Μπουγάτσα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μπουγάτσα με τυρί, τεμαχισμένη και σερβιρισμένη σε πιάτο.

Η μπουγάτσα είναι το φύλλο με το οποίο φτιάχνονται πίτες, ή αλλά σκευάσματα άρτου με ζύμη. Η δομή της μπουγάτσας είναι φύλλο γέμιση φύλλο, για γέμιση συνήθως χρησιμοποιείται κρέμα ή τυρί, αν και συναντάται και σε άλλες γεύσεις, όπως με κιμά, σπανάκι ή με κρέμα κακάο. Ο τρόπος κατασκευής και δομής αυτού του αρτοσκευάσματος την διαφοροποιεί από την κλασική πίτα και την καθιστά ένα μοναδικό προϊών με ξεχωριστά στοιχεία και γεύση σε σχέση με την πίτα τα οποία έχουν αναγνωριστεί από έμπειρους μάγειρες και την επιστήμη του marketing, η τελευταία έχει διαφοροποιήσει τα προϊόντα πίτας και μπουγάτσας στα Σούπερ Μάρκετ. Για την κατασκευή της γίνεται πάντα χρήση τετράγωνου ταψιού γιατί μόνο αυτό εξυπηρετεί το σωστό δίπλωμα του φύλλου μπουγάτσας.

Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό focacia/focaccia (= τύπος ψωμιού ψημένο [1], (παραφθορά η αντίστοιχη τουρκική λέξη πογάτσα (poğaça = ζύμη). Στην Ελλάδα την έφεραν μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, κάνοντάς την ιδιαίτερα δημοφιλή στη Βόρεια Ελλάδα, ειδικά στις Σέρρες και στη Θεσσαλονίκη , που θεωρούνται φημισμένες για τη μπουγάτσα τους[2].

Διαφορές ανά περιοχή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ Βόρειας και Νότιας Ελλάδας είναι στο δίπλωμα του φύλλου κατά την παρασκευή της και στον τρόπο σερβιρίσματος. Στην Β. Ελλάδα πουλιέται με το κιλό (μία μερίδα ισοδυναμεί με 160 γραμμάρια και πριν το σερβίρισμα το προϊόν ζυγίζεται) ενώ στην Ν. Ελλάδα με το κομμάτι. Αυτό συμβαίνει επειδή στην Ν. Ελλάδα το κλείσιμο της γέμισης στο φύλλο γίνεται σε μορφή φακέλου και κόβεται στη μέση κατα το σερβίρισμα, ενώ στη Βόρεια το φύλλο είναι μεγαλύτερου μεγέθους καθώς και η γέμιση, οπότε πουλιέται με το κιλό κατά το σερβίρισμα.[εκκρεμεί παραπομπή]. Γενικότερα στην Β.Ελλάδα οι άνθρωποι είναι large και αυτό φαίνεται και στην μπουγάτσα.

Βόρεια Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Βόρεια Ελλάδα παραγγέλνεται συνήθως απλά σαν «μια με τυρί» ή «μια με κρέμα», μια και αποτελεί δημοφιλή πρόχειρη τροφή, και σερβίρεται κομμένη σε κομμάτια μεγέθους μπουκιάς (και, η γλυκιά, πασπαλισμένη με ζάχαρη άχνη ή/και κανέλλα). Εκτός από τις δύο αυτές δημοφιλείς γεύσεις, υπάρχει ακόμα μπουγάτσα με κιμά, με σπανάκι, αλλά και σκέτη (σκέτο φύλλο, χωρίς γέμιση, η οποία σερβίτεται συνήθως πασπαλισμένη με κρυσταλλική ζάχαρη). Αν και οι κάτοικοι της νοτιότερης Ελλάδας μπερδεύουν συνήθως την μπουγάτσα με τυρί με την τυρόπιτα, πρόκειται για διαφορετική συνταγή μιας και διαφέρουν στο φύλλο που χρησιμοποιείται. Στην νότια Ελλάδα δεν συναντάται με την ποικιλία που υπάρχει στην βόρεια.

Νότια Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Νότια Ελλάδα, παραγγέλνεται ως «τυρόπιτα ταψιού» (μπουγάτσα με τυρί) ή «μπουγάτσα» (μπουγάτσα με κρέμα) και σερβίρεται ολόκληρη. Στην Νότια Ελλάδα μπουγάτσα αποκαλείται μόνο αυτή με "γέμιση" κρέμας διότι δεν γίνεται ο διαχωρισμός με βάση τον τύπο του φύλλου που χρησιμοποιείται.

Τουρκία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Τουρκία, η πογάτσα (τουρκ boğaça) συνήθως έχει λιγότερη γέμιση από την μπουγάτσα που σερβίρεται στην Ελλάδα.

Ρεκόρ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μπουγάτσα Θεσσαλονίκης, μήκους 2,5 μέτρων, με γέμιση τυρί και ρύζι, κέρδισε τις εντυπώσεις στο Παρίσι, στη διεθνή έκθεση Γεωργίας [3]«Salon international de l' Agriculture», στα τέλη Φεβρουαρίου του 2008. Επίσης, τον Ιούνιο του 2008 παρασκευάστηκε στις Σέρρες[4][5]η μεγαλύτερη μπουγάτσα στον κόσμο, που μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Ιστορία της Μπουγάτσας – Ετυμολογία | foccacia». foccacia.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2017. 
  2. «Η Ιστορία της Μπουγάτσας - Το Χρυσό». Το Χρυσό |. Ανακτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2015. 
  3. Καθημερινή[νεκρός σύνδεσμος], Μπουγάτσα Θεσσαλονίκης μήκους 2,5 μέτρων στο Παρίσι , 29 Φεβρουαρίου 2008
  4. «Σερραία» η μεγαλύτερη μπουγάτσα που μπήκε στο Γκίνες[νεκρός σύνδεσμος] - Άρθρο της Καθημερινής, 7 Ιουλίου 2008
  5. «Ρεκόρ Γκίνες με άρωμα Σερρών». www.skai.gr. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2019.