Βαλπαραΐσο
| Ιστορική Συνοικία του Επίνειου της Βαλπαραΐσο(α) | |
|---|---|
| Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ | |
 |
|
| Χώρα μέλος |  Χιλή |
| Τύπος | Πολιτισμικό |
| Κριτήρια | iii |
| Ταυτότητα | #959 |
| Περιοχή(β) | Λατινική Αμερική και Καραϊβική |
|
Ιστορικό εγγραφής |
|
| Εγγραφή: | 2003 (27η συνεδρίαση) |
|
α) Επίσημο όνομα στον κατάλογο μνημείων της Π.Π.Κ. |
|
Το Βαλπαραΐσο (από το ισπανικό Valle Paraíso, Βάγιε Παραΐσο, κοιλάδα του παραδείσου, λέγεται και Βάλπο εν συντομία) είναι πόλη της κεντρικής Χιλής, 276.474 (2006) κατοίκων. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και παρόλο που το Σαντιάγο είναι η επίσημη πρώτευσα της χώρας, στο Βαλπαραΐσο βρίσκεται το εθνικό κογκρέσο της χώρας.[1]
Πίνακας περιεχομένων |
Χαρακτηριστικά [Επεξεργασία]
Το Βαλπαραΐσο είναι σήμερα ο σημαντικότερος λιμένας της Χιλής καθώς και σπουδαίο πολιτιστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή (Βαλπαραΐσο, Βίνια ντελ Μαρ, Κιλπουέ και Βίγια Αλεμάνα) είναι η τρίτη σε συγκέντρωση πληθυσμού στην Χιλή. Το 2003 ανακηρύχθηκε πολιτιστική πρωτεύουσα της Χιλής, ενώ κατά το ίδιο έτος η UNESCO το χαρακτήρισε ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας για την ιστορική σημασία, την πολυποίκιλη αρχιτεκτονική και την φυσική ομορφιά του.[1]
Στην πόλη, που είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε λοφοειδή παραφυάδα των Άνδεων, διαμένει μικρή ελληνική παροικία, ενώ στο τοπικό Πανεπιστήμιο, 'Universidad de Playa Ancha', λειτουργεί κέντρο ελληνικών σπουδών και παραδίδονται μαθήματα νεοελληνικών από το 1997.[2]
Ιστορία [Επεξεργασία]
Ο κόλπος του Βαλαπαραΐσο κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους ινδιάνους Τσάνγκος[3], μία φυλή τροφοσυλλεκτών. Οι Ισπανοί εξερευνητές έφτασαν στην περιοχή το 1536, με τις εντολές του Ντιέγο ντε Αλμάγρο, ο οποίος θεωρείται και ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής της Χιλής, και με κυβερνήτη τον Χουάν δε Σααβέδρα, ο οποίος ονόμασε την περιοχή προς τιμή του χωριού του Βαλπαραΐσο δε Αρρίμπα, στην Κουένκα της Ισπανίας.
Κατά την περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας, η πόλη παρέμενε ένα μικρό χωριό με μερικά μόνο σπίτια και μία εκκλησία. Μετά την ανεξαρτησία της Χιλής από την Ισπανία, το Βαλαπαραίσο έγινε το κύριο λιμάνι για το νεοσύστατο ναυτικό της χώρας και αναπτύχθηκε από το διεθνές εμπόριο, το οποίο μέχρι τότε περιορίζονταν μεταξύ της Ισπανίας και των αποικιών της. Το Βαλπαραΐσο σύντομα έγινε σταθμός για τα πλοία που ταξίδευαν μεταξύ του Ατλαντικού και του Ειρηνικού, από τα Στενά του Μαγγελάνου και το Ακρωτήριο Χορν. Παράλληλα, απέκτησε ιδιαίτερη σημασία κατά την εποχή του χρυσού στην Καλιφόρνια, ως διαμετακομιστικό κέντρο (1848-1858). Με το διεθνή του εμπορικό ρόλο, το λιμάνι του Βαλπαραΐσο άρχισε να δέχεται μετανάστες από τη Βρετανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ελβετία και την Ιταλία. Οι κάτοικοί του μιλούσαν εκτός από τα Ισπανικά, επίσης Γερμανικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Αγγλικά, και παράλληλα εκδίδονταν εφημερίδες σε όλες αυτές τις γλώσσες.
Η διεθνοποίηση της πόλης μετέτρεψε την τοπική κοινωνία και πολιτισμό από τα ισπανικά δεδομένα, εισάγοντας το ποδόσφαιρο στη χώρα από τους Άγγλους, ιδρύοντας το πρώτο ιδιωτικό καθολικό σχολείο στη Χιλή από τους Γάλλους, ενώ παράλληλα η αρχιτεκτονική της πόλης αντικατοπτρίζει ακόμα και σήμερα ένα μείγμα όλων αυτών των Ευρωπαϊκών στοιχείων, μαζί με την ισπανική παράδοση.
Η χρυσή εποχή της πόλης και του εμπορίου όμως τερματίστηκε με τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά το 1914, αφού τότε πλέον τα περισσότερα πλοία απέφευγαν τα Στενά του Μαγγελάνου. Το λιμάνι του Βαλπαραΐσο έχασε τη σημασία του και η κίνησή του μειώθηκε σημαντικά. Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μία αύξηση της εμπορικής κίνησής του ξανά, καθώς αποτελεί το βασικό εξαγωγικό κέντρο της Χιλής προς το διεθνές εμπόριο, με τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, αλλά και ως σταθμός για μεγάλα εμπορικά πλοία που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από τον Παναμά λόγω μεγέθους.
Ναυτική Βάση Βαλπαραΐσο [Επεξεργασία]
Στον ίδιον όρμο που βρίσκεται ο λιμένας Βαλπαραΐσο βρίσκεται και η ομώνυμη Ναυτική Βάση, "πρωτεύων Ναύσταθμος", της Χιλής. Πρόκειται για μεγάλη λιμενική εγκατάσταση σχετικά κοντά στον εμπορικό λιμένα. Στην εν λόγω Βάση υφίστανται πολλές επιμέρους διοικητικές εγκαταστάσεις, συνεργεία, ξενώνες στρατιωτικού προσωπικού, ναυτικές σχολές, και σχολές ταχύρυθμης επιμόρφωσης, (π.χ. ναυτικών οργάνων, συσκευών κ.λπ.), ναυπηγικές και ναυπηγοεπισκευαστικές εγκαταστάσεις, όπως επίσης εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας και νοσοκομειακής περίθαλψης. Στη Βάση αυτή εδρεύει η "Ναυτική Διοίκηση της 1ης Ζώνης", ενώ ναυλοχούν τα περισσότερα πλοία επιφανείας του πολεμικού ναυτικού της Χιλής.
Παρά της Βάση Βαλπαραΐσο βρίσκεται και το πολεμικό αεροδρόμιο ναυτικής συνεργασίας που υπάγεται στη παραπάνω διοίκηση.
Επίσης με το όνομα "Βαλπαραΐσο 3", (VALPARAISO III), φέρεται μία των πλωτών δεξαμενών της Ναυτικής Βάσης, ανυψωτικής ικανότητας 10.000 τόνων.
Προσωπικότητες [Επεξεργασία]
Το Βαλπαραΐσο είναι γενέτειρα πόλλων σημαντικών προσωπικοτήτων της Χιλής:
- Σαλβαδόρ Αγιέντε, πολιτικός.
- Αουγούστο Πινοσέτ, δικτάτορας.
- Σέρχιο Μπαδίγια Καστίγιο, ποιητής.
Αδελφοποιημένες πόλεις [Επεξεργασία]
- Κόρδοβα, Αργεντινή
- Οβιέδο, Ισπανία
- Μαλάκκα, Μαλαισία
- Πουσάν, Νότια Κορέα
- Λονγκ Μπιτς, ΗΠΑ
- Σανγκάη, Κίνα
- Μπατ Γιαμ, Ισραήλ
- Νοβοροσίσκ, Ρωσία- - Βαρκελώνη, Ισπανία
- Σαλβαντόρ, Βραζιλία
Παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ 1,0 1,1 Νέα Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική, τόμος 4. Σκάι βιβλίο. ISBN 978-960-482-011-5.
- ↑ Η αναβάθμιση της Παιδείας των Ομογενών κοινός στόχος του ΣΑΕ και της ελληνικής πολιτείας . Αλήθεια.
- ↑ McCarthy, Carolyn; Jean-Bernard Carillet (2009). Chile and Easter Island (8 έκδοση). Lonely Planet. σελ. 124. ISBN 174104779X.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι [Επεξεργασία]
- Μπόλκερ Ντερμότ. Ταξίδι στο Βαλπαραΐσο. Εκδόσεις ΝΙΚΑΣ. ISBN 960-296-076-0.
- Στο Βαλπαραΐσο. Ταινία Μικρού Μήκους 1962 (Εγχρ.), Διάρκεια: 34'.
