Ίνε του Ουέσσεξ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Ίνε του Ουέσσεξ ήταν βασιλιάς του Ουέσσεξ (688726). Γεννήθηκε στη Ρώμη σε άγνωστη ημερομηνία, ενώ πέθανε μετά το 726, οπότε και παραιτήθηκε για να πάει για προσκύνημα στη Ρώμη σύμφωνα με τον Βέδα. Ήταν ο πρώτος Αγγλοσάξονας βασιλιάς που καθιέρωσε γραπτούς νόμους, που ρίχνουν πολύ φως σχετικά με τον τρόπο ζωής στην αγγλοσαξονική κοινωνία της εποχής του.

Ήταν γιος του Κένρεντ του Ουέσσεξ, γιου του Κεολβάλδου, που ήταν αδελφός του βασιλιά Κινεγκίλς του Ουέσσεξ, καταγόμενος απευθείας από τον Κέρντικ, πρόγονο όλων των Αγγλοσαξόνων βασιλέων. Σύμφωνα με το Αγγλοσαξονικά Χρονικό, διαδέχθηκε στο Ουέσσεξ τον Κεντβάλλα, που παραιτήθηκε, προκειμένου να πάει στην Ρώμη να βαπτιστεί χριστιανός. Για ένα μεγάλο διάστημα, από τα 37 χρόνια που βασίλευσε, αναφέρεται ότι είχε και την βοήθεια του πατέρα του, ο οποίος τον βοήθησε στην τύπωση των νόμων. Για μερικούς ήταν συμβασιλέας, αλλά όλα αυτά είναι αναπόδεικτα. Είχε έναν αδελφό, τον Ίνγκιλδο, και αδελφές, δύο από τις οποίες ήταν η Κουθβούρχη και η Κουενβούργη. Η πρώτη, η Κουθβούρχη, παντρεύτηκε τον βασιλιά Άλντφριθ της Νορθουμβρίας. Ο προκάτοχός του, Κεντβάλλα, είχε χάσει όλα τα εδάφη βόρεια του Τάμεση στην περιοχή της Μερκίας, ενώ είχε κατακτήσει τα νοτιότερα.

Ισχυρότερος βασιλιάς την εποχή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ίνε έκλεισε ειρήνη με το Κεντ (694), όταν ο βασιλιάς Βιχτρέδος του Κεντ πλήρωσε ένα μεγάλο ποσό ως αποζημίωση για τον θάνατο τον θάνατο του αδελφού του βασιλιά Κεντβάλλα, Μαλ, σε μια εξέγερση (687). Το Σάσσεξ είχε ήδη κατακτηθεί από τον Κεντβάλλα (686), αλλά ο Ίνε κατάφερε να το κρατήσει, αφού σε ένα έγγραφο (710) ο βασιλιάς του αναφέρεται ως υποτελής του. Ένα μεγάλο πρόβλημα ήταν το Σάρρεϋ, που ήταν ένα ανεξάρτητο κρατίδιο, που περνούσε διαδοχικά υπό τον έλεγχο του Κεντ, της Μερκίας, του Έσσεξ και του Ουέσσεξ. Το Έσσεξ κατείχε το ίδιο το Λονδίνο, ενώ το Σάρρεϋ την αρχιεπισκοπή του Λονδίνου. Σε ένα έγγραφο τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του αποδεικνύεται ότι το Σάρρεϋ ήταν υποτελές του, αφού ανέφερε ως δικό του τον αρχιεπίσκοπο του Λονδίνου. Σε ένα γράμμα (704) του αρχιεπίσκοπου του Λονδίνου στον αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι, αποδεικνύεται η διαμάχη που είχε ο Ίνε εκείνη την χρονιά με τους υποτελείς του βασιλείς, κάτι που κατέληξε στην εξορία τους. Ένας εξόριστος βασιλιάς, ο Έλντμπερχτ επιτέθηκε στο Σάρρεϋ(722), αλλά ο Ίνε τρία χρόνια αργότερα σε εκστρατεία του τον σκότωσε.

Νομοθεσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χώρισε το Ουέσσεξ σε 5 κομητείες, επικεφαλής της κάθε μιας από τις οποίες ήταν κάποιο μέλος της βασιλικής οικογένειας. Έκανε κύριο εμπορικό κέντρο της χώρας του το Χάμουικ, στην θέση του σημερινού Σάουθαμπτον, κάνοντας εξαγωγές σε υαλικά, υφάσματα και προϊόντα από οστά ζώων. Ο συνολικός πληθυσμός του μεγάλου εμπορικού κέντρου της εποχής εκτιμάται σε 5.000. Όπως αναφέρθηκε, ήταν ο πρώτος Αγγλοσάξονας βασιλιάς που θέσπισε νόμους μαζί με τον Βιχτρέδο του Κεντ (695), που δεν σώθηκαν ακέραιοι, αλλά ό,τι γνωρίζουμε γι' αυτούς, το γνωρίζουμε από τους μεταγενέστερους νόμους του βασιλιά Αλφρέδου του μεγάλου. Ο Αλφρέδος βασίστηκε στους νόμους του Ίνε, πολλούς από τους οποίους αποδέχθηκε, άλλους απέρριψε.

Σύμφωνα με τους νόμους του Ίνε, η αγροτική γη μοιραζόταν σε γεωργούς με σαφέστατα όρια ιδιοκτησίας, ώστε ο κάθε ιδιοκτήτης να είναι υπεύθυνος για την ζημιά που θα κάνουν τα αδέσποτα ζώα του στο κτήμα του άλλου. Σε θέματα φορολόγησης, ο χωρικός έδινε λόγο προσωπικά στον ίδιο τον βασιλιά και όχι στον φεουδάρχη του, ενώ είχε δικαιώματα στράτευσης. Αναφέρεται ότι τους νόμους τους συνέθεσε με τρεις συμβούλους του, ένας εκ των οποίων ήταν και ο πατέρας του. Ως χριστιανός, καθιέρωσε τον όρκο στις δίκες, ενώ στις κατηγορίες για φόνο χρειαζόταν και ο όρκος ενός ευγενούς, προκειμένου να ενοχοποιηθεί αποδεδειγμένα ο δράστης.

Σχέσεις του με τον χριστιανισμό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως χριστιανός καθιέρωσε επίσημη θρησκεία τον χριστιανισμό, επιβάλλοντας τα χριστιανικά μυστήρια, όπως και την βάπτιση. Ο παραβάτης των χριστιανικών μυστηρίων πλήρωνε πρόστιμο. Οργάνωσε την δομή των επισκοπών, έκτισε νέες εκκλησίες, ενώ είναι ο πρώτος βασιλιάς που έκτισε και μοναστήρια καθιερώνοντας την μοναστηριακή ζωή. Παραιτήθηκε (726), προκειμένου να πάει στην Ρώμη για προσκύνημα, όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Τον διαδέχθηκε ο Εθελάρδος του Ουέσσεξ, κατά μερικές πηγές γαμπρός του. Ήταν συνήθεια των πρώτων χριστιανών Σαξόνων βασιλέων τότε, όπως και του προκάτοχού του, Κεντβάλλα, να πηγαίνουν πριν τον θάνατο τους για προσκύνημα στην Ρώμη, πιστεύοντας ότι θα γίνουν έτσι αποδεκτοί στην μετά θάνατο ουράνια ζωή.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Bede (1991). Ecclesiastical History of the English People, Translated by Leo Sherley-Price, revised R.E. Latham, ed. D.H. Farmer, London: Penguin
  • Swanton, Michael (1996). The Anglo-Saxon Chronicle. New York: Routledge. *Ine's charters at Anglo-Saxons.net
  • Campbell, James; Eric John & Patrick Wormald (1991). The Anglo-Saxons. London: Penguin Books.
  • Forester, Thomas (1854). The Chronicle of Florence of Worcester. London: Henry G. Bohn.
  • Higham, Nicholas J. (2002). King Arthur:Myth-making and History. London: Routledge.
  • Hunter Blair, Peter (1966). Roman Britain and Early England: 55 B.C. - A.D. 871. W.W. Norton & Company.
  • Keynes, Simon; Michael Lapidge (2004). Alfred the Great: Asser's Life of King Alfred and other contemporary sources. Penguin Classics.
  • Kirby, D.P. (1992). The Earliest English Kings. London: Routledge.
  • Lapidge, Michael (1999). The Blackwell Encyclopedia of Anglo-Saxon England. Oxford: Blackwell Publishing.
  • Stenton, Frank M. (1971). Anglo-Saxon England. Oxford: Clarendon Press.
  • Todd, Malcolm; Andrew Fleming (1987). The South West to AD 1000. London: Longman.
  • Whitelock, Dorothy (1968). English Historical Documents v.l. c.500–1042. London: Eyre & Spottiswoode.
  • Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. London: Seaby.


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Ine of Wessex της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).