Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ουγενότοι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
 Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 22/03/2015.
Για την ομώνυμη όπερα, δείτε: Οι Ουγενότοι (όπερα).
Σταυρός των Ουγενότων

Οι Ουγενότοι (γαλ. Huguenots /ˈhjuːɡənɒts/, [yɡ(ə)no]) αποτελούσαν θρησκευτική ομάδα Γάλλων Προτεσταντών, που ακολούθησαν την Καλβινιστική παράδοση του Προτεσταντισμού. Ο όρος, που μπορεί να προέρχεται από το όνομα ενός Ελβετού πολιτικού ηγέτη, του δημάρχου της Γενεύης Μπεσανσόν Υγκ (Besançon Ηugues), ήταν σε κοινή χρήση ήδη από τα μέσα του 16ου αιώνα. Ο όρος «Ουγενότος» χρησιμοποιείτο συχνά για τα μέλη της Καλβινιστικής Εκκλησίας της Γαλλίας από την εποχή της Μεταρρύθμισης. Αντίθετα, οι προτεσταντικοί πληθυσμοί της ανατολικής Γαλλίας, στην Αλσατία, τη Μοζέλ και το Μονμπελιάρ, ήταν κυρίως Λουθηρανοί.

Στην Εγκυκλοπαίδεια του Προτεσταντισμού, ο Χανς Χίλλερμπραντ έγραψε ότι την παραμονή της σφαγής της Nύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572, η κοινότητα των Ουγενότων αποτελούσε έως και το 10% του γαλλικού πληθυσμού.[1] Μέχρι το 1600, μειώθηκε στο 7–8%,[2] και μειώθηκε ακόμα περισσότερο αργότερα μέσα στον αιώνα, μετά την επιστροφή των διωγμών υπό τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, ο οποίος θέσπισε τις Δραγωνάδες για να εξαναγκάσει τους Προτεστάντες να μεταστραφούν, και στη συνέχεια ανακάλεσε όλα τα προτεσταντικά δικαιώματα με το Διάταγμα του Φονταινεμπλώ του 1685. Το 1686, ο προτεσταντικός πληθυσμός βρισκόταν στο 1% του συνολικού πληθυσμού.[3]

Οι Ουγενότοι ήταν συγκεντρωμένοι στα νότια και δυτικά μέρη του Βασιλείου της Γαλλίας. Καθώς οι Ουγενότοι αποκτούσαν επιρροή και έδειχναν πιο ανοιχτά την πίστη τους, η καθολική εχθρότητα αυξανόταν. Ακολούθησε μια σειρά θρησκευτικών συγκρούσεων, γνωστών ως Γαλλικοί Θρησκευτικοί Πόλεμοι, που διεξήχθησαν κατά διαστήματα από το 1562 έως το 1598. Οι Ουγενότοι ηγούνταν από την Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, τον γιο της, τον μελλοντικό Ερρίκο Δ΄ (ο οποίος αργότερα θα μεταστρεφόταν στον Καθολικισμό για να γίνει βασιλιάς), και τους πρίγκιπες του Κοντέ. Οι πόλεμοι έληξαν με το Διάταγμα της Νάντης του 1598, το οποίο έδωσε στους Ουγενότους σημαντική θρησκευτική, πολιτική και στρατιωτική αυτονομία.

Οι εξεγέρσεις των Ουγενότων στη δεκαετία του 1620 είχαν ως αποτέλεσμα την κατάργηση των πολιτικών και στρατιωτικών τους προνομίων. Διατήρησαν τις θρησκευτικές πρόνοιες του Διατάγματος της Νάντης μέχρι την εξουσία του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο οποίος σταδιακά αύξησε τους διωγμούς των Διαμαρτυρόμενων έως ότου εξέδωσε το Διάταγμα του Φονταινεμπλώ (1685). Αυτό έθεσε τέλος στη νομική αναγνώριση του Προτεσταντισμού στη Γαλλία και οι Ουγενότοι αναγκάστηκαν είτε να μεταστραφούν στον Καθολικισμό (ενδεχομένως ως Νικοδημίτες) είτε να φύγουν ως πρόσφυγες. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ισχυρίστηκε ότι ο πληθυσμός των Ουγενώτων στη Γαλλία μειώθηκε από περίπου 900.000 ή 800.000 πιστούς σε μόλις 1.000 ή 1.500. Υπερβολή εκ μέρους του, αλλά οι Δραγωνάδες ήταν καταστροφικές για την προτεσταντική κοινότητα της Γαλλίας. Η έξοδος των Ουγενότων προκάλεσε μεγάλη διαρροή εργατικού δυναμικού, καθώς πολλοί από αυτούς κατείχαν σημαντικές θέσεις στην κοινωνία.[4][5][6]

Οι Ουγενότοι που παρέμειναν αντιμετώπισαν συνεχιζόμενους διωγμούς υπό τον Λουδοβίκο ΙΕ΄. Μέχρι τον θάνατό του το 1774, ο Καλβινισμός είχε σχεδόν εξαλειφθεί από τη Γαλλία. Οι διώξεις των Διαμαρτυρόμενων τερματίστηκαν επίσημα με το Διάταγμα των Βερσαλλιών, που υπέγραψε ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ το 1787. Δύο χρόνια αργότερα, με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη του 1789, οι Διαμαρτυρόμενοι απέκτησαν ίσα δικαιώματα ως πολίτες.[7]

Ο Σταυρός των Ουγενότων

Ο σταυρός των Ουγενότων είναι το διακριτικό έμβλημα των Ουγενότων (croix huguenote). Σήμερα αποτελεί επίσημο σύμβολο της Γαλλικής Προτεσταντικής Καλβινιστικής Εκκλησίας (Église des Protestants réformés). Οι απόγονοι των Ουγενότων μερικές φορές επιδεικνύουν αυτό το σύμβολο ως σημάδι αναγνώρισης μεταξύ τους.[8][9]

Δημογραφικά στοιχεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Θρησκευτική γεωπολιτική του 16ου αιώνα σε χάρτη της σύγχρονης Γαλλίας..
  Ελεγχόμενες περιοχές από την αριστοκρατία Ουγενότων
  Περιοχές υπό αμφισβήτηση μεταξύ Ουγενότων και Καθολικών
  Ελεγχόμενες περιοχές από την καθολική αριστοκρατία
  Περιοχές με λουθηρανική πλειοψηφία

Το ζήτημα της δημογραφικής ισχύος και της γεωγραφικής εξάπλωσης της Αναμορφωμένης παράδοσης στη Γαλλία έχει καλυφθεί σε ποικίλες πηγές. Οι περισσότερες συμφωνούν ότι ο πληθυσμός των Ουγενότων έφτασε έως και το 10% του συνολικού πληθυσμού, ή περίπου 2 εκατομμύρια άτομα, την παραμονή της σφαγής της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572.[2][10]

Δεσμοί με την αριστοκρατία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νέα διδασκαλία του Ιωάννη Καλβίνου προσέλκυσε σημαντικά τμήματα της αριστοκρατίας και της μεγαλοαστικής τάξης.[11] Αφού ο Ιωάννης Καλβίνος εισήγαγε τη Μεταρρύθμιση στη Γαλλία, ο αριθμός των Γάλλων Διαμαρτυρόμενων αυξήθηκε σταθερά στο δέκα τοις εκατό του πληθυσμού, ή περίπου 1,8 εκατομμύρια άτομα, στη δεκαετία μεταξύ 1560 και 1570.[2] Κατά την ίδια περίοδο λειτουργούσαν στη Γαλλία περίπου 1.400 Καλβινιστικές εκκλησίες.[2] Ο Χανς Γ. Χίλλερμπραντ, ειδικός στο θέμα, στην Εγκυκλοπαίδεια του Προτεσταντισμού: τετράτομο σύνολο υποστηρίζει ότι η κοινότητα των Ουγενότων έφτασε έως και το 10% του γαλλικού πληθυσμού την παραμονή της σφαγής της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου, μειώθηκε σε 7 έως 8% μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, και ακόμα περισσότερο μετά την εκ νέου έναρξη των σφοδρών διωγμών με την ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1685.[2] Ανάμεσα στην αριστοκρατία, ο Καλβινισμός κορυφώθηκε την παραμονή της σφαγής της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου. Έκτοτε, μειώθηκε απότομα καθώς οι Ουγενότοι έπαψαν να είναι ανεκτοί τόσο από τη γαλλική μοναρχία όσο και από τον καθολικό λαό. Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, οι Ουγενότοι αποτελούσαν το 7–8% του συνολικού πληθυσμού, ή 1,2 εκατομμύρια άτομα. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ ανακάλεσε το Διάταγμα της Νάντης το 1685, οι Ουγενότοι αριθμούσαν 800.000 έως 1 εκατομμύριο άτομα.[2]

Οι Ουγενότοι έλεγχαν σημαντικές περιοχές στη νότια και δυτική Γαλλία. Επιπλέον, πολλές περιοχές, ιδιαίτερα στο κεντρικό τμήμα της χώρας, αμφισβητούνταν μεταξύ Γάλλων Καλβινιστών και Καθολικών αριστοκρατών. Δημογραφικά, υπήρχαν ορισμένες περιοχές όπου ολόκληροι πληθυσμοί είχαν ασπαστεί την Καλβινιστική πίστη. Σε αυτές περιλαμβάνονταν χωριά μέσα και γύρω από το Μασίφ Σαντράλ, καθώς και η περιοχή γύρω από τη Δορδόνη, η οποία παλαιότερα ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου Αναμορφωμένη. Ο Ιωάννης Καλβίνος ήταν Γάλλος και σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για την εισαγωγή και διάδοση της Καλβινιστικής παράδοσης στη Γαλλία.[12] Έγραφε στα γαλλικά, αλλά σε αντίθεση με την προτεσταντική ανάπτυξη στη Γερμανία, όπου τα λουθηρανικά συγγράμματα κυκλοφορούσαν ευρέως και μπορούσαν να διαβαστούν από τον απλό λαό, στη Γαλλία δεν συνέβη το ίδιο, καθώς μόνο οι αριστοκράτες υιοθέτησαν τη νέα πίστη ενώ ο λαός παρέμεινε καθολικός.[2] Αυτό ίσχυε για πολλές περιοχές στη δύση και στον νότο που ελέγχονταν από την ουγενότικη αριστοκρατία. Αν και σχετικά μεγάλα τμήματα του αγροτικού πληθυσμού ασπάστηκαν την Καλβινιστική πίστη εκεί, ο γενικός πληθυσμός εξακολούθησε να παραμένει κατά πλειονότητα καθολικός.[13][2]

Συνολικά, η παρουσία των Ουγενότων ήταν έντονα συγκεντρωμένη στα δυτικά και νότια τμήματα του γαλλικού βασιλείου, καθώς εκεί οι αριστοκράτες εξασφάλισαν την πρακτική της νέας πίστης. Σε αυτές περιλαμβάνονταν η Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, η Γασκώνη και ακόμη μια λωρίδα γης που εκτεινόταν έως το Ντωφινέ. Οι Ουγενότοι ζούσαν στις ακτές του Ατλαντικού στη Λα Ροσέλ και εξαπλώθηκαν επίσης στις επαρχίες της Νορμανδίας και του Πουατού. Στον νότο, πόλεις όπως το Καστρ, η Μοντωμπάν, το Μονπελιέ και η Νιμ αποτέλεσαν οχυρά των Ουγενότων. Επιπλέον, ένα πυκνό δίκτυο προτεσταντικών χωριών διαπερνούσε την αγροτική ορεινή περιοχή των Σεβέννων. Κατοικούμενη από τους λεγόμενος Καμιζάρς (Camisards), εξακολουθεί να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του γαλλικού Προτεσταντισμού. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι περίπου το 80% όλων των Ουγενότων ζούσαν στις δυτικές και νότιες περιοχές της Γαλλίας.

Σήμερα, υπάρχουν κάποιες Αναμορφωμένες κοινότητες ανά τον κόσμο που εξακολουθούν να διατηρούν την ουγενότικη ταυτότητά τους. Στη Γαλλία, οι Καλβινιστές της Ενωμένης Προτεσταντικής Εκκλησίας της Γαλλίας και επίσης ορισμένοι της Καλβινιστικής Προτεσταντικής Εκκλησίας της Αλσατίας και της Λωρραίνης θεωρούν τον εαυτό τους Ουγενότους. Μια αγροτική ουγενότικη κοινότητα στις Σεβέννες που επαναστάτησε το 1702 εξακολουθεί να αποκαλείται Καμιζάρς, ειδικά σε ιστορικά συμφραζόμενα. Οι Ουγενότοι εξόριστοι στο Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Νότια Αφρική, την Αυστραλία και σε αρκετές άλλες χώρες εξακολουθούν να διατηρούν την ταυτότητά τους.[14][15]

Μετανάστευση και διασπορά

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ένας Ουγενότος, στην Νύχτα του Αγίο Βαρθολομαίου, αρνείται να φορέσει ένα ρωμαιοκαθολικό έμβλημα για να φυλάξει τον εαυτό του από τον κίνδυνο

Ως τελικό προορισμό, οι περισσότεροι από τους Ουγενότους μετανάστες κατευθύνθηκαν σε προτεσταντικά κράτη όπως η Ολλανδική Δημοκρατία, η Αγγλία και η Ουαλία (ιδιαίτερα στο Κεντ και στο Λονδίνο), στην Ιρλανδία που βρισκόταν υπό προτεσταντικό έλεγχο, στα Νησιά της Μάγχης, στη Σκωτία, στη Δανία, στη Σουηδία, στην Ελβετία, στα εκλεκτοράτα του Βρανδεμβούργου και του Παλατινάτου στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και στο Δουκάτο της Πρωσίας. Ορισμένοι κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Ολλανδική Νότια Αφρική, στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, σε διάφορες αποικίες της Καραϊβικής, και σε αρκετές από τις ολλανδικές και αγγλικές αποικίες στη Βόρεια Αμερική.[16] Μερικές οικογένειες πήγαν στην ορθόδοξη Ρωσία και στο καθολικό Κεμπέκ.

Ύστερα από αιώνες, οι περισσότεροι Ουγενότοι αφομοιώθηκαν στις διάφορες κοινωνίες και πολιτισμούς όπου εγκαταστάθηκαν. Εναπομείνασες κοινότητες Καμιζάρ στις Σεβέννες, τα περισσότερα Καλβινιστικά μέλη της Ενωμένης Καλβινιστικής Προτεσταντικής Εκκλησίας της Γαλλίας, μέλη από την Γαλλία της κατά κύριο λόγο γερμανικής Καλβινιστικής Προτεσταντικής Εκκλησίας της Αλσατίας και της Λωρραίνης, καθώς και η διασπορά Ουγενότων στην Αγγλία και στην Αυστραλία, εξακολουθούν να διατηρούν τις πεποιθήσεις και την ουγενότικη ονομασία τους.

Χρονιά Αριθμός Καλβινιστών στην Γαλλία
1519 Κανείς[17]
1560 1,800,000
1572 2,000,000
1600 1,200,000
1685 900,000
1700 100,000 ή λιγότεροι[εκκρεμεί παραπομπή]
2013 300,000[18]
  1. ↑ McKay, John P. (2018). A History of World Societies, Combined Volume. Bedford/St.Martin's. σελ. 430. ISBN 9781319058951. ...Huegenots made up perhaps as much as 10% of the French population
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Hans J. Hillerbrand, Encyclopedia of Protestantism: 4-volume Set, paragraphs "France" and "Huguenots"
  3. ↑ «Catholicisme et protestantisme en France – Analyses sociologiques et données de l'Institut CSA pour La Croix» [Catholicism and Protestantism in France – Sociological analysis and data from the CSA Institute for La Croix] (PDF) (στα Γαλλικά). CSA. 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 6 Σεπτεμβρίου 2017.
  4. ↑ Baofu, Peter (2013). The Future of Post-Human Migration: A Preface to a New Theory of Sameness, Otherness, and Identity. Cambridge Scholars Publishing. σελ. 243. ISBN 9781443844871.
  5. ↑ Le Hir, Marie-Pierre (2020). French Immigrants and Pioneers in the Making of America. McFarland. σελ. 64. ISBN 9781476684420. The exodus of Huguenots who left France to settle in England, Holland, Switzerland, and German principalities before sailing to British North America, created a brain drain ...
  6. ↑ Andrews, Kerry (2020). The Collected Works of Ann Yearsley. Taylor & Francis. σελ. 332. ISBN 9781000743791. The exodus of Huguenots from France caused an early kind of 'brain drain' whereby France lost many of its most skilled workers and artisans
  7. ↑ Aston, Religion and Revolution in France, 1780–1804 (2000) pp. 245–250
  8. ↑ «Cross of Languedoc». The National Huguenot Society. Ανακτήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2018.
  9. ↑ «The Huguenot Cross». www.hugenoot.org.za. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2020.
  10. ↑ The Huguenot Population of France, 1600–1685: The Demographic Fate and Customs of a Religious Minority by Philip Benedict; American Philosophical Society, 1991. p. 164
  11. ↑ Gwynn, R. (1985). «England's 'First Refugees' Robin Gwynn examines the arrival of Huguenot French to England in the 17th century». History Today. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2023.
  12. ↑ «The National Huguenot Society – Who Were the Huguenots?». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 2006.
  13. ↑ The Huguenots: Or, Reformed French Church. Their Principles Delineated; Their Character Illustrated; Their Sufferings and Successes Recorded by William Henry Foote; Presbyterian Committee of Publication, 1870. p. 627
  14. ↑ The Huguenots: History and Memory in Transnational Context: Essays in Honour and Memory of by Walter C. Utt
  15. ↑ From a Far Country: Camisards and Huguenots in the Atlantic World by Catharine Randall
  16. ↑ Calvin, Claude (1945). The Calvin Families. University of Wisconsin. σελίδες 47–53, 57–71.
  17. ↑ O Ούλριχ Ζβίγγλιος ξεκίνησε την Καλβινιστική παράδοση στη Ζυρίχη της Ελβετίας το 1519. Ο Ιωάννης Καλβίνος μεταστράφηκε στον Καλβινισμό είτε γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1520 είτε στις αρχές της δεκαετίας του 1530.
  18. ↑ Απογραφή μελών της Καλβινιστικής Εκκλησίας της Γαλλίας όταν συγχωνεύθηκε στην Ενωμένη Προτεσταντική Εκκλησία της Γαλλίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Huguenots στο Wikimedia Commons


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ουγενότοι&oldid=11308572"