Νικόλαος Β΄ του Μαυροβουνίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικόλαος Β΄ του Μαυροβουνίου
Dejan Stojanović and Prince Nicholas Petrović Njegoš of Montenegro.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Nikola Petrović-Njegoš (Γαλλικά) και Никола Петровић-Његош (Serbian (Cyrillic script))
Γέννηση 24  Ιουλίου 1944
Παρίσι
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Σπουδές Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα αρχιτέκτονας
Οικογένεια
Σύζυγος Φραντσίνε του Μαυροβουνίου
Τέκνα Αλτινάι του Μαυροβουνίου
Μπορίς Πέτροβιτς-Νιέγκος
Γονείς Μιχαήλ του Μαυροβουνίου
Οικογένεια Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας
Τάγμα του Ευαγγελισμού
Τάγμα των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου
Order of the Immaculate Conception of Vila Viçosa
Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής
Υπογραφή
NIIsignature.jpg
Θυρεός
Royal Monogram of Crown Prince Nicholas II of Montenegro.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Νικόλαος Β΄, σερβικά Никола (γενν. 7 Ιουλίου 1944) από τον Οίκο των Πέτροβιτς-Νιέγκο είναι πρίγκιπας και τιτουλάριος βασιλιάς του Μαυροβουνίου. Είναι επικεφαλής του Οίκου του και μεγάλος μάγιστος των Ταγμάτων: του "Πέτροβιτς-Νιέγκος", του "Αγ. Πέτρου του Τσέτινγιε" και του "πρίγκιπα Ντανίλο του Μοντενέγκρο".

Το 2011 το Μαυροβούνιο αναγνώρισε μία επίσημη θέση για τον Οίκο του: την προώθηση της ενότητας, της παράδοσης και του πολιτισμού της χώρας μέσα από ανθρωπιστικές και πολιτιστικές, μη πολιτικές δραστηριότητες.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν το μόνο τέκνο του Μιχαήλ πρίγκιπα και τιτουλάριου βασιλιά του Μαυροβουνίου και της Ζενεβιέβ Πριζάν, κόρης του Φρανσουά Πριζάν οδηγού τραμ και μετέπειτα ιδιωτικού αστυνομικού.

Ιστορία του Οίκου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι απώτεροι πρόγονοί του είχαν καταγωγή από την Ερζεγοβίνη και εγκαταστάθηκαν στο Νιέγκος περί το 1400. Ο πρόγονός του Νιέγκος (γενν. π. 1425) έγινε βοεβόδας του Νιέγκος. Ένα μελος του Οίκου, ο Ντανίλο Α΄ έγινε επίσκοπος (владика) του Μαυροβουνίου με διοικητικές εξουσίες το 1711 με "κληρονομικό" δικαίωμα: διάδοχος γινόταν ο γιος του αδελφού ή του εξαδέλφου. Ο επίσκοπος Ντανίλο Β΄ έγινε πρίγκιπας με κληρονομικό δικαίωμα. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Νικόλαος Α΄ που το 1910 αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς.

Ο πάππος τού Νικολάου Β΄, ο Μίρκο νυμφεύτηκε τη Ναταλία, εγγονή της Άνκα από τον Οίκο των Ομπρένοβιτς της Σερβίας. Το 1915 η Αυστρο-Ουγγαρία με υπέρτερο στρατό κατέλαβε το Μαυροβούνιο και η βασιλική οικογένεια αναγκάστηκε να διαφύγει στο Παρίσι. Με το τέλος του Πολέμου η Σερβία προσάρτησε το Μαυροβούνιο και έτσι ο Νικόλαος Α΄ συνέχισε να μένει στο Παρίσι, όπου απεβίωσε το 1921. Τότε ο εξάδελφος του Μιχαήλ, ο Πέτρος Α΄ Καραγεώργεβιτς έγινε βασιλιάς των Σέρβων, Κροατών & Σλοβένων. Η προσάρτηση από τη Σερβία δεν είχε αναγνωριστεί από τον Νικόλαο Α΄, όπου διατηρούσε εξόριστη Κυβέρνηση στο Παρίσι με τον Αντο Γκβοζντενόβιτς στρατηγό και πρέσβη· όμως το Συνέδριο των Πρέσβεων στο Παρίσι το 1922 έκανε να αναγνωριστεί παγκόσμια η προσάρτηση.

Τον Νικόλαο Α΄ διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ντανίλο Γ΄, που όμως παραιτήθηκε έπειτα από έξι ημέρες, άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο Μιχαήλ, γιος του δευτερότοκου Μίρκο, τιτουλάριος βασιλιάς του Μαυροβουνίου, που απεβίωσε το 1989. Ο γιος του Νικόλαος Β΄ είναι τυπικά (de jure) βασιλιάς του Μαυροβουνίου, αν και χρησιμοποιεί τον τίτλο του πρίγκιπα[2].

Ο Νικόλαος Β΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Γερμανών στην Τσεχία. Οι γονείς του διαζεύχθηκαν όταν ο Νικόλαος Β΄ ήταν 5 ετών και η Γαλλίδα μητέρα του τον μεγάλωσε με τη διατροφή από τον πατέρα του. Μεγάλωσε ως Γάλλος και δεν είχε επισκεφθεί το Μαυροβούνιο. Σπούδασε στην Ανώτερη Εθνική Σχολή των Καλών Τεχνών στο Παρίσι (1965-67) και ακολούθησε μαθήματα αρχιτεκτονικής. Εργάστηκε σε αρχιτεκτονικές κατασκευές (1967-71), όπως θέρετρα χειμερινών αθλημάτων στο Αβοριάζ των Άλπεων και κτήρια Πανεπιστημίων μαζί με τον Σαμάι Χάμπερ. Το 1971 έλαβε το δίπλωμά του ως αρχιτέκτονας και εισήλθε στην Εταιρεία Γάλλων Αρχιτεκτόνων. Σχχεδίασε την κατοικία του στο Τσέτινγιε ως την πρώτη οικολογική΄κατοικία.

Όταν μεγάλωσε έγινε ενεργό μέλος της εκστρατείας για την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου, που κορυφώθηκε με το δημοψήφισμα. Ανακοίνωσε δημόσια ότι θα επιθυμούσε να επιστρέψει ως βασιλιάς, αν το επιθυμούσε ο λαός. Ζήτησε την περιουσά που ανήκε στον Οίκο του. Το 2010 η Κυβέρνηση του πρόσφερε 3.000 € μηνιαίο επίδομα (όσο αυτό του Προέδρου) με 300.000 € το έτος στην οικογένειά του από την Πολιτεία, μία κατοικία στο Τσέτινγιε και την ιστορική κατοικία του Οίκου του στο Νιέγκος. Ο Νικόλαος Β΄, επειδή η Κυβέρνηση είχε κατασχέσει περισσότερα από 30 ακίνητα του Οίκου του, θεώρησε ανεπαρκή την πρόταση και την απέρριψε. Επίσης η πρόταση δεν του επέτρεπε να ασχολείται με την πολιτική και να μιλά δημόσια για ορισμένα θέματα και ο Νικόλος Β΄ υποστήριξε ότι το ποσό που ανακοινώθηκε δεν ήταν αυτό που του είχαν προτείνει[3]. Για το λόγο αυτό δεν συμμετείχε τις εορτές για τα 100 έτη από τη διακήρυξη του βασιλείου του Μαυροβουνίου το 2010 και εόρτασε ιδιωτικά την επέτειο.

Το 2011 ψηφίστηκε καλύτερη προσφορά για τον Οίκο του: επιπλέον στα προηγούμενα δινόταν ο πρώτος όροφος του ανακτόρου και ο Νικόλαος Β΄ ονομαζόταν ειδικός αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης. Θα του δινόταν 4.300.000 € ως αποζημίωση για τις ιδιοκτησίες του που χάθηκαν. Ο Νικόλαος Β΄ δέχθηκε με ικανοποίηση[4].

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νυμφεύτηκε το 1976 την Φραντσίνε Ναβάρρο και έζησαν στο Λε Λιλά, ΒΔ προάστειο του Παρισιού. Έχουν τέκνα:

  • Αλτινάι γεν. 1977, παντρεύτηκε τον Άντον Μαρτύροβ και απέκτησε ένα γιο.
  • Μπορίς γενν. 1980, πρίγκιπας και τιτουλάριος διάδοχος του Μαυροβουνίου· μέγας δούκας (βοεβόδας) του Γκράχοβο & Ζέτα. Απέκτησε δυο κόρες.

Διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μέγας μάγιστρος του Τάγματος των Πέτροβιτς-Νιέγκος· επίσης τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος.
  • Μέγας μάγιστρος του Τάγματος του Αγ. Πέτρου του Τσέτινγιε· επίσης τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος.
  • Μέγας μάγιστρος του Τάγματος του πρίγκιπα Ντανίλο του Μαυροβουνίου· επίσης τον μεγαλόσταυρο του ιππότη με αδαμάντινο αστέρα και άλυσο του Τάγματος.
  • Το μεγαλόσταυρο του επιμελητού τηςΤιμής και της Αφοσίωσης του Β. Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας[5].
  • Το χρυσό μετάλλιο του Ιταλικού Ερυθρού Σταυρού[6].
  • Τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Ανάληψης[7].
  • Τον μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αγ. Μαυρικίου & Λαζάρου, της Σαβοΐας.
  • Τον μεγαλόσταυρο του Β. Τάγματος του Φραγκίσκου Α΄, των Δύο Σικελιών[8].
  • Το χρυσό μετάλιο τιμής του Ιερού Στρατιωτικού Κωνσταντίνιου Τάγματος του Αγ. Γεωργίου, των Δύο Σικελιών.
  • Το μεγάλο περιδέραιο του Τάγματος του Αετού της Γεωργίας και του Αρράφου Χιτώνος του Κυρίου Μας Ιησού Χριστού[9].
  • Του Τάγματος του Ελέους.

Θυρεός και σημαία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2007 το Σύνταγμα διατήρησε τον θυρεό του Νικολάου Β΄: αργυρός δικέφαλος αετός με στέμμα επάνω και ασπίδα στο στήθος με λέοντα ορμώμενο[10].

Το 2011 ο νόμος τού επέτρεψε να χρησιμοποιεί τα εραλδικά του σύμβολα[11].

H σημαία του Νικολάου Β΄.

Η σημαία έχει λευκό πλαίσιο με ερυθρό βάθος και στη μέση τον αργυρό δικέφαλο αετό με στέμμα επάνω και ασπίδα στο στήθος με τα γράμματα Ν. ΙΙ. Κάτω του αετού βρίσκεται λέων ορμώμενος. Η σημαία χρησιμοποιείται στο ανάκτορο και στα μεταφορικά μέσα του Νικολάου Β΄.

Ραδιοφωνικές συνεντεύξεις & τεκμηριωμένες ταινίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Αναφορές σε Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικές Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Nicholas, Crown Prince of Montenegro της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).