Περικλής Ιακ. Αργυρόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Περικλής Ι. Αργυρόπουλος)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Περικλής Ι. Αργυρόπουλος
P. Argyropoylos.png
Χαρακτικό σχέδιο που απεικονίζει τον ανθυποπλοίαρχο Περικλή Αργυρόπουλο το 1903 με «μεγάλη» στολή του Β.Ναυτικού.
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1871[1]
Αθήνα
Θάνατος16  Ιουλίου 1955[2]
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
ΣπουδέςΣχολή Ναυτικών Δοκίμων
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
διπλωμάτης
στρατιώτης
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςναύαρχος/Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΥπουργός Συγκοινωνιών της Ελλάδας

Ο Περικλής Αργυρόπουλος (1871-1955), ήταν Έλληνας υποναύαρχος, πολιτικός και διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην Δ΄ Συντακτική Συνέλευση από το 1920 έως το 1922, στην Αναθεωρητική του 1935 και το 1953 με τον Ελληνικό Συναγερμό, υπηρετώντας μέχρι το θάνατό του.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικογενειακή καταγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου του 1871, γιος του Ιάκωβου Αργυρόπουλου.

Σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ακολούθησε το ναυτικό στάδιο όπου και εξήλθε από τη Σχολή Δοκίμων. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ήταν κυβερνήτης του τορπιλοβόλου 14 με το οποίο και τορπίλισε μέσα στον όρμο του Αϊβαλί την τουρκική κανονιοφόρο "Τραπεζούντα".

Παράλληλα από το 1909 που αναμίχθηκε στο Κίνημα του 1909 ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1917 διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνίας[3] επί κυβερνήσεως Ζαΐμη, καθώς και το 1926 επί κυβερνήσεως Αθανάσιου Ευταξία.[4] Αργότερα επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά διορίστηκε πρέσβης στη Μαδρίτη.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 και συγκεκριμένα στις 17 Δεκεμβρίου τον συνάντησε ο εκεί πρέσβης της Ουγγαρίας στρατηγός Ρούντολφ Αντόρκα, με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, ο οποίος και του μετέφερε γερμανική πρόταση ανακωχής του ελληνοϊταλικού πολέμου. Ο Αργυρόπουλος στην αρχή ξαφνιάστηκε με τους όρους του προτεινόμενου σχεδίου. Λόγω της μεγάλης όμως σπουδαιότητας ζήτησε από τον συνομιλητή του να μάθει τίνος πρωτοβουλία ήταν αυτή ή αν ομιλούσε εξ ονόματος της Γερμανίας ή της Ιταλίας. Τότε ο Αντόρκα του γνώρισε ότι ερχόταν από μια μεγάλη γερμανική προσωπικότητα, που βεβαίως αμέσως αντιλήφθηκε ο Αργυρόπουλος ότι μιλούσε για τον Φον Κανάρι, με τον οποίο οι συνεργασίες του συνομιλητή του του ήταν γνωστές. Πρόσθετα ο Αντόρκα του μετέφερε τη διαβεβαίωση "πως καμία άλλη αξίωση δεν θα ήγειραν οι Γερμανοί".

Τη ίδια ημέρα ο Περικλής Αργυρόπουλος, μη χάνοντας χρόνο, διαβίβασε τηλεγραφικά στην Αθήνα στον Ιωάννη Μεταξά τη γερμανική πρόταση με μια συμπληρωματική έκθεση (εισήγηση) αποδοχής της. Την πρόταση εκείνη βέβαια αρχικά απέρριψε ο Ιωάννης Μεταξάς πλην όμως φαίνεται πως αργότερα περί το τέλος του ίδιου μήνα, μετά την άφιξη στην Ελλάδα του Γκρατσία Πονιέρο, την επανεξέτασε μαζί με τον Βασιλέα Γεώργιο όπου και τελικά απορρίφθηκε.

Συγγραφικά έργα του Περικλή Αργυρόπουλου είναι "Το Ναυτικόν της Ελλάδος πρόγραμμα" (1905), "Οι Έλληνες και η Θάλασσα" που εξέδωσε το 1909 και οι "Αναμνήσεις" που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του και που αποτελούν στοιχεία του προσωπικού του ημερολόγιου.

Ο Περικλής Ιακ. Αργυρόπουλος πέθανε από συγκοπή καρδιάς στις 16 Ιουλίου 1955 και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη δύο ημέρες αργότερα.[5] Αδερφή του ήταν η Μαρία Αργυροπούλου, μητέρα της Ασπασίας Μάνου.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Faceted Application of Subject Terminology. 432241. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. Faceted Application of Subject Terminology. 432241. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. «ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΖΑΪΜΗ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2008. 
  4. «ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΥΤΑΞΙΑ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Αυγούστου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 2008. 
  5. Απέθανεν ο βουλευτής Περικλής Αργυρόπουλος, εφ. Το Φως, φύλλο 17ης Ιουλίου 1955, σελ. 5.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τ.Ε΄, σ.406 και τ. Α΄ (συμπληρ.), σ.684