Συνθήκη του Ταμασίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η Συνθήκη του Ταμασίου ήταν η συνθήκη με την οποία η περιοχή των Αγράφων απέκτησε καθεστώς αυτονομίας την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Υπογράφτηκε στις 10 Μαϊου 1525 μεταξύ του Βεγλέρ Βέη πασά της Λάρισας και των προυχόντων των χωριών των Αγράφων, στο χωριό Ταμάσι (σημερινή Ανάβρα) και στους όρους της συνθήκης αναφέρονταν τα εξής:[1][2][3]

  • Τα χωριά των Αγράφων κηρύσσονταν αυτόνομα και θα διοικούνται από τοπικό συμβούλιο με έδρα το Νεοχώρι.
  • Καμία τουρκική οικογένεια δεν θα κατοικούσε μόνιμα στα χωριά με εξαίρεση το Φανάρι
  • Επιτρέπεται η ελεύθερη επικοινωνία των κατοίκων των Αγράφων με την πεδιάδα της Θεσσαλίας
  • Οι κάτοικοι των Αγράφων υποχρεούνται να πληρώνουν ετήσιο φόρο 50.000 γρόσια

Οι Οθωμανοί προχώρησαν στην υπογραφή της συνθήκης καθώς έκριναν ασύμφορη την εγκατάσταση φρουράς για τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής, λόγω του ιδιαίτερα δύσβατου εδάφους και του ανυπότακτου χαρακτήρα των κατοίκων. Θεώρησαν προτιμότερο να παραχωρήσουν στην περιοχή καθεστώς αυτονομίας και να εισπράττουν μία σταθερή φορολογία. Μετά την συνθήκη η περιοχή των Αγράφων γνώρισε οικονομική ανάπτυξη παρά την υποχρέωση να καταβάλλει ετήσια φορολογία στις Οθωμανικές αρχές. Την περίοδο αυτή κατασκευάστηκαν στα Άγραφα μεγάλες εκκλησίες και μοναστήρια και αναπτύχθηκε η τέχνη της αγιογραφίας. Η περιοχή προσέλκυσε ανθρώπους των γραμμάτων όπως ο Ευγένειος Γιαννούλης ο Αιτωλός που ίδρυσε το Ελληνομουσείο Αγράφων, ανώτατη σχολή γραμματικών και θρησκευτικών σπουδών. Άλλη συνέπεια της συνθήκης ήταν τα Άγραφα να συγκεντρώσουν πολλούς φυγάδες που αντιμετώπιζαν προβλήματα με τις οθωμανικές αρχές οι οποίοι συγκρότησαν μαζί με ντόπιους οπλαρχηγούς σώματα κλεφτών. Η δράση των κλεφτών ήταν ιδιαίτερα έντονη στην περιοχή των Αγράφων.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]