Φεντερίκο Μπαρότσι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φεντερίκο Μπαρότσι
Federico Barocci - Autoportrait.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1535[1][2][3][4][5][6][7][8][9]
Ουρμπίνο[10]
Θάνατος30  Σεπτεμβρίου 1612[11][3][9]
Ουρμπίνο[12]
ΕθνικότηταΙταλοί
Χώρα πολιτογράφησηςΙταλία[13]
Θρησκευτικό τάγμαΤάγμα Αδελφών Ελάσσονων Καπουτσίνων
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙταλικά[14]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταζωγράφος
χαράκτης
Αξιοσημείωτο έργοCommunion of the Apostles
Circumcision
Head of a Shepherd, study for The Circumcision
Οικογένεια
ΑδέλφιαSimone Barocci
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Φεντερίκο Μπαρότσι (Federico Barocci, περ. 1535 - 30 Σεπτεμβρίου 1612)[15] ήταν Ιταλός ζωγράφος. Γεννήθηκε στο Ουρμπίνο και, εκτός από δύο ταξίδια στην Ρώμη στην αρχή της σταδιοδρομίας του, εκεί έζησε και δημιούργησε. Λέγεται ότι εγκατέλειψε τις τοιχογραφίες του στο Καζίνο του Πίου Δ΄ στους Κήπους του Βατικανού, φοβούμενος μήπως οι αντίζηλοί του τον δηλητηριάσουν. Αυτή η υπερευαίσθητη ιδιοσυγκρασία του φαίνεται στο έργο του που αποτελείται κυρίως από θρησκευτικά θέματα, με επιρροές από τους Κορρέτζο και Ραφαήλ (που προερχόταν κι αυτός από το Ουρμπίνο), οι οποίες διοχετεύτηκαν σε μιαν άκρως προσωπική και ευαίσθητη απόδοση.

Τα χρώματά του είναι έντονα αλλά αρμονικά και μολονότι οι εικόνες του προδίδουν εσώτερη τρυφερότητα, ο συνολικός χειρισμός έχει μεγάλο σφρίγος. Μολονότι εργάστηκε μακριά από τα κύρια κέντρα τέχνης, τα έργα του είχαν μεγάλη ζήτηση και ανάμεσα στους πάτρωνές του περιλαμβάνεται και ο αυτοκράτορας Ροδόλφος Β΄.

Ο Μπαρότσι ισχυριζόταν μονίμως ότι ήταν άρρωστος αλλά είχε μια μακρά και παραγωγική σταδιοδρομία τόσο ως σχεδιαστής όσο και ως ζωγράφος. Ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που έκαναν χρήση της χρωματιστής κιμωλίας. Θεωρείται ο μεγαλύτερος και περισσότερο προσωπικός ζωγράφος της εποχής του στην κεντρική Ιταλία και ορισμένα χαρακτηριστικά των έργων είναι εντελώς μανιεριστικά, όπως η ασαφής μεταχείριση του χώρου και τα κυματιστά ενδύματα. Αλλά η σταθερότητα και η ζωντάνια του παραπέμπουν στο μπαρόκ. Ο διακεκριμένος ιστορικός του μπαρόκ Μπελόρι, τον θεωρούσε τον μεγαλύτερο Ιταλό ζωγράφο της εποχής του και τον οίκτιρε που «μαράζωνε στο Ουρμπίνο».

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 119256908. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.
  2. 2,0 2,1 «Federico Barocci». (Δανικά, Αγγλικά) Kunstindeks Danmark. 1251.
  3. 3,0 3,1 3,2 διάφοροι συγγραφείς: «Dizionario Biografico degli Italiani». (Ιταλικά) Dizionario Biografico degli Italiani. 1960. barocci-federico-detto-il-fiori. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 nelson atkins. 12258. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 Μουσείο Στέντελ. barocci-federico. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώρια. 3840. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 Athenaeum. 7609. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. 8,0 8,1 Art UK artist identifier. barocci-federico-15351612. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  9. 9,0 9,1 9,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. barocci-federico. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  10. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 13  Δεκεμβρίου 2014.
  11. RKDartists. rkd.nl/explore/artists/4572. Ανακτήθηκε στις 27  Αυγούστου 2017.
  12. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  13. www.kulturarv.dk/kid/VisKunstner.do?kunstnerId=1251. Ανακτήθηκε στις 12  Μαρτίου 2020.
  14. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb120814353. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  15. Federico Barocci Artcyclopedia

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

“The Consice Oxford Dictionary of Art and Artists”, Ian Chilvers (editor) – Oxford University Press 1990