Πέντα της Μερκίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Πέντα
Penda of Mercia.jpg
Βασιλιάς της Μερκίας
Περίοδος εξουσίας
626655
Προκάτοχος Κερλ της Μερκίας
Διάδοχος Πεάντα της Μερκίας
Θάνατος 15 Νοεμβρίου 655
Πατέρας Πίμπα της Μερκίας
Επίγονοι Πεάντα της Μερκίας
Γούλφχερ
Εθελρέντ
και άλλοι

O Πέντα της Μερκίας (Penda, ... - 15 Νοεμβρίου 655) ήταν βασιλιάς του Αγγλοσαξονικού βασιλείου της Μερκίας κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα, την εποχή που οι Αγγλοσάξονες πολυθεϊστές βασιλείς είχαν αρχίσει να ασπάζονται τον χριστιανισμό.

Πέτυχε δύο σημαντικές νίκες εναντίον των αντιπάλων του, βασιλιά Έντουιν της Νορθουμβρίας στην μάχη του Χάτφιλντ (633) και του Όσβαλντ της Νορθουμβρίας στην μάχη του Μέισερφιλντ (642). 13 χρόνια αργότερα σκοτώθηκε στην μάχη του Βίνβεντ κατά των Βερνικιανών.

Ήταν γιος του Πίμπα, απευθείας απόγονος του Ίκελ της Μερκίας, με γενεαλογική γραμμή που σύμφωνα με το θρύλο καταλήγει στον μεγάλο θεό των γερμανικών φύλων, Βόντεν (ο αντίστοιχος Όντιν της σκανδιναβικής μυθολογίας). Ο πατέρας του είχε 12 γιους, από τους οποίους μόνο 2 βασίλευσαν, ο Πέντα και ο Εόβα, ενώ από έναν τρίτο, τον Κοένγουολ, κατάγονταν δύο μετέπειτα βασιλείς. Διαδέχθηκε τον βασιλιά Κερλ της Μερκίας που δεν ανήκε στην οικογένεια του. Σχετικά με την ημερομηνία διαδοχής και την σχέση που είχε μαζί του, οι πληροφορίες είναι αμφισβητήσιμες. Σύμφωνα με τα Αγγλοσαξονικά χρονικά, έγινε βασιλιάς (626) σε ηλικία 50 ετών, βασίλευσε 30 χρόνια, αλλά οι ιστορικοί όπως ο Βέδας αμφισβητούν την πληροφορία λόγω της ηλικίας των παιδιών του. Πιθανότερα 50 ετών ήταν όταν σκοτώθηκε στην μάχη του Βίνβεντ.

Ισχυρότερος βασιλιάς στην Αγγλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την δεκαετία του (620) ισχυρότερος βασιλιάς της Αγγλίας ήταν ο Έντουιν της Νορθουμπρίας, ο οποίος συνεπλάκη με τον βασιλιά της Ουαλίας Κάντβαλον απ Κάντφαν. Στην αρχή ο Κάντβαλον ηττήθηκε, αλλά αργότερα με την σημαντική βοήθεια της συμμαχίας του με τον Πέντα κατάφεραν να συντρίψουν τον Έντουιν στην μάχη του Χάτφιλντ (633). Αναφέρεται ότι στην συνέχεια εγκατέλειψε την μάχη αφήνοντας μόνο του τον Κάντβαλον, άλλες πληροφορίες λένε ότι αυτό έγινε έναν χρόνο αργότερα, όταν ο σύμμαχος του σκοτώθηκε στην μάχη του Χέβενφιλντ, κάτι που έκανε τον διάδοχο του Έντουιν, Όσβαλντ, να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να γίνει ο ισχυρότερος βασιλιάς στην Αγγλία. Ο Πέντα στην συνέχεια σκότωσε τον γιο του Έντουιν, Ίντφριθ, παρά τον όρκο του ότι δεν θα το κάνει, πιθανότατα γιατί φοβόταν εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του. Εκείνη την εποχή μοίρασε το βασίλειο της Μερκίας με τον αδελφό του Εόβα, κάτι ασυνήθιστο για τα Αγγλοσαξονικά βασίλεια. Εκείνος κράτησε τον νότο, ενώ ο αδελφός του Εόβα την βόρεια Μερκία, ουσιαστικά υποτελής του ισχυρότατου βασιλιά των Νορθουμπρίων Όσβαλντ.

Ο Πέντα νίκησε τους Νορθούμπριους στην μάχη του Μέισερφιλντ στις 5 Αυγούστου 642, όπου σκοτώθηκε και ο χριστιανός βασιλιάς Όσβαλντ. Ο Πέντα ακρωτηρίασε το σώμα του Όσβαλντ σύμφωνα με τον Βέδα και το κάρφωσε σε πασσάλους, παγανιστική συνήθεια, κάτι που έκανε την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να κηρύξει τον βασιλιά Όσβαλντ μάρτυρα και Άγιο. Ο αδελφός του Εόβα που ήταν υποτελής του Όσβαλντ σκοτώθηκε στην ίδια μάχη, αλλά είναι άγνωστο αν υποστήριζε τον Πέντα ή τον Όσβαλντ. Η συγκεκριμένη μάχη έκανε τον Πέντα ισχυρότερο βασιλιά σε ολόκληρη την Αγγλία, κάτι που έφερε την ανύψωση των παγανιστών βασιλέων εις βάρος των χριστιανών.

Ένας από τους παγανιστές βασιλείς ήταν και ο βασιλιάς του Ουέσσεξ Κενβάλ, που παντρεύτηκε την αδελφή του Πέντα, αλλά όταν την χώρισε εξορίστηκε (645). Αργότερα του δηλώθηκε ότι θα μπορέσει να επιστρέψει στο βασίλειο του μετά τον θάνατο του Πέντα.

Το 654 ο Πέντα σκότωσε τον βασιλιά Άννα της Ανατολικής Αγγλίας, που είχε προσφέρει καταφύγιο στον Κένγουελ. Τον Άννα διαδέχθηκε ο αδελφός του, Εθελχίρ, που φέρεται σαν σύμμαχος του Πέντα. Μετά τον θάνατο του επισκόπου Άινταν (651), άρχισε σκληρές επιδρομές στην Νορθουμβρία, προξενώντας μερικές φορές μεγάλες καταστροφές καίγοντας και σκοτώνοντας.

Πτώση και δολοφονία του Πέντα σε μάχη κατά της Βερνικίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 655 επιτέθηκε στην Βερνικία με μεγάλο στρατό. Οι αιτίες που αποφάσισε να μπλεχτεί στον συγκεκριμένο πόλεμο είναι αμφιλεγόμενες. Σύμφωνα με τον Βέδα στο έργο του "Εκκλησιαστική ιστορία" μεγάλος αριθμός χριστιανών προσκυνητών είχαν έρθει στη Μερκία από τη συγκεκριμένη χώρα, κάτι που ο Πέντα το θεώρησε σαν μια τάση προσηλυτισμού των κατοίκων της Μερκίας από τον βασιλιά της Βερνικίας Όσoυι. Κατά τον Κίρμπι, ο στρατός του εξασθένησε σημαντικά λόγω αποχώρησης των συμμάχων του βασιλέων, κάτι που ήταν αιτία να υποστεί συντριπτική ήττα. Ο ίδιος σκοτώθηκε, ενώ κόπηκε το κεφάλι του σαν ένδειξη εκδίκησης του αποκεφαλισμού του βασιλιά Όσβαλντ.

Ο Όσουι απέκτησε πλέον τον έλεγχο και της Μερκίας, επέτρεψε όμως στον μεγαλύτερο γιο του Πέντα, Πεάντα, να βασιλεύσει τυπικά στο νότιο τμήμα. Τον έλεγχο της χώρας απέκτησε η Νορθουμβρία, ενώ αργότερα δύο άλλοι γιοι του Πέντα, οι Γούλφχερ και Εθελρέντ βασίλευσαν αργότερα στην Μερκία. Ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Μερκίας που παρέμεινε παγανιστής ως τον θάνατο του, καθώς μετά από αυτόν όλοι οι γιοι του ασπάστηκαν τον χριστιανισμό.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Penda of Mercia της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).