Αλεξάντερ Λουκασένκο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλεξάντερ Λουκασένκο
Alexander Lukashenko 2007.jpg
Πρόεδρος της Λευκορωσίας
Ανέλαβε   20 Ιουλίου 1994
Προκάτοχος Μιετσισλάβ Χριμπ (Myechyslaw Ivanavich Hryb)
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 30 Αυγούστου 1954 (1954-08-30) (59 ετών)
Κοπίς, Λευκορωσία
Εθνικότητα Λευκορώσος
Υπηκοότητα Λευκορωσική
Πολιτικό Κόμμα ΚΚΣΕ (μέχρι το 1992)
Ανεξάρτητος (από το 1992)
Σύζυγος Galina Rodionovna

Ο Αλεξάντερ Λουκασένκο Alexander Grigoryevich Lukashenko (λευκορωσικά: Аляксандр Рыгоравіч Лукашэнка, Aljaksandar Ryhoravič Lukašenka/Alyaksandar Ryhoravich Lukashenka, ρωσικά: Александр Григорьевич Лукашенко, Aleksandr Grigoryevich Lukashenko,) είναι Λευκορώσος πολιτικός, Πρόεδρος της χώρας από τις 20 Ιουλίου του 1994.

Στις εκλογές για πρόεδρο στις 10 Ιουλίου του 1994 κέρδισε πάνω από 80% των ψήφων. Κατηγορήθηκε για απολυταρχία και με δημοψήφισμα το 1996 παρέτεινε τη θητεία του ως το 2001. Οι νέες εκλογές της 9 Σεπτεμβρίου του 2001 κερδήθηκαν από τον ίδιο, παρά τις καταγγελίες από την Αντιπολίτευση για νοθεία.

Στις 17 Οκτωβρίου του 2004, ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές διεξήχθη δημοψήφισμα για νέα παράταση της θητείας του Προέδρου, που έγινε δεκτή με 79,42% των ψήφων. Στις αμφισβητούμενες από την Αντιπολίτευση εκλογές στις 19 Μαρτίου του 2006, ο Αλεξάντερ Λουκασένκο έλαβε ποσοστό 82,6% και επανεξελέγη στην προεδρία της Λευκορωσίας. Ο κυριότερος αντίπαλός του, Αλεξάντερ Μιλίνκεβιτς (Аляксандар Мілінкевіч), πήρε μόλις 6%. Αντιθέτως, η Ρωσία ήταν η μόνη χώρα που υποστήριξε τη νομιμότητα της επανεκλογής Λουκασένκο, χαρακτηρίζοντας τις εκλογές αδιάβλητες. Ορκίστηκε για τρίτη θητεία στις 8 Απριλίου του 2006. Στις 19 Δεκεμβρίου 2010 κέρδισε ξανά τις αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές και ορκίστηκε για 4η συνεχή θητεία στις 21 Ιανουαρίου 2011.

Προώθησε την οικονομική ένταξη προς τη Ρωσία και συνήψε σχέσεις με ηγέτες από πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. H Κοντολίζα Ράις να χαρακτήρισε τη χώρα ως την «τελευταία δικτατορία της Ευρώπης».[1]


Καριέρα ως το 1994[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουκασένκο γεννήθηκε στο Κοπίς της διοικητικής περιφέρειας Βιτέμπσκ, στις 30 Αυγούστου του 1954. Μεγάλωσε χωρίς πατέρα κατά τα παιδικά του χρόνια και για το λόγο αυτό έγινε αφορμή σχολίων από συμμαθητές του για την ανύπαντρη μητέρα του.[2] Αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Μογκίλεφ το 1975 και από τη Λευκορωσική Γεωργική Ακαδημία το 1985. Την περίοδο από το 1975 ως το 1977 υπηρέτησε ως συνοροφύλακας της ΕΣΣΔ και το 1980-82 στο σοβιετικό στρατό. Κατά τη στρατιωτική του θητεία ήταν αξιωματικός στο Μινσκ.[3] Στη συνέχεια έγινε αντιπρόεδρος σε ένα αγρόκτημα (κολεκτίβα) το 1982 και το 1985. Στη συνέχεια ανελίχθηκε επαγγελματικά.[4]

Το 1990 εξελέγη αντιπρόσωπος του Ανωτάτου Σοβιέτ της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι ήταν ο μόνος βουλευτής στη Λευκορωσία που ψήφισε κατά της επικύρωσης της συμφωνίας που οδήγησε στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και στη σύσταση της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών.[5]

Το 1993 εξελέγη στο τιμόνι της επιτροπής του Κοινοβουλίου της χώρας του για την πάταξη της διαφθοράς. Την ίδια χρονιά ο Λουκασένκο κατηγόρησε 70 κρατικούς αξιωματούχους για διασπάθιση δημοσίων πόρων για ίδιον όφελος. Ανάμεσα σε αυτούς που είχε κατηγορήσει ήταν ο πρόεδρος της Βουλής. Στανισλάβ Σούσκεβιτς, ο οποίος παραιτήθηκε έπειτα από πρόταση μομφής. Ορισμένοι έκαναν λόγο για προσχηματισμένες κατηγορίες εναντίον του Σούσκεβιτς, ο οποίος ήταν ανεπιθύμητος στη συντηρητική πλευρά.[6][7]

Στις αρχές του 1994 ψηφίστηκε νέο Σύνταγμα, με βάση το οποίο διενεργήθηκαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Ο ανεξάρτητος Λουκασένκο κατήλθε υποψήφιος και συνυποψήφιός του ήταν ο Σούσκεβιτς, καθώς επίσης και 4 άλλοι. Στον πρώτο γύρο, ο Λουκασένκο έλαβε 45% των ψήφων έναντι 15% για τον Κέμπιτς και 10% για τον Σούσκεβιτς. Στον δεύτερο γύρο (10 Ιουλίου) επικράτησε με περισσότερο από 80% των ψήφων.[8]

Προεδρία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτη θητεία (1994-2001)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Μάιο του 1995 η νέα κυβέρνηση προχώρησε στην αλλαγή των εθνικών συμβόλων της χώρας και στο Λουκασένκο δόθηκε η δυνατότητα να διαλύει ο ίδιος το Ανώτατο Σοβιέτ..[9] Το καλοκαίρι του 1996 υπογράφηκε αίτηση από 70 βουλευτές του 199μελούς Κοινοβουλίου για την καθαίρεση του Λουκασένκο, τον οποίο κατηγορούσαν για παραβίαση του Συντάγματος.[10] Λίγο μετά διενεργήθηκε δημοψήφισμα στις 24 Νοεμβρίου του 1996 , στο οποίο ο Λουκασένκο έθεσε τα 4 ερωτήματα και άλλα 3 τέθηκαν από ομάδα βουλευτών. Το δημοψήφισμα ήταν θετικό, ωστόσο έντονες ήταν οι επικρίσεις από τη Διεθνή Κοινότητα.[11] Μια μέρα μετά ανακοινώθηκε ότι το 70,5% των ψηφοφόρων είχε εγκρίνει την αναθεώρηση του Συντάγματος και η συμμετοχή είχε φτάσει το 84%. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν αναγνώρισαν την εγκυρότητα του δημοψηφίσματος, με το οποίο ο Λουκασένκο απέκτησε επιπλέον εξουσίες.[12] Με το νέο Σύνταγμα, η εξουσία του Λουκασένκο ήταν μια «νόμιμη δικτατορία».

Στις αρχές του 1998 σταμάτησαν οι συναλλαγές με το ρούβλι Λευκορωσίας από την Κεντρική Τράπεζα της χώρας και αυτό είχε αποτέλεσμα την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Ο Λουκασένκο απάντησε με το να αναλάβει ο ίδιος τον έλεγχο της Τράπεζας και να απολύσει όλη την ηγεσία της. Μάλιστα κατηγόρησε τη Δύση για την ελεύθερη πτώση του ρουβλιού.[13]

Ο πολιτικός κατηγόρησε τις ξένες κυβερνήσεις ότι συνωμοτούσαν εναντίον του και τον Απρίλιο του 1998 έδιωξε τους πρεσβευτές από την κατοικία τους στο Ντράζντι κοντά στο Μινσκ, δίνοντάς τους άλλο κτήριο. Το γεγονός αυτό προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και είχε αποτέλεσμα την επιβολή απαγόρευσης της μετακίνησης του Λουκασένκο προς τις χώρες της ΕΕ και προς τις ΗΠΑ.[14] Παρά την επιστροφή των πρεσβευτών μετά την επίλυση της κρίσης, ο Λουκασένκο συνέχισε τις επικρίσεις του εναντίον των κρατών της Δύσης, κατηγορώντας τα ότι προσπαθούσαν να υποβιβάσουν τη Λευκορωσία σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και στον τομέα του αθλητισμού.[15]

Κατά τον πόλεμο στο Κόσοβο το 1999 ο Λουκασένκο πρότεινε στον πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς να προσχωρήσει η Γιουγκοσλαβία στην Ένωση Ρωσίας και Λευκορωσίας.[16] Οι ΗΠΑ δυσαρεστήθηκαν με το εμπόριο όπλων της Λευκορωσίας με χώρες όπως το Ιράκ και το Ιράν και οι πολιτικοί της ηγέτες συνέχισαν να αποκαλούν τη Λευκορωσία ως την «τελευταία δικτατορία της Ευρώπης».[17] Η Ευρωπαϊκή Ένωση επίσης εξέφρασε την ανησυχία της για την ασφάλεια των παροχών φυσικού αερίου από τη Ρωσία προς τα κράτη μέλη της.[18]

Δεύτερη θητεία (2001-2006)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2001 ο Λουκασένκο επανεξελέγη άνετα στον προεδρικό θώκο, έχοντας αντίπαλο το Βλαντιμίρ Γκοντσάρικ. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Σεπτεμβρίου του 2001.[19] Κέρδισε από τον πρώτο γύρο, με 75,65% των ψήφων. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ ανέφεραν ότι οι εκλογές απέτυχαν να τηρήσουν τα διεθνή πρότυπα. Αντίθετα, η Μόσχα καλωσόρισε την επανεκλογή του Λουκασένκο. Στις 17 Οκτωβρίου του 2004, σε δημοψήφισμα καταργήθηκε το όριο για θητείες του προέδρου (υπέρ με 79,4% των ψηφισάντων) και ο Λουκασένκο διεκδίκησε έτσι και τρίτη θητεία, το 2006.[20]

Προεδρικές εκλογές 2006[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η τρίτη συνεχής εκλογική νίκη του Λουκασένκο έγινε το 2006. Τα κόμματα της Αντιπολίτευσης όρισαν κοινό υποψήφιο, τον Αλεξάντερ Μιλινκίεβιτς. Την ημέρα των εκλογών αλλά και νωρίτερα έγιναν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις από οπαδούς της Αντιπολίτευσης, παρά τις απειλές του απολυταρχικού καθεστώτος για καταστολή. Μάλιστα, σύμφωνα με υπολογισμούς του Ασοσιέτεντ Πρες, τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι έλαβαν μέρος στην αντικυβερνητική διαδήλωση της ημέρας των εκλογών.[21]

Υπήρχε διχογνωμία των διεθνών παρατηρητών για τις συνθήκες υπό τις οποίες διεξήχθησαν οι εκλογές. Ο ΟΑΣΕ δήλωσε ότι οι εκλογές δεν ήταν δημοκρατικές ούτε ελεύθερες.[22] Αντίθετα, για διάφανη εκλογική διαδικασία έκαναν λόγο οι παρατηρητές της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Ο ίδιος ο Λουκασένκο έκανε λόγο για νοθεία στις εκλογές αναφορικά με το ποσοστό.[23] Απαντώντας σε Ρώσους εθνικιστές, οι οποίοι δήλωσαν ότι θα ήθελαν να τον δουν πρόεδρο της Ρωσίας, ο Λουκασένκο αρνήθηκε και είπε ότι αν ήταν καλά θα διεκδικούσε και άλλη προεδρική θητεία το 2011.[24]

Τρίτη θητεία (2006-2011)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βουλευτικές εκλογές 2008[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 28 Σεπτεμβρίου του 2008 για την πλήρωση 110 εδρών στην Κάτω Βουλή. Οι εκλογές αυτές θεωρήθηκαν από αναλυτές ως δοκιμασία της πολιτικής βούλησης του προέδρου Λουκασένκονα επιχειρήσει νέα προσέγγιση με τις χώρες της Δύσης[25]. Έλαβαν μέρος 263 υποψήφιοι, μεταξύ των οποίων και 70 από το συνασπισμό της αντιπολίτευσης. Στις εκλογές επιτράπηκε στα κόμματα της Αντιπολίτευσης να λάβουν μέρος, χωρίς όμως να έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ. Δεν εξελέγη κανείς υποψήφιος από την Αντιπολίτευση, όπως προέκυψε από την καταμέτρηση των 99 από τις 110 εκλογικές περιφέρειες[26]. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 75,3%.

Λίγες ημέρες μετά τις εκλογές, στις 13 Οκτωβρίου του 2008, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέστειλε για έξι μήνες ορισμένες από τις κυρώσεις που είχαν επιβληθεί στη Λευκορωσία και επέτρεψε τη μετάβαση του Λουκασένκο στις χώρες μέλη της. Η αναστολή των κυρώσεων θα επανεξετάστηκε για να διαπιστωθεί αν οδήγησε σε δημοκρατικές εξελίξεις στη χώρα[27]. Στις 16 Μαρτίου του 2009 η ΕΕ παρέτεινε την αναστολή των κυρώσεων.[28]

Τέταρτη θητεία 2011-σήμερα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις πρόωρες προεδρικές Εκλογές στις 19 Δεκεμβρίου 2010 ο Λουκασένκο ήταν εκ νέου υποψήφιος για την θέση του προέδρου. Μετά την ανακοίνωση των exit polls, τα οποία προέβλεπαν άνετη επικράτησή του, ξέσπασαν διαδηλώσεις στο κέντρο του Μινσκ από οπαδούς της αντιπολίτευσης που έκαναν λόγω για νοθεία. Οι διαδηλωτές προσπάθησαν να καταλάβουν το κεντρικό κτίριο της κυβέρνησης, αλλά έκαναν πίσω όταν ανακάλυψαν εντός του ισχυρές δυνάμεις της αστυνομίας.[29][30] Η αστυνομία συνέλαβε μεταξύ άλλων και τους αντίπαλους υποψήφιους του Λουκασένκο, Νικολάι Στάτκεβιτς, Γκριγκόρι Κοστούσεφ και Αντρέι Σανίκοφ, που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις.[31][32] Η τέταρτη θητεία του Λουκασένκο ξεκίνησε με την ορκωμοσία του, στις 21 Ιανουαρίου 2011. Η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις εναντίον του Λουκασένκο και 2 γιων του, το 2011. [33]

Οι υποψήφιοι του Λουκασένκο κέρδισαν σαρωτική νίκη και στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Σεπτεμβρίου 2012.

Εσωτερική πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουκασένκο συχνά προβάλλει τον εαυτό του ως "άνθρωπο του λαού". Εξαιτίας της διακυβέρνησής του, ανεπίσημα αναφέρεται και ως bat'ka ("πατέρας"). Εξελέγη πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας του το 1997.[34] .

Είναι επίσης γνωστός για τις πολύκροτες δηλώσεις του. Σε μία από αυτές, επαίνεσε τον Αδόλφο Χίτλερ[35].

Το 2007 κατηγορήθηκε για αντισημιτικά σχόλια.[36]

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λουκασένκο είναι διαζευγμένος από την Αλίνα. Πιστεύεται ότι ζει με ερωμένη.

Βραβεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεταξύ άλλων, ο Λουκασένκο έχει τιμηθεί με ειδικό βραβείο από τη ΔΟΕ, με το βραβείο Χοσέ Μαρτί της Κούνας και του Τάγματος της Επανάστασης της Λιβύης.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Rice: Belarus is 'dictatorship'». CNN. 20/04/2005. http://edition.cnn.com/2005/WORLD/europe/04/20/rice.belarus/. Ανακτήθηκε στις 12 August 2014. 
  2. Telegraph
  3. «President Visits New Swimming Complex in Minsk». President of the Republic of Belarus. 20-09-2007. http://www.president.gov.by/en/press35803.html. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. 
  4. «Biographical profile of the President». President of the Republic of Belarus. http://www.president.gov.by/en/press10003.html. Ανακτήθηκε στις 17-10-2007. 
  5. Spector, Michael (25-06-1994). "Belarus Voters Back Populist in Protest at the Quality of Life". The New York Times. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9900E0DB1F3DF936A15755C0A962958260&n=Top/Reference/Times%20Topics/People/L/Lukashenko,%20Aleksandr%20G.. Ανακτήθηκε στις 17-10-2007. 
  6. Prof. David R Maples. "Belarus, the black sheep of Eastern Europe?". The Ukrainian Weekly, No. 41, 13 Οκτωβρίου 1996. [1]
  7. Sven Gunnar Simonsen. "Conflicts in the OSCE area", International Peace Research Institute, Oslo, 2004, p. 179 [2]
  8. Country Studies Belarus - Prelude to Independence. Library of Congress. Retrieved 21 Μαρτίου 2007.
  9. Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Λευκορωσικής Δημοκρατίας 1995 Ερωτήματα για το δημοψήφισμα του 1995 (Ρωσικά)
  10. CNN Concern grows over Belarus power struggle. Δημοσιεύτηκε στις 19 Νοεμβρίου του 1996.
  11. CNN Belarus president convenes new parliament. 26 Νοεμβρίου 1996.
  12. BBC Observers deplore Belarus vote. Ενημ. 14 Οκτωβρίου 2004.
  13. BBC Belarus appoints new central bank chief. 21 Μαρτίου 1998.
  14. Radio Free Europe/Radio Liberty EU PUNISHES BELARUSIAN LEADERSHIP. Συγγραφέας: Jan Maksymiuk. 22 Ιουλίου 1998.
  15. Associated Press Poor Showing Reportedly Riles Ruler of Belarus. 20 Φεβρουαρίου 1998.
  16. «The Statement of the Belarus President Alexander Lukashenko». Serbia Info News. Ministry of Information of the Republic of Serbia. 15-04-1999. http://replay.web.archive.org/20080105064432/http://www.serbia-info.com/news/1999-04/15/10890.html. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. 
  17. «Profile: Europe's last dictator?». BBC News. 10-09-2001. http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/116265.stm. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. 
  18. Martynov, Sergey (2002). «European Union - Belarus: The Time Requirements». Belarus in the world. Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Belarus. http://replay.web.archive.org/20060517072047/http://mfa.gov.by/eng/index.php?d=publications/smi&id=14. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. 
  19. "Lukashenko claims victory in Belarus election". USA Today. 10-09-2001. http://www.usatoday.com/news/world/2001/09/09/belarus.htm. Ανακτήθηκε στις 17-10-2007. 
  20. "Alexander Lukashenko: Dictator with a difference". The Telegraph (Telegraph.co.uk). 25-09-2008. http://www.telegraph.co.uk/news/newstopics/profiles/3080936/Alexander-Lukashenko-Dictator-with-a-difference.html. Ανακτήθηκε στις 26-09-2008. 
  21. Karmanau, Yuras (19-03-2006). "Incumbent Declared Winner of Belarus Vote". SFGate (San Francisco Chronicle). http://replay.web.archive.org/20090616151848/http://www.sfgate.com/cgi-bin/article.cgi?f=/n/a/2006/03/19/international/i170349S45.DTL. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. «The gathering was the biggest the opposition had mustered in years, reaching at least 10,000 before it started thinning out, according to AP reporters' estimates.» 
  22. Kramer, David (21-03-2006). «Ballots on the Frontiers of Freedom: Elections in Belarus and Ukraine». United States Department of State. http://replay.web.archive.org/20090115164548/http://www.state.gov/p/eur/rls/rm/63597.htm. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. 
  23. «Лукашенко: Последние выборы мы сфальсифицировали» (στα Russian). BelaPAN. 23-11-2006. http://news.tut.by/77777.html. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. 
  24. Staff writer (28-02-2007). "Rightist Group Promote Belarus Dictator Lukashenko as Russian Presidential Candidate". MosNews. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28-02-2007. http://rusviews.com/2007-02-28/71.html. Ανακτήθηκε στις 11-07-2007. 
  25. ΕΡΤ, Κάλπες στη Λευκορωσία, 28 Σεπτεμβρίου 2008.
  26. Ναυτεμπορική, Λευκορωσία: Κανένας υποψήφιος της αντιπολίτευσης δεν εξελέγη στην Κάτω Βουλή της Λευκορωσίας κατά τις χθεσινές βουλευτικές εκλογές, 29 Σεπτεμβρίου 2008.
  27. Το Βήμα, Αναστολή κυρώσεων κατά Λουκασένκο, 14 Οκτωβρίου 2008.
  28. Καθημερινή, Πίστωση χρόνου στον Λουκασένκο, 17 Μαρτίου 2009.
  29. Πολυπληθείς διαδηλώσεις στη Λευκορωσία μετά την επανεκλογή Λουκασένκο, Το Βήμα online, 19/12/2010
  30. Λευκορωσία: Οργή κατά του Λουκασένκο, ΣΚΑΪ, 19/12/2010
  31. Λευκορωσία. Η αστυνομία συνέλαβε τρεις υποψήφιους των προεδρικών εκλογών, αντιπάλους του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο, Ναυτεμπορική, 19/12/2010
  32. Belarus puts down anti-Lukashenko election protest, AFP μέσω Google, 1912/2010
  33. EΕ: Κυρώσεις κατά της ηγεσίας της Λευκορωσίας , Ημερησία, 31-1-2011.
  34. «NOC RB». National Olympic Committee of the Republic of Belarus. 2002. http://www.noc.by/eng/nokrb/htdocs/1/. Ανακτήθηκε στις 13-10-2007. 
  35. «Bigotry in Belarus». Jerusalem Post. 20-10-2007. http://www.jpost.com/Opinion/Editorials/Article.aspx?id=79095. Ανακτήθηκε στις 01-11-2007. 
  36. Sofer, Ronny (18-10-2007). "Belarus president attacks Jews". Ynet News (Yedioth Internet). http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3461548,00.html. Ανακτήθηκε στις 19-10-2007. 

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]