Χριστόφορος Μαρίνος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Χριστόφορος Μαρίνος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1967
Θάνατος23  Ιουλίου 1996
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααναρχικός

Ο Χριστόφορος Μαρίνος (1967-23 Ιουλίου 1996) ήταν Έλληνας αναρχικός και απεργός πείνας, γνωστός για την πολύχρονη εμπλοκή του τόσο με την αστυνομία, όσο και με τη Δικαιοσύνη, λόγω της αμφιλεγόμενης δράσης του. Για το κράτος θεωρούνταν εγκληματικό στοιχείο[εκκρεμεί παραπομπή], ενώ επιπλέον κατηγορήθηκε για διάφορες τρομοκρατικές πράξεις[εκκρεμεί παραπομπή], άλλά για τους συντρόφους και τους ομοϊδεάτες του ήταν ένα ασυμβίβαστο σύμβολο [1] ενάντια στο κεφάλαιο, την κρατική αυθαιρεσία και την καταπίεση [2]. Την γενικότερη άχλη που κάλυπτε την εν γένει δραστηριοποίησή του, ήρθε να επισφραγίσει ο θάνατός του, στις 23 Ιουλίου του 1996, στο πλοίο Πήγασος, που από τις αρχές αποδόθηκε σε αυτοκτονία με πυροβόλο όπλο, κατά τη διάρκεια επιχείρησης των ειδικών δυνάμεων (ΕΚΑΜ), στην καμπίνα του. Ήταν υπόδικος, αφού κατηγορούνταν ως εμπλεκόμενος στην υπόθεση δολοφονίας του ταμία του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Νίκαιας Δημ. Μαντούβαλου και επισήμως βρίσκονταν σε κατ' οίκον περιορισμό, ύστερα από δικαστική απόφαση. Προηγουμένως, είχε προβεί σε πολυήμερη απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενος για τις άδικες όπως υποστήριζε κατηγορίες σε βάρος του. Στις 23 Ιουλίου επέστρεφε από την Σέριφο έχοντας παραβιάσει τον κατ' οίκον περιορισμό του. Για τις ακριβείς συνθήκες θανάτου του, που δεν διαλευκάνθηκαν ποτέ, διενεργήθηκε προανάκριση από το Λιμεναρχείο Πειραιώς. Το βράδυ της ίδιας μέρας άλλος αναρχικός κατέθεσε πως ήταν παρών στον πυροβολισμό του αστυνομικού Νίκου Βαϊόπουλου, φρουρού των γραφείων του ΠΑΣΟΚ, από τον Μαρίνο την 5η Ιουλίου 1996[3].

Στην μνήμη του είναι αφιερωμένοι οι στίχοι του Άλκη Αλκαίου "Πάντα γελαστοί (Ισαάκ, Σολωμού και Μαρίνου μαρτύρων)" που μελοποίησε ο Θ. Μικρούτσικος και τραγούδησε ο Δ. Μητροπάνος.[4]

Δράση και διώξεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δραστηριότητά του ξεκίνησε από την αρχή της δεκαετίας του '80, όταν εντάχτηκε στην τότε Ένωση Αναρχικών. Το 1987 έχει το πρώτο σοβαρό επεισόδιο με τις Αρχές, όταν συλλαμβάνεται μαζί με τον Κλέαρχο Σμυρναίο σε διαμέρισμα, ύστερα από απόπειρα κλοπής ασυρμάτου από κρατικό αυτοκίνητο. Στο ίδιο περιστατικό πέφτει νεκρός από σφαίρες της Ειδικής Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας ο σύντροφός του Μιχάλης Πρέκας, όταν είχε βγει στο μπαλκόνι για να διαπραγματευτεί με τους αστυνομικούς. Τα επόμενα χρόνια και αφού αθωώθηκε για την πρώτη εκείνη συμμετοχή του σε παράνομη πράξη, ακολούθησε αταλάντευτη πορεία με βάση τα πιστεύω του, ένα γεγονός που σταδιακά τον οδήγησε στην απομόνωση από πρώην συντρόφους του. Σε τηλεοπτική του εμφάνιση και σε ερώτηση που του απεύθυνε η δημοσιογράφος Έλλη Στάη γιατί συνεχίζει ενώ άλλα μέλη του ίδιου ιδεολογικού χώρου έχουν αποσυρθεί, απάντησε ότι δεν αντέχουν όλοι να σηκώσουν το βάρος της κρατικής καταδίωξης [εκκρεμεί παραπομπή]. Τους τελευταίους μήνες πριν το θάνατό του υπέφερε από κάποια ψυχολογικά προβλήματα που είχαν προκληθεί λόγω των πολύχρονων περιπέτειών του και μια απογοήτευση που φαίνονταν ότι τον διακατείχε από τη συμπεριφορά μερικών παλαιών συναγωνιστών του. Ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Πηγές και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εφημερίδα "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ"της 24ης Ιουλίου 1996.
  1. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/07/2006 Για τον Χριστόφορο Μαρίνο
  2. " Όλα τα ρολόγια δείχνουν τους ανέμους που θα 'ρθουν..."
  3. ΒΗΜΑ 28/07/1996 Πώς οι αρχές συνδέουν τον πυροβολισμό στην «καμπίνα 53» με τον πυροβολισμό στη Χαριλάου Τρικούπη
  4. http://m.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/marina-oikonomidoy/86350/?ctype=ar