Μόρος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μόρος
Οικογένεια
Γονείς Έρεβος και Νυξ

Στην ελληνική μυθολογία, ο Μόρος ήταν η θεότητα-προσωποποίηση της επικείμενης μοίρας, που οδηγεί τους θνητούς στο θανάσιμο πεπρωμένο τους.[1][2]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μόρος ήταν γιος της Νυκτός, της αρχέγονης θεάς της νύχτας. Ο Μόρος ήταν επομένως αδελφός των Μοιρών, οι οποίες έλεγχαν το πεπρωμένο. Αδέλφια του Μόρου ήταν επίσης ο Θάνατος και οι Κήρες, που αντιπροσώπευαν τη φυσική πλευρά του θανάτου (οι Κήρες ήταν φορείς του βίαιου θανάτου και της θανατηφόρου αρρώστιας, ενώ ο Θάνατος προσωποποιούσε τον ήρεμο θάνατο).

Ο Υγίνος γράφει ότι πατέρας του Μόρου ήταν ο Έρεβος, αλλά στη Θεογονία του Ησιόδου αφήνεται να εννοηθεί ότι η Νυξ γέννησε τον Μόρο, όπως και τα άλλα αδέλφια του, από μόνη της.

Μύθοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην τραγωδία Προμηθεύς Δεσμώτης του Αισχύλου ο ομώνυμος Τιτάνας αναφέρει ότι έδωσε στους ανθρώπους το πνεύμα της Ελπίδας, προκειμένου να τους βοηθήσει να αγνοούν το αναπόφευκτο του Μόρου. Επίσης ο Μόρος αναφέρεται ως ο «καταστροφέας θεός, ο οποίος, ακόμη και στο βασίλειο του Άδη, δεν αφήνει το θύμα του ελεύθερο», κάτι που υποστηρίζει την εικόνα του ως αντιπροσώπου του αναπόφευκτου του θανάτου.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Greek Gods and Goddesses». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2009-02-03. Ανακτήθηκε στις 2009-02-15. 
  2. «Greek Mythology: Personification». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Ιουνίου 2007. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2009. 
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Moros της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).