Ντάμασο Αλόνσο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ντάμασο Αλόνσο
Dámaso Alonso.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 22  Οκτωβρίου 1898[1][2][3][4][5][6][7]
Μαδρίτη[3]
Θάνατος 25  Ιανουαρίου 1990[1][2][3][5][6][7]
Μαδρίτη[3]
Τόπος ταφής Κοιμητήριο Αλμουδένα
Υπηκοότητα Ισπανία[3]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Ισπανικά[3]
Ομιλούμενες γλώσσες Ισπανικά[2][3]
Σπουδές University of Madrid
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα ποιητής[3]
συγγραφέας[3]
φιλόλογος
γλωσσολόγος
διδάσκων πανεπιστημίου
μεταφραστής
κριτικός λογοτεχνίας[3]
Εργοδότης Πανεπιστήμιο Κονπλουτένσε της Μαδρίτης
πανεπιστήμιο της Βαλένθια
Οικογένεια
Σύζυγος Eulalia Galvarriato[8]
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις βραβείο Μιγκέλ ντε Θερβάντες (1978)
Premio Nacional de Poesía
Μεγαλόσταυρος του Αστικού Τάγματος του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού
Fastenrath award
d:Q49802084
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ντάμασο Αλόνσο (Dámaso Alonso y Fernández de las Redondas, 22 Οκτωβρίου 1898 - 25 Ιανουαρίου 1990) ήταν Ισπανός ακαδημαϊκός, φιλόλογος, γλωσσολόγος και ποιητής. Υπήρξε διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας, του Περιοδικού Ισπανικής Φιλολογίας και μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιστορίας της χώρας. Το 1978 έλαβε το βραβείο Μιγέλ ντε Θερβάντες για τη λογοτεχνική του συνεισφορά.[9]

Βιογραφία και έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Μαδρίτη από γονείς με καταγωγή από τη Γαλικία και την Αστούριας. Σπούδασε Δίκαιο και Φιλολογία στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και φοίτησε στο Κέντρο Ιστορικών Σπουδών υπό τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ. Συμμετείχε στις δραστηριότητες της Φοιτητικής Εστίας του Κέντρου όπου συνέπεσε με πολλά μέλη της μελλοντικής γενιάς του 1927 όπως τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Μανουέλ Αλτολαγίρε, Λουίς Θερνούδα και Ραφαέλ Αλμπέρτι και καλλιτέχνες όπως τον Λουίς Μπουνιουέλ και τον Σαλβαδόρ Νταλί. Ακολουθώντας το πνεύμα των συντρόφων του, ανέδειξε τη μορφή του Λουίς δε Γκόνγκορα με μελέτες γύρω από την ποιητική του τέχνη.

Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθιας και, μετά τον Εμφύλιο, σε αυτό της Μαδρίτης, κατέχοντας την έδρα Ρομανικής Φιλολογίας. Εκεί είχε ως φοιτητές μελλοντικούς γλωσσολόγους όπως τον Φερνάντο Λάθαρο Καρετέρ. Το 1948 εξελέχθη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας και, μερικά χρόνια αργότερα, πρόεδρός της αντικαθιστώντας τον Μενέντεθ Πιδάλ.[10]

Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την Υφολογία και τη γαλικιανική διάλεκτο της Κοιλάδας του Εόν. Ίδρυσε τη συλλογή Biblioteca Románica Hispánica στον εκδοτικό οίκο Gredos. Όσον αφορά την ποιητική του παραγωγή, το πιο γνωστό του έργο είναι η συλλογή Hijos de la ira.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 (Γαλλικά) data.bnf.fr. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12020631s. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 Paul de Roux: «Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays» (Γαλλικά) Éditions Robert Laffont. 1994. σελ. 69.
  4. 4,0 4,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Damaso-Alonso. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 SNAC. w69s1zjp. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 Spanish Biographical Dictionary. Real Academia de la Historia. 2009. 6652. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 7,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 7752884. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. elpais.com/diario/1997/11/17/agenda/879721202_850215.html.
  9. País, Ediciones El (1978-12-15). «Dámaso Alonso, premio Cervantes 1978» (στα es). EL PAÍS. http://elpais.com/diario/1978/12/15/cultura/282524404_850215.html. Ανακτήθηκε στις 2017-02-27. 
  10. «Dámaso Alonso | Real Academia Española» (στα es). www.rae.es. http://www.rae.es/academicos/damaso-alonso-0. Ανακτήθηκε στις 2017-02-27. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκάτοχος:
Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ
Coat of Arms of the Royal Spanish Academy.svg
Διευθυντής της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας
1968-1982
Διάδοχος:
Πέδρο Λαΐν Εντράλγο