Μετάβαση στο περιεχόμενο

Χριστιανική δεξιά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η χριστιανική δεξιά, αλλιώς γνωστή ως θρησκευτική δεξιά, είναι μία σειρά από χριστιανικές πολιτικές οι οποίες χαρακτηρίζονται από την ισχυρή υποστήριξή της σε κοινωνικά συντηρητικές και παραδοσιακές πολιτικές.[4] Οι χριστιανοί συντηρητικοί επιδιώκουν να επηρεάσουν την πολιτική, και να ενσωματώσουν σε αυτή, σύμφωνα με τα διδάγματα του Χριστιανισμού.[8] Αν και ο όρος χριστιανική δεξιά συνδέεται συνήθως με την πολιτική των ΗΠΑ, παρόμοια χριστιανικά συντηρητικά κόμματα υπάρχουν και σε πολιτικές κουλτούρες άλλων χριστιανικών χωρών.[9]

Περιγραφή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η χριστιανική δεξιά έχει προωθήσει κοινωνικά συντηρητικές θέσεις σε θέματα όπως ο δημιουργισμός στη δημόσια εκπαίδευση[10], η σχολική προσευχή[11], το «κίνημα της εγκράτειας» (δηλαδή στην μη-κατανάλωση αλκοόλ)[12], ο χριστιανικός εθνικισμός[13] και η κυριακάτικη αργία, καθώς και η αντίθεση σε μια σειρά ζητημάτων όπως η βιολογική εξέλιξη και η διδασκαλία αυτής[10], ο κοσμικισμός[14], η έρευνα των εμβρυικών βλαστοκυττάρων[15], η ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντα[18], η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση[19][20], η άμβλωση[21], η έρευνα με εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα,[22] η ευθανασία[24], η πορνογραφία[25] και η χρήση ναρκωτικών.[26]

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η χριστιανική δεξιά (γνωστή και ως Νέα Χριστιανική Δεξιά ή Θρησκευτική Δεξιά)[27] είναι μια ανεπίσημη συμμαχία που σχηματίστηκε γύρω από ένα πυρήνα συντηρητικών Ευαγγελικών Προτεσταντών και συντηρητικών Ρωμαιοκαθολικών.[30][31] Η χριστιανική δεξιά αντλεί πρόσθετη υποστήριξη από πολιτικά συντηρητικούς Προτεστάντες, Ορθόδοξους Εβραίους και Μορμόνους.[33] Η κίνηση στην αμερικανική πολιτική έγινε κυρίαρχο χαρακτηριστικό του αμερικανικού συντηρητισμού από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και έπειτα. Η χριστιανική δεξιά απέκτησε ισχυρή επιρροή εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ρόναλντ Ρήγκαν τη δεκαετία του 1980.[37] Η επιρροή της προέρχεται από τον ακτιβισμό της βάσης, καθώς και από την εστίαση σε κοινωνικά θέματα και την ικανότητα να κινητοποιεί το εκλογικό σώμα γύρω από αυτά τα θέματα.[38]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 Wilsey, John D., επιμ. (December 2021). «Revenge Is a Genre Best Served Old: Apocalypse in Christian Right Literature and Politics». Religions (Basel: MDPI) 13 (1: The Historical Interaction between Nationalism and Christian Theology): 21. doi:10.3390/rel13010021.
  2. 1 2 3 «The New Christian Right in America as a Social and Political Force». Archives de sciences sociales des religions (Paris: Éditions de l'EHESS) 26 (52–1): 69–83. July–September 1981. doi:10.3406/assr.1981.2226. ISSN 0335-5985. https://www.persee.fr/doc/assr_0335-5985_1981_num_52_1_2226.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 «The New Christian Right's relations with Israel and with the American Jews: the mid-1970s onward». E-Rea (Aix-en-Provence and Marseille: Centre pour l'Édition Électronique Ouverte on behalf of Aix-Marseille University) 10 (1). December 2012. doi:10.4000/erea.2753. ISSN 1638-1718. «The Jews have cause to worry because Evangelicals are active on both fronts, promoting support for the State of Israel, and evangelizing the Jews at the same time. While the Israeli government eagerly accepts public support of Evangelicals and courts the leaders of the New Christian Right, many Jews bitterly condemn Christian proselytism and try their best to restrict the activities of missionaries in Israel. “Jews for Jesus” and other Christian Jewish groups in Israel have become especially effective in evangelizing, often with the support of foreign Evangelicals. It is not surprising that Jewish leaders, both in the United States and Israel, react strongly to “Jews for Jesus” and the whole “Messianic Jewish” movement, whose concern is to promote awareness among the Jews as to God’s real plans for humanity and the need to accept Jesus as a Savior. In this respect, Gershom Gorenberg lamented the fact that “people who see Israel through the lens of Endtimes prophecy are questionable allies, whose support should be elicited only in the last resort. In the long run, their apocalyptic agenda has no room for Israel as a normal country.”».
  4. ↑ [1][2][3]
  5. 1 2 3 Miller, Steven P. (2014). «Left, Right, Born Again». The Age of Evangelicalism: America's Born-Again Years. New York: Oxford University Press. σελίδες 32–59. doi:10.1093/acprof:oso/9780199777952.003.0003. ISBN 9780199777952. LCCN 2013037929. OCLC 881502753.
  6. 1 2 3 Durham, Martin (2000). «The rise of the right». The Christian Right, the Far Right, and the Boundaries of American Conservatism. Manchester and New York: Manchester University Press. σελίδες 1–23. ISBN 9780719054860.
  7. ↑ Sociology: understanding a diverse society, Margaret L. Andersen, Howard Francis Taylor, Cengage Learning, 2005, (ISBN 978-0-534-61716-5)
  8. ↑ [5][6][7]
  9. ↑ «Evangelicals in the Latin American political arena: The cases of Brazil, Argentina, and Uruguay». SN Social Sciences (Springer Nature) 1 (180). July 2021. doi:10.1007/s43545-021-00179-6. ISSN 2662-9283.
  10. 1 2 Edis, Taner (August 2020). «Is There A Political Argument For Teaching Evolution?». Marburg Journal of Religion (University of Marburg) 22 (2): 1–26. doi:10.17192/mjr.2020.22.8304. ISSN 1612-2941. https://archiv.ub.uni-marburg.de/ep/0004/article/view/8304/8108. Ανακτήθηκε στις July 20, 2022.
  11. 1 2 3 «The politics of abortion: A historical perspective». Women's Health Issues (Elsevier on behalf of the Jacobs Institute of Women's Health) 3 (3): 127–131. Fall 1993. doi:10.1016/S1049-3867(05)80245-2. ISSN 1878-4321. PMID 8274866.
  12. ↑ Rozell, Mark J.· Green, John Clifford (2003). The Christian Right in American Politics: Marching to the Millennium (στα Αγγλικά). Georgetown University Press. σελ. 258. ISBN 978-0-87840-393-6. The temperance movement is the clearly identifiable origin of the contemporary Christian Right in Maine. The Maine Christian Civic League (MCCL)—the principal Christian Right group in the state began as a temperance organization in
  13. ↑ Zubovich, Gene (17 Ιουλίου 2018). «The Christian Nationalism of Donald Trump». Religion and Politics (στα Αγγλικά). Washington University in St. Louis. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2022. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2024.
  14. ↑ Stone, Peter (2 Μαρτίου 2024). «A far-right US youth group is ramping up its movement to back election deniers». The Guardian. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2025.
  15. ↑ «U-M: 6 new stem cell lines available for research». Associated Press. 14 Ιουνίου 2012.
  16. 1 2 Palmer, Randall· Winner, Lauren F. (2005). «Protestants and Homosexuality». Protestantism in America. Columbia Contemporary American Religion Series. New York: Columbia University Press. σελίδες 149–178. ISBN 9780231111317. LCCN 2002023859. Unknown parameter |orig-date= ignored (βοήθεια)
  17. ↑ Herman, Didi (1997). The Antigay Agenda: Orthodox Vision and the Christian RightΑπαιτείται δωρεάν εγγραφή. Chicago, IL: University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-32764-8. Ανακτήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 2012.
  18. ↑ [6][16][11][17]
  19. ↑ di Mauro, Diane; Joffe, Carole (March 1, 2007). «The religious right and the reshaping of sexual policy: An examination of reproductive rights and sexuality education» (στα αγγλικά). Sexuality Research & Social Policy 4 (1): 67–92. doi:10.1525/srsp.2007.4.1.67. ISSN 1553-6610. https://doi.org/10.1525/srsp.2007.4.1.67.
  20. ↑ Bouma, Gary D. (5 Σεπτεμβρίου 2018). «Young people want sex education and religion shouldn't get in the way». The Conversation (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2022.
  21. ↑ «The politics of abortion: A historical perspective». Women's Health Issues (Elsevier on behalf of the Jacobs Institute of Women's Health) 3 (3): 127–131. Fall 1993. doi:10.1016/S1049-3867(05)80245-2. ISSN 1878-4321. PMID 8274866.
  22. ↑ «U-M: 6 new stem cell lines available for research». Newsday. Associated Press. 14 Ιουνίου 2012.
  23. ↑ «Genesis and Family Values». Journal of Biblical Literature (Society of Biblical Literature) 124 (1): 5–23. Spring 2005. doi:10.2307/30040988. ISSN 0021-9231. https://archive.org/details/sim_journal-of-biblical-literature_spring-2005_124_1/page/n5.
  24. ↑ [3][11][23]
  25. 1 2 Kaplan, George R. (May 1994). «Shotgun Wedding: Notes on Public Education's Encounter with the New Christian Right». Phi Delta Kappan 75 (9).
  26. ↑ [1][3][25]
  27. ↑ [2][3][5][6]
  28. 1 2 Deckman, Melissa Marie (2004). School Board Battles: The Christian Right in Local PoliticsΑπαιτείται δωρεάν εγγραφή. Washington, D.C.: Georgetown University Press. σελ. 48. ISBN 9781589010017. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2014. More than half of all Christian right candidates attend evangelical Protestant churches, which are more theologically liberal. A relatively large number of Christian Right candidates (24 percent) are Catholics; however, when asked to describe themselves as either "progressive/liberal" or "traditional/conservative" Catholics, 88 percent of these Christian right candidates place themselves in the traditional category.
  29. ↑ Schweber, Howard (24 Φεβρουαρίου 2012). «The Catholicization of the American Right». The Huffington Post. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012. In the past two decades, the American religious Right has become increasingly Catholic. I mean that both literally and metaphorically. Literally, Catholic writers have emerged as intellectual leaders of the religious right in universities, the punditocracy, the press, and the courts, promoting an agenda that at its most theoretical involves a reclamation of the natural law tradition of Thomas Aquinas and at its most practical involves appeals to the kind of common-sense, 'everybody knows,' or 'it just is' arguments that have characterized opposition to same-sex marriage ... Meanwhile, in the realm of actual politics, Catholic politicians have emerged as leading figures in the religious conservative movement.
  30. ↑ [3][5][28][29]
  31. ↑ Melissa Marie Deckman (2004). School Board Battles: the Christian right in Local PoliticsΑπαιτείται δωρεάν εγγραφή. Georgetown University Press. Indeed, such significant Christian Right leaders such as Pat Buchanan and Paul Weyrich are conservative Catholics.
  32. ↑ Smith, David Whitten· Burr, Elizabeth Geraldine (2007). Understanding World Religions: A Road Map for Justice and Peace. Rowman & Littlefield. σελ. 106. ISBN 9780742550551.
  33. ↑ [3][28][32]
  34. ↑ «Content Pages of the Encyclopedia of Religion and Social Science». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016.
  35. ↑ Williams 2010, σελίδες 1, 2.
  36. ↑ «Fundamentalism turns 100, a landmark for the Christian Right». The Conversation. October 8, 2019. ISSN 2201-5639. http://theconversation.com/fundamentalism-turns-100-a-landmark-for-the-christian-right-123651. Ανακτήθηκε στις July 3, 2022.
  37. ↑ [2][3][16].[34][35][36]
  38. ↑ Green, John C.· Silk, Mark (Spring 2005). «Why Moral Values Did Count». Religion in the News. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2018.
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Χριστιανική_δεξιά&oldid=11704254"