Συάγριος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Συάγριος
Syagrius brought before Clovis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 430 (περίπου)
Θάνατος 487 (περίπου)
Σουασόν
Υπηκοότητα Αρχαία Ρώμη
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα Στρατηγός (Magister militum)
Οικογένεια
Γονείς Αιγίδιος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Ρωμαίος έπαρχος
Το Βασίλειο του Συάγριου.

Ο Συάγριος (Siagrio, 430487) ήταν ο τελευταίος Ρωμαίος αξιωματούχος στην Γαλατία, του οποίου η ήττα από τον βασιλιά Χλωδοβίκο Α΄ των Φράγκων θεωρείται το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής εξουσίας έξω από την Ιταλία. Τη θέση του την είχε κληρονομήσει, καθώς ο πατέρας του ήταν ο Αιγίδιος[1], ο τελευταίος Ρωμαίος Στρατιωτικός Μάγιστρος της Γαλατίας (magister militum Gallias). Ο Συάγριος διατήρησε το κράτος του πατέρα του μεταξύ του ποταμού Σομ και του ποταμού Λίγηρα γύρω από την Σουασσόν, μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μια περιοχή που ο Γρηγόριος Τουρώνης ονόμαζε "Βασίλειο" της Σουασόν. Ο Συάγριος κυβέρνησε αυτό το Γαλλό-Ρωμαϊκό κράτος από το θάνατο του πατέρα του το 464, ως το 486 όταν και ηττήθηκε από το Χλωδοβίκο.

Οι ιστορικοί δεν εμπιστεύονται τον τίτλο "rex Romanorum", Βασιλιά των Ρωμαίων, που απέδωσε ο Γρηγόριος Τουρώνης στο Συάγριο, τουλάχιστον από τον ιστορικό Godefroid Kurth και μετά, ο οποίος απέρριψε αυτόν τον τίτλο ως λάθος το 1893. Η κοινή συναίνεση είναι η συμφωνία με την άποψη του Kurth, που βασίζεται στην ιστορική παραδοχή ότι οι Ρωμαίοι μισούσαν το θεσμό της βασιλείας από την αποπομπή του τελευταίου βασιλιά Λούσιου Ταρκύνιου (Lucius Tarquinius Superbus). Για παράδειγμά, το λήμμα στο έργο Prosopography of the Later Roman Empire (Προσωπογραφία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) παραβλέπει τον τίτλο βασιλιάς, αναφέροντάς τον ως "Ρωμαίο ηγεμόνα (στην Βόρεια Γαλατία)". Όμως, ο S. Fanning συνέλεξε παραδείγματα όπου η λέξη rex χρησιμοποιείται σε ουδέτερο αν όχι θετικό πλαίσιο, και ισχυρίζεται ότι "η φράση Romanorum rex δεν είναι περίεργη στον Γρηγόριο Τουρώνης ή στις Φραγκικές πηγές", και ότι η χρήση του όρου από το Γρηγόριο όντως δείχνει "ότι ισχυρίζονταν ή φαίνονταν ότι ισχυρίζονταν, ότι ήταν Ρωμαίοι Αυτοκράτορες"[2].

Το τέλος της Ρωμαϊκής Γαλατίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο αιχμαλωτισμένος Συάγριος οδηγείται ενώπιον του Αλάριχου Β΄, ο οποίος διατάζει να σταλεί στον Χλωδοβίκο.

Παρά το γεγονός ότι ήταν αποκομμένος από τα υπόλοιπα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που επιβίωναν ακόμα, ο Συάγριος κατάφερε να διατηρήσει σε ένα βαθμό τη Ρωμαϊκή εξουσία στη βόρεια Γαλατία για είκοσι χρόνια, και το κράτος του διήρκησε παραπάνω από την ίδια την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τους τελευταίους αυτοκράτορές της να εκθρονίζονται και να σκοτώνονται το 476 και 480. Ο Συάγριος κατάφερε να συγκρατήσει τους γειτονικούς Σάλιους Φράγκους, οι οποίοι ήταν διχασμένοι εσωτερικά με βασιλιάδες όπως ο Χιλδέριχος Α΄. Όμως, είναι γνωστό ότι ο Χιλδέριχος είχε βοηθήσει πριν τους Γαλλό-Ρωμαίους, ενώνοντας τις δυνάμεις του με κάποιον αξιωματικό Παύλο σε επιχειρήσεις εναντίον των Σαξόνων, οι οποίοι σε κάποιο χρονικό σημείο είχαν καταλάβει την Ανζέ[3].

Με το θάνατο του Χιλδέριχου το 481 τον διαδέχτηκε ο γιος του Χλωδοβίκος. Ενώ ο πρώτος δεν έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη να ανατρέψει την τελευταία Ρωμαϊκή βάση στη δύση, ο Χλωδοβίκος μάζεψε στρατό, διατύπωσε μια πρόκληση, και συνάντησε τις δυνάμεις του Συάγριου. Για την σύγκρουση που ακολούθησε, τη Μάχη του Σουασόν είναι γνωστά λίγα πράγματα, αλλά ο Συάγριος υπέστη αποφασιστική ήττα, και διέφυγε. Η επικράτειά του πέρασε στους Φράγκους[4].

Όπως έγραψε ο Έντουαρντ Γκίμπον, "Δεν θα ήταν γενναιόδωρο χωρίς να έχουμε περισσότερο ακριβή γνώση να καταδικάσουμε την φυγή του Συάγριου, που κατέφυγε μετά την ήττα στην μακρινή αυλή της Τουλούζης"[5]. Η Τουλούζη ήταν η πρωτεύουσα του Αλάριχου Β΄, βασιλιά των Βησιγότθων. Εκφοβισμένος από τους νικητές Φράγκους, οι Βησιγότθοι φυλάκισαν τον Συάγριο, και μετά τον παρέδωσαν στον Χλωδοβίκο. Πέθανε λίγο μετά, μαχαιρωμένος κρυφά σύμφωνα με τον Γρηγόριο Τουρώνης[6].

Απόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρά τη δολοφονία του Συαγριου η οικογένεια τελικά άνθισε κάτω από Φραγκική ηγεμονία. Ο Βασιλιάς Γκούντραμ (ή Γκουντράμος) έστειλε έναν Κόμη Συάγριο σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 585. Ένας άλλος απόγονος, ο Συάγρια (Syagria) έκανε μια μεγάλη δωρεά γης στους μοναχούς του Αββαείου Νοβαλέσα το 739."Το τελευταίο γνωστό μέλος των Συάγριων ήταν ένας αβάς της Νάντουα (Nantua) που αναφέρεται το 757"[7].

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Syagrius της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Gregory of Tours, II.18; II.27
  2. S. Fanning, "Emperors and empires in fifth-century Gaul", in John Drinkwater and Hugh Elton, Fifth-Century Gaul: A Crisis of Identity? (Cambridge: University Press, 1992), pp. 288-297
  3. Gregory of Tours, II.18,19
  4. Gregory of Tours, II.27
  5. Gibbon, Decline and Fall of the Roman Empire, chapter 38
  6. Gregory of Tours, II.37
  7. Lucien Musset, The Germanic Invasions: The Making of Europe 400-600 AD (New York: Barnes & Noble Books, 1965), p. 127

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]