελαν οι ευγενείς της περιοχής, αφού είχε την υποστήριξη του Καρλομάγνου και του Πάπα. Την εποχή της βασιλείας του δεν αναφέρεται τίποτα σημαντικό, εκτός από τη λεηλασία της Ντουμνονίας από αυτόν σε δύο εκστρατείες του (815, 825). To 825 έγινε μια μάχη που άλλαξε την πορεία της ιστορίας, η μάχη του Έλεντουν, η οποία σήμανε το τέλος της κυριαρχίας του βασιλείου της Μερκίας στην Αγγλία και την άνοδο του βασιλείου του Ουέσσεξ σαν κυρίαρχη δύναμη. Η ήττα του βασιλιά Μπέορνγουλφ της Μερκίας από το στρατό του Εγβέρτου υπό την ηγεσία του γιου του, Έθελγουλφ, ήταν ολοκληρωτική. Ο Έθελγουλφ συγκέντρωσε τους βασιλείς του Έσσεξ, Κεντ και Σάρεϊ, αναγκάζοντάς τους να του δηλώσουν την υποταγή τους. Ο Μπέορνγουλφ επιτέθηκε την επόμενη χρονιά (826) στην Ανατολική Αγγλία με την ελπίδα να ανακτήσει ξανά την κυριαρχία του, αλλά σκοτώθηκε, οπότε και η κυριαρχία του Εγβέρτου κατοχυρώθηκε, κερδίζοντας και την αναγνώριση του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι.

Η ισχύς του Εγβέρτου αυξήθηκε σημαντικά ως το 830, καθώς το 829 επιτέθηκε ξανά στην Μερκία διαλύοντας οριστικά το βασίλειο και εξορίζοντας τον βασιλιά Ουίγκλαφ της Μερκίας, ενώ την ίδια χρονιά (830) κατέκτησε και την Νορθουμβρία και πέτυχε σημαντική νίκη επί των Ουαλών.

Παρακμή την τελευταία δεκαετία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά από όλες αυτές τις νίκες, την επόμενη δεκαετία ξεκινά η παρακμή, καθώς ο βασιλιάς της Μερκίας Ουίγκλαφ κατάφερε να ανακάμψει και να κερδίσει το βασίλειο του. Με ένα καταστατικό του 836 εμφανίζεται ο Ουίγκλαφ ως ανεξάρτητος βασιλιάς της Μερκίας με 11 δικούς του επισκόπους ανεξάρτητους από την αρχιεπισκοπή του Καντέρμπουρι, ενώ κατάφερε να κατακτήσει και το Έσσεξ. Η παρακμή του Εγβέρτου τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οφείλεται, όπως εξηγούν οι ιστορικοί, στην έλλειψη της εύνοιας από την πλευρά του βασιλείου των Φράγκων που ήταν ισχυρότατη την εποχή του Καρλομάγνου. Ο Καρολίγγειος βασιλιάς Λουδοβίκος ο Ευσεβής, λόγω πολλών ταραχών που ξέσπασαν στο βασίλειό του, αποφάσισε να υποστηρίξει τον Ουίγκλαφ, και αυτός ήταν ο βασικότερος παράγοντας παρακμής του Εγβέρτου.

Ο Εγβέρτος όρισε διάδοχό του τον γιο του, Έθελγουλφ, ορίζοντας τη διαδοχή στο βασίλειο του Ουέσσεξ σύμφωνα με τον Σαλικό νόμο, να κληρονομείται δηλαδή πάντα από αρσενικούς απευθείας απογόνους και όχι από γαμπρούς. Εγγονός του ήταν ο ένδοξος Άγγλος βασιλιάς Αλφρέδος ο μέγας.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Swanton, Michael (1996). The Anglo-Saxon Chronicle. New York: Routledge
  • Egbert's charters at Anglo-Saxons.net
  • Abels, Richard (2005). Alfred the Great: War, Kingship and Culture in Anglo-Saxon England. Longman.
  • Campbell, James; Eric John & Patrick Wormald (1991). The Anglo-Saxons. London: Penguin Books.
  • Fletcher, Richard (1989). Who's Who in Roman Britain and Anglo-Saxon England. Shepheard-Walwyn.
  • Higham, N.J.; Hill, D.H. (2001). Edward the Elder. Routledge.
  • Hunter Blair, Peter (1966). Roman Britain and Early England: 55 B.C. - A.D. 871. W.W. Norton & Company. *Kirby, D.P. (1992). The Earliest English Kings. London: Routledge.
  • Payton, Philip (2004). Cornwall: A History. Cornwall Editions.
  • Stenton, Frank M. (1971). Anglo-Saxon England. Oxford: Clarendon Press.
  • Whitelock, Dorothy (1968). English Historical Documents v.l. c.500–1042. London: Eyre & Spottiswoode.
  • Wormald, Patrick; Bullough, D. and Collins, R. (1983). Ideal and Reality in Frankish and Anglo-Saxon Society.
  • Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby.
  • Yorke, Barbara (1995). Wessex in the Early Middle Ages. London: Leicester University Press.


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Egbert of Wessex της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).