Γάιος Φλαμίνιος Νέπος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γάιος Φλαμίνιος Νέπος
Sylvestre Ducar decapite Flaminius (Trasimene).jpg
Ο θάνατος του Φλαμίνιου στη Μάχη της λίμνης Τρασιμένης, σε πίνακα του Ζοζέφ-Νοέλ Σιλβέστρ (Μουσείο Καλών Τεχνών, Μπεζιέ)
Ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Ανέλαβε   το 223 π.Χ. και το 217 π.Χ.
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 265 π.Χ.
Θάνατος 24 Ιουνίου 217 π.Χ. (48 ετών)
Λίμνη Τρασιμένη, Ιταλία

Ο Γάιος Φλαμίνιος Νέπος (Gaio Flaminio Nepote, 265 π.Χ. - 24 Ιουνίου 217 π.Χ.) ήταν πολιτικός και ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Πρόκειται για το σημαντικότερο φιλολαϊκό πολιτικό που απείλησε την εξουσία της Συγκλήτου πριν από τους αδερφούς Γράκχους έναν αιώνα αργότερα.

Μετά το πέρας του Α' Καρχηδονιακού Πολέμου, ο Φλαμίνιος τέθηκε επικεφαλής μιας μεταρρυθμιστικής κίνησης που είχε σαν στόχο τον αναδασμό της κρατικής γης στην Ιταλία. Από το αξίωμα του Δημάρχου το 232 π.Χ., κατάφερε με δημοψήφισμα να μοιραστεί και να παραχωρηθεί σε φτωχές οικογένειες που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο η έκταση νότια του Ariminum, η οποία είχε αποσπαστεί από τους Γαλάτες δεκαετίες πριν. Η Σύγκλητος προέβαλε αντίσταση αλλά ο Φλαμίνιος δεν την συμβουλεύτηκε, αντίθετα με το σύνταγμα και την παράδοση.

Το 227 π.Χ. ο Φλαμίνιος διετέλεσε κυβερνήτης της Σικελίας. Στο μεταξύ, ο αναδασμός της γης επέφερε ατυχώς μια νέα επίθεση στα ρωμαϊκά εδάφη από γαλατικές φυλές, τις οποίες τελικά οι Ρωμαίοι κατάφεραν να νικήσουν στη Μάχη του Τελαμώνος, το 224 π.Χ. Την επόμενη χρονιά ο Φλαμίνιος εκλέχτηκε ύπατος για πρώτη φορά, και με τον Πούμπλιο Φούριο Φίλο ανάγκασε τους Γαλάτες να υποταχθούν στους Ρωμαίους δημιουργώντας την επαρχία της Εντέυθεν των Άλπεων Γαλατίας.

Το 221 π.Χ. ο Φλαμίνιος υπηρέτησε ως magister equitum στο πλευρό του Δικτάτορα Μάρκου Μινούτσιου Ρούφου. Κατόπιν, το 220 π.Χ. εξελέγη τιμητής μαζί με το Λεύκιο Αιμίλιο Πάπο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του φρόντισε για την κατασκευή της Φλαμινίας Οδού (Via Flaminia) που ένωνε τη Ρώμη με το Ariminum, ίδρυσε αποικίες στην Κρεμόνα και την Πλακεντία και αναδιοργάνωσε την comitia centuriata ώστε να δώσει περισσότερα πολιτικά δικαιώματα στις φτωχές τάξεις. Τέλος οριοθέτησε το Τσίρκους Φλαμίνιους στο νότιο άκρο του Πεδίου του Άρεως. Το 218 π.Χ. ως μέλος της Συγκλήτου, ήταν ο μόνος από τους συναδέλφους του που υποστήριξε τον Lex Claudia, ένα νόμο που απαγόρευσε στην τάξη των Συγκλητικών να ασχολείται με το θαλάσσιο εμπόριο.

Το 217 π.Χ., κατά την εισβολή του Αννίβα στην Ιταλία, επανεξελέγη ύπατος με το Γναίο Σερβίλιο. Ο Φλαμίνιος συγκέντρωσε νέες λεγεώνες και προέλασε βόρεια για να αναχαιτήσει τον Καρχηδόνιο στρατηγό. Ωστόσο έπεσε σε ενέδρα στη Λίμνη Τρασιμένη. Ο στρατός του καταστράφηκε ολοσχερώς και ο ίδιος έχασε τη ζωή του στις 17 Απριλίου 217 π.Χ. Ακολούθως οι υποστηρικτές του στη Σύγκλητο έχασαν σταδιακά τη δύναμή τους από φιλοαριστοκρατικές φατρίες, ενώ στην πόλη εξαπλωνόταν ο φόβος πως θα την πολιορκούσε ο Αννίβας.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gaius Flaminius της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).