Νταλίλ Μπουμπακέρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νταλίλ Μπουμπακέρ
PR-2012-05-15 IMG 1472.jpg
Ο Νταλίλ Μπουμπακέρ (αριστερά) στη διάρκεια της τελετής ανάληψης καθηκόντων
του Φρανσουά Ολλάντ στις 16 Μαΐου 2012.
Γέννηση2 Νοεμβρίου 1940 (1940-11-02) (78 ετών)
Φιλιπβίλ (σημερινή Σκικντά)
Αλγερία
ΕθνικότηταΓαλλική
Χώρα διαμονήςΓαλλία
ΕπάγγελμαΙατρός
Κύρια
δραστηριοποίηση
Εφημέριος του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού (από το 1992)
1ος πρόεδρος του Γαλλικού Συμβουλίου του Μουσουλμανικού Θρησκεύματος (2003-2008)
3ος πρόεδρος του Γαλλικού Συμβουλίου του Μουσουλμανικού Θρησκεύματος (από το 2013)
ΔιακρίσειςΑξιωματούχος της Λεγεώνας της Τιμής
Αξιωματούχος του Ordre National du Mérite
Μετάλλιο Βερμέιγ της Πόλης του Παρισιού

Ο Νταλίλ Μπουμπακέρ (γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου 1940 στην Φιλιπβίλ (σημερινή Σκικντά) της Αλγερίας) είναι προσωπικότητα της μουσουλμανικής κοινότητας της Γαλλίας. Εφημέριος του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού από το 1992, υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του Γαλλικού Συμβουλίου του Μουσουλμανικού Θρησκεύματος (2003-2008), αξίωμα στο οποίο εξελέγη για δεύτερη φορά στις 30 Ιουνίου 2013[1].

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γιος της Ζουμπιντά Κιουάν[2] και του Σι Χαμζά Μπουμπακέρ, πρώην εφημέριου του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού, γεννήθηκε στην Αλγερία[3] όπου και πέρασε την παιδική του ηλικία προτού μεταβεί στην Μητροπολιτική Γαλλία με την οικογένειά του το 1957 στη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας. Μαθητής στο Λύκειο Λουί-λε-Γκραν[3], συνέχισε τις σπουδές του ιατρικής και έγινε ο ίδιος ιατρός, εργαζόμενος στο Νοσοκομείο της Πιτιέ-Σαλπετριέρ. Είναι, επίσης, κάτοχος διπλώματος Γραμμάτων και Τεχνών του Πανεπιστημίου Αλ-Αζάρ στην Αίγυπτο, διδάκτωρ ''honoris causa'' του Ισλαμικού Πανεπιστημίου της Ζιτουνά στην Τυνησία[4]. Στην συνέχεια, διετέλεσε καθηγητής ιατρικής στα πανεπιστήμια Παρισιού-Κρετέιγ, του Κρεμλέν-Μπισέτρ, καθώς και στην Πιτιέ-Σαλπετριέρ. Είναι μέλος του Συμβουλίου του Κλάδου των Ιατρών στο Παρίσι από το 1972[5]. Γνωρίζει καλώς την γαλλική, την αραβική και την γερμανική γλώσσα[6].

Το 1985, ανέλαβε πρόεδρος της Εταιρείας των Χαμπούς και Ιερών Τόπων του Ισλάμ, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε πρόεδρος μεταξύ του 1987 και του 1992. Το 1992, ανέλαβε εφημέριος του Μουσουλμανικού Ινστιτούτου του Μεγάλου Τζαμιού του Παρισιού, διαδεχόμενος του δύο εφημέριους, που είχαν διαδεχθεί με τη σειρά τους τον πατέρα του, το 1982 και το 1992 (Σεΐκ Αμπάς και Τιντζανί Χαντάμ). Στις 14 Φεβρουαρίου 2002 το Πανεπιστήμιο του Άλστερ του απένειμε τον τιμητικό τίτλο του Δόκτορα Δικαίου για τον αγώνα του υπέρ της ανοχής και της συμφιλίωσης μεταξύ των διάφορων θρησκειών[7]. Στις 23 Απριλίου του ιδίου έτους, ήταν ειδικός προσκεκλημένος στην μασονική στοά Aequitas[8].

Το 1997, επιθυμώντας τον διάλογο μεταξύ Μουσουλμάνων και Βουδιστών, υποδέχτηκε στο Μεγάλο Τζαμί του Παρισιού τον 14ο Δαλάι Λάμα[9] τον οποίο έχει συνολικά συναντήσει πάνω από δέκα φορές[10].

Τον Απρίλιο του 2003, έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Γαλλικού Συμβουλίου του Μουσουλμανικού Θρησκεύματος το οποίο είχε μόλις δημιουργηθεί με την ενεργή στήριξη του Νικολά Σαρκοζί, τότε Υπουργού Εσωτερικών. Εξελέγη εκ νέου τον Απρίλιο του 2005. Αντικαταστάθηκε εκ νέου το 2008, ενώ εξελέγη εκ νέου στην θέση του προέδρου το 2013.

Διετέλεσε, επίσης, μέλος της εφορευτικής επιτροπής της Γαλλική Συνεργασία για την Δεκαετία για την προώθηση της ειρήνης και της μη-βίας, καθώς και αντιπρόεδρος του (Νομαρχιακού) Συμβουλίου του Κλάδου των Ιατρών της Πόλεως του Παρισιού[6].

Βρίσκεται υπό τον διπλό έλεγχο του Γαλλικού Κράτους και του Αλγερινού Κράτους, κατόπιν σχετικής συμφωνίας, μέσω της οποίας η οικογένειά του επανέκτησε την πλειονότητα της περιουσίας της, η οποία της είχε κατασχεθεί κατά την Ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας, λόγω υποψιών για την συμμετοχή του στο κίνημα χαρκί το οποίο ήταν κάθετα αντίθετο στον έλεγχο που επιθυμούσε να έχει το Αλγερινό Κράτος στο Μεγάλο Τζαμί του Παρισιού.[εκκρεμεί παραπομπή]

Είναι τιμητικό μέλος του Παρατηρητηρίου Θρησκευτικής Κληρονομιάς (OPR), μιας πολυθρησκευτικής οργάνωσης η οποία εργάζεται με στόχο την διατήρηση και ανάδειξη της γαλλικής πολιτισμικής κληρονομιάς.

Αμφισβήτηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι θέσεις του κατά του ερχομού στην Γαλλία του Σαλμάν Ρασντί το 1996[11] και στη διάρκεια της υπόθεσης των σκίτσων του Μωάμεθ, είχαν ως αποτέλεσμα την άσκηση δριμείας κριτικής σε βάρος του[12].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Dalil Boubakeur élu de nouveau à la tête du CFCM, Le Monde, 30-06-2013.
  2. Jacques Lafitte, Stephen Taylor (1997). Qui est qui en France. J. Lafitte, σελ. 287. 
  3. 3,0 3,1 Ariane Chemin (20 Φεβρουαρίου 2006). «Dalil Boubakeur, le musulman idéal» (στα γαλλικά). Le Monde.fr. ISSN 1950-6244. http://www.lemonde.fr/societe/article/2006/02/20/dalil-boubakeur-le-musulman-ideal_743156_3224.html. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2014. .
  4. http://politique.slate.fr/personnalites/Dalil_Boubakeur
  5. «Dalil Boubakeur, partisan d´un Islam aux couleurs de la France». Le Parisien. 1 Ιουνίου 1998. 
  6. 6,0 6,1 Entretien de Dalil Boubakeur avec Leila Djitli, émission À voix nue sur France Culture, 5 Μαΐου 2014
  7. «UU to Honour Sinead Cusack, Amanda Burton, Eddie Jordan and Darren Clarke» (στα Αγγλικά). ulster.ac.uk. 14 Φεβρουαρίου 2002. 
  8. (pdf)[1]
  9. Dialogue avec l'Islam : le jeûne Invités : Docteur Boubakeur et Dominique Avron, Voix Bouddhistes, 14 Ιανουαρίου 2001
  10. Jean-Luc Barberi, Les réseaux de Dalil Boubakeur, L'Expansion, 01/09/2005
  11. «Le révélateur Rushdie». Le Point. 2 Μαρτίου 1996. http://www.lepoint.fr/actualites-monde/1996-03-02/le-point-de-jean-francois-revel-le-revelateur-rushdie/924/0/102664. 
  12. «Boubakeur justifie le procès contre Charlie Hebdo». Le Nouvel Observateur. 23 Ιουνίου 2008. http://tempsreel.nouvelobs.com/actualite/societe/20070202.OBS0303/boubakeur-justifie-le-procescontre-charlie-hebdo.html. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Le choc des religions : juifs, chrétiens, musulmans, la coexistence est-elle possible ?
  • Les Défis de l'Islam
  • L'Appel au dialogue
  • Non, l'Islam n'est pas une politique, συνεντεύξεις με την Βιρζινί Μαλαμπάρ, Desclée de Brouwer, 2003
  • L'Islam de France sera libéral
  • La Charte du culte musulman
  • Le Licite et l'Illicite dans l'Islam
  • Bioéthique musulmane (σειρά δημοσιεύσεων)

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σχετικά λήμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Dalil Boubakeur της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).