Άργος (μυθολογία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Στην ελληνική μυθολογία ο Άργος ήταν γιος του Δία και της Νιόβης, αδελφός του Πελασγού και σύζυγος της Ωκεανίδας Πειθούς ή της Ασωπίδας Ισμήνης ή της Στρυμονίδας Ευάδνης. Αναφέρεται ως ο τρίτος στη σειρά μυθικός βασιλιάς του Άργους, διαδεχθείς στον θρόνο τον παππού του εκ μητρός Φορωνέα που είχε δαδεχθεί τον άτεκνο Άπι. Με τη σύζυγό του, όποια κι αν ήταν, έκαναν αρκετά παιδιά. Σχεδόν ομόφωνα αποδεκτά από τις πηγές είναι τα εξής οκτώ: ο Κρίασος, ο Έκβασος, ο Πείρασος, η Επίδαυρος, ο Τίρυνς, ο Φόρβαντας, ο Ίασος και ο συνώνυμος του πατέρα του Άργος (Ησιόδου Ηοίαι, απόσπ. 155, Φερεκύδη απ. 22, Σχόλια στον Ορέστη του Ευριπίδη 932, 1244, Παυσανίας Β 1, 2,1, Υγίνου Fabulae 145). Αυτός ο Άργος ανήκει στους «πολιτιστικούς ήρωες» και από αυτόν πήραν το όνομά τους όχι μόνο η πόλη Άργος και η γύρω περιοχή (από όπου και ο σημερινός Νομός Αργολίδας), αλλά και ολόκληρη η Πελοπόννησος, που τα πανάρχαια χρόνια λεγόταν «Άργος». Ο Άργος έφερε στη χώρα του τα πρώτα δημητριακά από τη Λιβύη και ίδρυσε στη Χαράδρα τον πρώτο ναό της Δήμητρας «Λιβύσσης». Τα εξής κατορθώματα που αποδίδει η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου στον επόμενο Άργο ανήκουν για τους περισσότερους μυθογράφους σε αυτόν: ο φόνος του αρκαδικού ταύρου, του ζωοκλέφτη Σατύρου και της Έχιδνας, και η εκδίκηση για τον φόνο του πεθερού του, του Άπιδος.

Στον τάφο του Άργου, που ήταν δίπλα στον τάφο των Διοσκούρων στην ομώνυμη πόλη, είχε ιδρυθεί τέμενος και κοντά του υπήρχε ιερό άλσος, που το πυρπόλησε ο Κλεομένης (Ηροδ. Ζ 78 κ.ε., Παυσ. Β 28, 5).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
  • "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.Ε΄, σελ.387.