Νομισματική Επιτροπή (Ελλάδα)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το κεντρικό κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος στην Αθήνα

Η Νομισματική Επιτροπή ήταν οικονομικό κυβερνητικό συλλογικό όργανο της Δημόσιας Διοίκησης που ιδρύθηκε με τη λήξη του Β' ΠΠ.

Ιδρύθηκε στις 24 Ιανουαρίου του 1946 με προσωρινό χαρακτήρα ως ιδιαίτερη υπηρεσία της Τράπεζας της Ελλάδος με αντικείμενο τον συντονισμό της πολιτικής πιστωτικής κυκλοφορίας. Το 1960, με το νομοθετικό διάταγμα 4108/1960, η επιτροπή αυτή έλαβε μόνιμο χαρακτήρα μετά από πολυάριθμες ανανεώσεις της θητείας της. Στην μόνιμη αυτή μορφή (διήρκεσε μέχρι το 1971) συμμετείχαν ο Υπουργός Συντονισμού (Πρόεδρος της επιτροπής), ο Υπ. Εμπορίου και Βιομηχανίας, ο Υφυπουργός Συντονισμού, ο Διοικητής της Τράπεζης της Ελλάδος και ένας Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών με ειδίκευση στα οικονομικά και νομισματικά θέματα. Οι αρμοδιότητες της επιτροπής αυτής ήταν ο σχεδιασμός νομισματικής πολιτικής και να ελέγχει τον συνολικό όγκο των πιστώσεων και κατά κλάδο επιχειρηματικότητας, να ρυθμίζει το ύψος των επιτοκίων, να παρακολουθεί την αγορά χρυσού και την εφαρμογή της συναλλαγματική πολιτικής λαμβάνοντας σχετικά μέτρα.

Η Νομισματική Επιτροπή με τις παραπάνω αρμοδιότητες είχε καταστεί το κύριο όργανο - σύνδεσμος της εκάστοτε κυβέρνησης και της ΤτΕ. Ο ρόλος της κρίθηκε ιδιαίτερα σημαντικός στην άσκηση της εκάστοτε νομισματικής πολιτικής. Τελικά η Νομισματική Επιτροπή καταργήθηκε το 1982 με τον Ν.1266 και οι αρμοδιότητές της μεταβιβάστηκαν στην Τράπεζα της Ελλάδος όπου με τον ίδιο νόμο τροποποιήθηκε και το καταστατικό της Τράπεζας. Έκτοτε η κυβέρνηση ασκεί την οικονομική πολιτική, ενώ η ΤτΕ την νομισματική και συναλλαγματική πολιτική.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τις αρμοδιότητες αυτές, μέσα σε πλαίσια ανοικτής αγοράς, διατήρησε η ΤτΕ ουσιαστικά μέχρι την ένταξη της Ελλάδας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) (1 Ιανουαρίου 2001).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannixa" τομ.44ος, σελ.290