ΦιτζΡόι Σόμερσετ, 1ος βαρόνος του Ράγκλαν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
ΦιτζΡόι Σόμερσετ, 1ος βαρόνος του Ράγκλαν
Raglan.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Fitzroy Somerset, 1. Baron Raglan (Αγγλικά)
Γέννηση30  Σεπτεμβρίου 1788
Badminton, Gloucestershire
Θάνατος28  Ιουνίου 1855[1]
Σεβαστούπολη
Αιτία θανάτουδυσεντερία και Μείζων καταθλιπτική διαταραχή
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας (έως 1801)
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
ΣπουδέςΣχολείο του Ουέστμινστερ
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
στρατιωτικός
ΕργοδότηςForeign Office[2]
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΤόρις
Οικογένεια
ΤέκναRichard Somerset, 2nd Baron Raglan
ΓονείςΧένρι Σόμερσετ, 5ος δούκας του Μπωφόρ
ΑδέλφιαJohn Thomas Henry Somerset
Λόρδος Κάρολος Σόμερσετ
Χένρι Σόμερσετ, 6ος δούκας του Μπωφόρ
Έντουαρντ Σόμερσετ
Λόρδος Αρθούρος Τζων Χένρι Σόμερσετ
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατάρχης/Βρετανικός Στρατός
Πόλεμοι/μάχεςΚριμαϊκός Πόλεμος και Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαMember of the 6th Parliament of the United Kingdom
μέλος της Βουλής των Λόρδων του Ηνωμένου Βασιλείου
μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας του Ηνωμένου Βασιλείου
ΒραβεύσειςΜεγαλόσταυρος Ιππότης του Τάγματος του Λουτρού
Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, 4η τάξη
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο ΦιτζΡόι Σόμερσετ, 1ος βαρόνος του Ράγκλαν ή Λόρδος ΦιτζΡόι Σόμερσετ (30 Σεπτεμβρίου 1788 - 28 Ιουνίου 1855) Βρετανός αξιωματικός ήταν μικρότερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 5ου δούκα του Μπωφόρ και της Ελισάβετ Μποσκγουεν.[3] Εκπαιδεύτηκε στην Σχολή του Ουεστμίνστερ και ορίστηκε σάλπιγγας στο 4ο Δραγωνικό Τάγμα (16 Ιουνίου 1804).[4] Υπηρέτησε σε κατώτερες θέσεις στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου και στον Πόλεμο του Έβδομου Συνασπισμού, αργότερα υπηρέτησε σαν στρατιωτικός γραμματέας τον δούκα του Ουέλινγκτον. Εξελέγη βουλευτής στην Τρούρο με το κόμμα το Τόρις πριν γίνει στρατηγός του Πυροβολικού. Διορίστηκε διοικητής των Βρετανικών στρατευμάτων που απεστάλησαν στην Κριμαία (1854) αλλά ενώ αρχικά ο σκοπός του ήταν να υπερασπιστεί την Κωνσταντινούπολη πήρε εντολή να πολιορκήσει την Ρωσική Σεβαστούπολη. Μετά από μερικές επιτυχίες στην αρχή στην μάχη της Άλμα η αποτυχία του να μεταβιβάσει εντολές με σαφήνεια προκάλεσε την αποτυχία της ελαφράς ταξιαρχίας στην μάχη of Μπαλακλάβα (25 Οκτωβρίου 1854). Παρά το γεγονός ότι είχε μερικές επιτυχίες στην συνέχεια στην μάχη του Ίνκερμαν μια σπασμωδική συμμαχική επίθεση στην Σεβαστούπολη τον Ιούνιο του 1855 κατέληξε σε συντριβή. Ο Ράγκλαν πέθανε τον ίδιο μήνα από δυσεντερία και κατάθλιψη.

Μάχες στο πλευρό του Ουέλινγκτον[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την προαγωγή του σε Υπολοχαγό (1 Ιουνίου 1805) ο Σόμερσετ συνόδευσε τον Σερ Άρθουρ Πέτζετ στην αυλή του Οθωμανού σουλτάνου Σελίμ Γ΄ που συμμάχησε με τους Γάλλους (1807).[5][6] Έγινε αρχηγός του 43ου Συντάγματος Πεζικού (5 Μαΐου 1808) λίγο πριν τον διορισμό του στην θέση του βοηθού του Σερ Άρθουρ Γουέλσλι τον Ιούλιο του 1808.[7] Ο Σόμερσετ συνόδευσε τον ίδιο μήνα στην Πορτογαλία τον στρατό του Γουέλσλι.[8] Ο ΦιτζΡόι Σόμερσετ πολέμησε στην 2η μάχη του Πόρτο τον Μάιο του 1809, στην μάχη του Ταλαβέρα τον Ιούλιο του 1809 και στην μάχη του Μποσσάκο τον Σεπτέμβριο του 1810 στην οποία τραυματίστηκε.[9] Διορίστηκε στρατιωτικός γραμματέας του Ουέλινγκτον τον Νοέμβριο του 1810 και πολέμησε μαζί του στην μάχη του Πομπάλ τον Μάρτιο του 1811, στην μάχη του Σάμπουγκαλ τον Απρίλιο του 1811 και στην μάχη του Φουέντες ντε Ονόρο τον Μάιο του 1811.[10] Διορίστηκε επίσημα αξιωματικός (9 Ιουνίου 1811) και πήρε μέρος στην μάχη του Έλ Μποντόν τον Σεπτέμβριο του 1811.[11] Διακρίθηκε στην άλωση της Μπαδαχόθ με έφοδο τον Μάρτιο του 1812 και συνέβαλε σημαντικά στην παράδοση του Γάλλου κυβερνήτη, για το κατόρθωμα προήχθη σε Συνταγματάρχη (27 Απριλίου 1812).[12]

Ο ΦιτζΡόι Σόμερσετ πολέμησε στο πλευρό του Ουέλινγκτον στην μάχη της Σαλαμάνκα τον Ιούλιο του 1812, στην πολιορκία του Μπούργος τον Σεπτέμβριο του 1812, στην μάχη της Βιτόρια τον Ιούνιο του 1813, στην πολιορκία της Σαν Σεμπαστιάν τον Ιούλιο του 1813, στην μάχη των Πυρηναίων τον Ιούλιο του 1813 και στην μάχη του Νιβέλ τον Νοέμβριο του 1813.[13] Πολέμησαν επίσης μαζί στην μάχη του Νάιβ τον Δεκέμβριο του 1813, στην μάχη της Ορτέζ τον Φεβρουάριο του 1814 και στην μάχη της Τουλούζης τον Απρίλιο του 1814.[14] Μετά τον διορισμό του Ουέλινγκτον στην θέση του Βρετανού απεσταλμένου την σύντομη περίοδο που επανήλθαν οι Βουρβόνοι ο Σόμερσετ διορίστηκε στις 5 Ιουλίου 1814 γραμματέας της Πρεσβείας.[15] Ο Σόμερσετ μετακινήθηκε στο 1ο Σώμα Φρουρών (25 Ιουλίου 1814) και διορίστηκε στις 2 Ιανουαρίου 1815 διοικητής του Τάγματος του Μπαθ.[16]

Στρατάρχης του πυροβολικού[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σόμερσετ ανέλαβε επιπλέον δράση στην διάρκεια των Εκατό ημερών, υπηρέτησε στο προσωπικό του Ουέλινγκτον στην μάχη του Κουάτρ Μπας (16 Ιουνίου 1815) και στην Μάχη του Βατερλώ δυο μέρες αργότερα, στην μάχη ακρωτηριάστηκε το δεξί του χέρι και το αναζήτησε για να βρει το δαχτυλίδι που του έδωσε η σύζυγος του.[17][18] Πήρε προαγωγή σε συνταγματάρχη, διορίστηκε βοηθός του πρίγκιπα αντιβασιλέα (28 Αυγούστου 1815) και ιππότης του Βαυαρικού Στρατιωτικού Τάγματος του Μαξ Τζόσεφ (3 Οκτωβρίου 1815).[19][20] Παρέμεινε στον στρατό κατοχής στην Γαλλία μέχρι τον Μάιο του 1816 και κατόπιν μετακινήθηκε στην γραμματεία της Βρετανικής Πρεσβείας στο Παρίσι.[21] Ο Σόμερσετ εξελέγη βουλευτής των Τόρρις στην Τρούρο και έγινε γραμματέας του Ουέλινγκτον στην μετέπειτα κενή θέση του Καπετάνιου του πυροβολικού (1819).[22][23] Ο Σόμερσετ έχασε την έδρα του στις εκλογές του 1820 αλλά μετά την προαγωγή του σε Καπετάνιο (27 Μαΐου 1825) την ξανακέρδισε (1826).[24][25] Μετά τον διορισμό του Ουέλινγκτον στην θέση του αρχιστράτηγου τον Ιανουάριο του 1827 ο Σόμερσετ έγινε τον Αύγουστο του 1827 στρατιωτικός γραμματέας.[26] Αποχώρησε από το Κοινοβούλιο (1829) και προήχθη σε αντιστράτηγο (28 Ιουνίου 1838).[27] Μετά την προαγωγή του σε ιππότη του Μεγάλου Σταυρού του Τάγματος του Μπαθ (24 Σεπτεμβρίου 1852) έγινε Στρατάρχης του Πυροβολικού (30 Σεπτεμβρίου 1852) και πήρε δώρο την βαρονία του Ράγκλαν στην κομητεία του Μονμουθσάιρ (11 Οκτωβρίου 1852).[28][29]

Πόλεμος της Κριμαίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ράγκλαν έγινε αρχηγός των Βρετανικών στρατευμάτων της Κριμαίας με τον βαθμό του Στρατηγού (21 Φεβρουαρίου 1854) και ανέλαβε την διοίκηση όλων των δυνάμεων (20 Ιουνίου 1854).[30][31] Ο Ράγκλαν αναχώρησε με κύριο στόχο να υπερασπιστεί την Κωνσταντινούπολη αλλά την τελευταία στιγμή πήρε διαταγή από τον δούκα του Νιουκασλ που ήταν Υφυπουργός Πολέμου να πολιορκήσει την Ρωσική πόλη της Σεβαστούπολης "με εξαίρεση την περίπτωση εύκολης κατάληψης με βεβαιότητα".[32] Οι δυνάμεις του Σόμερσετ και του στρατηγού Ζακ Λίροϊ Ντι Σεντ-Άρνοντ (1798 - 1854) νίκησαν τον Σεπτέμβριο του 1854 στην μάχη της Άλμα τις Ρωσικές δυνάμεις του στρατηγού Αλεξάντρ Μένσικοφ (1787 - 1869).[33]

Τον Οκτώβριο του 1854 στην μάχη της Μπαλακλάβα ο Ράγκλαν έδωσε εντολή στον κόμη του Λούκαν που ήταν αρχηγός του ιππικού του και ο Λούκαν με την σειρά του στον κόμη του Κάρντιγκαν που ήταν κουνιάδος του να ηγηθεί την μοιραία Ταξιαρχία που έφερε 278 Βρετανικές απώλειες.[34] Παρά τις σκληρές απώλειες στην μάχη της Μπαλακλάβα οι Άγγλοι και οι Γάλλοι σύμμαχοι πέτυχαν τον Νοέμβριο 1854 νέα σημαντική νίκη στην μάχη του Ίνκερμαν και ο Ράγκλαν προήχθη σε αρχιστράτηγο (5 Νοεμβρίου 1854).[35] Έγινε μέλος του περίφημου Οθωμανικού Τάγματος του Μετζιτιέ (15 Μαΐου 1855).[36]

Αποτυχία της εκστρατείας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ράγκλαν κατηγορήθηκε για τα βασανιστήρια των Βρετανών στρατιωτών στην πολιορκία της Σεβαστούπολης που υπέφεραν από έλλειψη φαγητού και ρούχων αλλά στην πραγματικότητα ήταν ευθύνη της κεντρικής κυβέρνησης που δεν έστειλε ενισχύσεις.[37][38] Μια τελική επίθεση για την κατάληψη της Σεβαστούπολης κατέληξε σε συντριβή (18 Ιουνίου 1855). Οι ανησυχίες μετά την αποτυχία της εκστρατείας χειροτέρεψαν την υγεία του Ράγκλαν που υπέφερε από κατάθλιψη και δυσεντερία, πέθανε αιφνίδια στις 28 Ιουνίου 1855.[39] Το σώμα του μεταφέρθηκε στην πατρίδα του και τάφηκε στον οικογενειακό τάφο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και των Αγίων Πάντων στο Μπάντμιντον.[40] Ο Ράγκλαν έγινε τιμητικά Συνταγματάρχης του 53ου Συντάγματος Πεζικού και των Ιππικών Φρουρών.[41][42] Η αυλή του Σεφντίλλα στο Λάντενι δημιουργήθηκε προς τιμή του Ράγκλαν, μια επιγραφή στην βεράντα γράφει :[43]

"η έκταση αυτή 238 εκταρίων αγοράστηκε από 1623 φίλους και θαυμαστές του λόρδου του Ράγκλαν μετέπειτα αρχιστράτηγου, παρουσιάστηκε στον γιο του και στους διαδόχους του σαν ένδειξη τιμής και σεβασμού για τον μεγάλο άντρα".

Μια μπλε πινακίδα στήθηκε έξω από την οικία του Ράγκλαν, στην πύλη του Στάνχοουπ στο Λονδίνο (1911).[44]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παντρεύτηκε (6 Αυγούστου 1814) την Λαίδη Έμιλυ Χάρριετ Γουέλσλι - Πολ ανιψιά του δούκα του Ουέλλινγκτον με την οποία απέκτησε :[45]

Ο Ράγκλαν ενσαρκώνεται από τον Τζον Γκίλγκουντ στο φιλμ "Η επιβάρυνση της ελαφράς ταξιαρχίας" (1968).[46]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Oxford Dictionary of National Biography». (Αγγλικά) Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. Οξφόρδη. 2004.
  2. British Diplomatic Directory (1820-2005). Foreign and Commonwealth Office.
  3. Heathcote, p. 267
  4. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/15710/page/726
  5. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/15811/page/718
  6. http://www.oxforddnb.com/view/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-26007;jsessionid=EC626DA7A9328E9A9980E6BE5F48D8BF?docPos=1
  7. Heathcote, p. 267
  8. Heathcote, p. 267
  9. Heathcote, p. 267
  10. Heathcote, p. 267
  11. Heathcote, p. 267
  12. http://www.oxforddnb.com/view/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-26007;jsessionid=EC626DA7A9328E9A9980E6BE5F48D8BF?docPos=1
  13. Heathcote, p. 267
  14. Heathcote, p. 267
  15. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/16914/page/1371
  16. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/16972/page/20
  17. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/17028/page/1216
  18. Heathcote, p. 268
  19. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/17057/page/1787
  20. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/17067/page/2025
  21. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/17137/page/931
  22. Heathcote, p. 268
  23. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/17384/page/1377
  24. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/18141/page/926
  25. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/18269/page/1787
  26. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/18391/page/1827
  27. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/19631/page/1489
  28. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21363/page/2591
  29. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21366/page/2663
  30. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21524/page/515
  31. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21564/page/1931
  32. Hibbert, p. 56
  33. Heathcote, p. 268
  34. Calthorpe, p. 132
  35. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21630/page/3593
  36. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21714/page/1915
  37. http://www.oxforddnb.com/view/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-26007;jsessionid=9DDAFD36E0303D092A7EBD5C647513F4?docPos=1
  38. Martin, p. 181
  39. http://www.oxforddnb.com/view/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-26007;jsessionid=9DDAFD36E0303D092A7EBD5C647513F4?docPos=1
  40. Heathcote, p. 268
  41. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/18747/page/2420
  42. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/21551/page/1442
  43. https://www.ft.com/content/5b3fa2e2-6194-11e3-916e-00144feabdc0#axzz2sqle7ptC
  44. http://openplaques.org/plaques/162
  45. http://www.thepeerage.com/p10703.htm#i107021
  46. https://www.imdb.com/title/tt0062790/reference

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Calthorpe, Somerset John Gough (1857). Letters from Headquarters: Or, The Realities of the War in the Crimea, by an Officer on the Staff. London: John Murray.
  • Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Raglan, Fitzroy James Henry Somerset, 1st Baron". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
  • Heathcote, Tony (1999). The British Field Marshals, 1736–1997: A Biographical Dictionary. Barnsley: Leo Cooper.
  • Hibbert, Christopher (1999). The Destruction of Lord Raglan. Wordsworth Editions.
  • Martin, Theodore (1877). The Life of His Royal Highness the Prince Consort, Volume III. Smith Elder & Co, London.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα FitzRoy Somerset, 1st Baron Raglan της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).