Σύνοδος της Πιατσέντσας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η Σύνοδος της Πιατσέντσας ήταν μία ιστορική πολυπληθής σύνοδος κληρικών και λαϊκών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που συνήλθε στην πόλη Πιατσέντσα (Πλακεντία), από 1 Μαρτίου μέχρι 5 Μαρτίου του 1095, επί Πάπα Ουρβανού Β΄. Η σημασία της Συνόδου της Πιατσέντσας υπήρξε σπουδαία τόσο από θρησκευτική όσο και πολιτική άποψη.
Στη σύνοδο αυτή ρίχτηκε η ιδέα της αναγκαιότητας των σταυροφοριών που ακολούθησαν αργότερα.

Γενικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Παπική σύνοδος αυτή συγκλήθηκε αμέσως μετά την αποκατάσταση της έντονης αντιπαράθεσης που είχε σημειωθεί μεταξύ του Αυτοκράτορα της Αγίας και Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Πάπα της Ρώμης σχετικά με την αρμοδιότητα εκλογής και διορισμού επισκόπων και αρχιεπισκόπων στα γερμανικά εδάφη, και την αναγνώριση από τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄, έτερου Πάπα, του αντι-πάπα Κλήμη Γ΄. Διαμάχη από την οποία τελικά νικητής είχε αναδειχθεί ο Ουρβανός Β΄. Έτσι υπό τις συνθήκες αυτές αποδοχής και εδραίωσής του, ο Πάπας Ουρβανός Β΄ συγκάλεσε όλους τους επισκόπους των επαρχιών της Ιταλίας, Βουργουνδίας, Γαλλίας, Βαυαρίας, Γερμανίας κ.ά. σε ανοικτό συμβούλιο στην πόλη της Πλακεντίας κατά την έναρξη της Σαρακοστής του έτους 1095, προκειμένου να εξεταστούν ιδιαίτερα ζητήματα που είχαν ενσκήψει.

Στην πρόσκληση του Πάπα ανταποκρίθηκαν περίπου 200 επίσκοποι 4.000 ιεράρχες και κληρικοί, 30.000 λαϊκοί καθώς και πολλές πρεσβευτικές αντιπροσωπείες διαφόρων ηγεμόνων βασιλέων και αυτοκρατόρων μεταξύ των οποίων της Κωνσταντινούπολης, εκ μέρους του Αλεξίου Α΄ του Κομνηνού, του Βασιλέως της Γαλλίας Φιλίππου Α΄ και άλλων. Χώρος του συνεδρίου ήταν υπαίθριοι χώροι της παραπάνω πόλης.

Θρησκευτικά ζητήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύρια ζητήματα θρησκευτικού περιεχομένου ήταν η καταδίκη της σιμωνίας, της αίρεσης των Νικολαϊτών, κάποιων συμπεριφορών κληρικών καθώς και ο αφορισμός του Βερεγκάριου της Τουρ και του αντι-πάπα Κλήμη Γ΄ για τα οποία στη συνέχεια εκδόθηκαν οι ακόλουθοι 9 κανόνες.

  1. Σε κανένα δεν επιτρέπεται μετάνοια εφόσον έχει προβεί σε εγκατάλειψη συμβίωσης, μίσος ή οποιοδήποτε άλλο θανάσιμο αμάρτημα.
  2. Κανείς ιερέας δεν μπορεί να λάβει μετάνοια εκτός από την επιτροπή του επισκόπου του.
  3. Δεν πρέπει να αρνούμαστε την Ευχαριστία σε όσους ομολογούν ικανοποιητικά ότι δεν ανήκουν στο κόμμα που το σώμα αφόρισε, ή χωρίς να λαμβάνει μέρος στη θεία λειτουργία.
  4. Καταδικάζεται η αίρεση της σιμωνίας
  5. Καταδικάζεται η αίρεση από τους "Nicolaites"
  6. Η αίρεση του Berenger έχει το ανάθεμα, δηλώνουμε ότι ο άρτος και ο οίνος αφιερωμένα στο βωμό αλλάζουν εν πνεύματι και ουσία σε σώμα και αίμα του Κυρίου
  7. Δηλώνεται το ανάθεμα κατά του αντιπάπα Κλήμη Γ΄ και των υποστηρικτών του
  8. Δεν απαιτείται αμοιβή για τη τέλεση γάμου, βάπτισης και κηδειών
  9. Καθιερώνονται οι νηστείες που συνδέονται με την πρώτη εβδομάδα της Σαρακοστής, της Πεντηκοστής, την τρίτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου και του Δεκεμβρίου.

Πολιτικά ζητήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα ζητήματα αυτά περιλαμβάνονταν το αίτημα του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Αλέξιου Α΄ Κομνηνού για αποστολή στρατιωτικής βοήθειας προς αντιμετώπιση των Σελτζούκων, όπου η κατάσταση είχε επιδεινωθεί μετά τη μάχη του Ματζικέρτ και η αναγκαιότητα στρατιωτικής διαφύλαξης των Αγίων Τόπων, καθώς και η εκ μέρους Γάλλων πρεσβευτών αίτηση της άρσης αφορισμού που είχε προβεί ο προηγούμενος Πάπας κατά του Βασιλέως της Γαλλίας.

Παρατηρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]