Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης Ιωάννης Τασσιάς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ιωάννης Τασσιάς
Μητροπολίτης Λαγκαδά,
Λητής και Ρεντίνης
Metropolitan Bishop of Lagada Ioannis.JPG
Ο Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης Ιωάννης το 2012
Από10 Μαΐου 2010
Έως15 Νοεμβρίου 2020
ΠροκάτοχοςΣπυρίδων Τραντέλλης (1967-2009)
Ιεροσύνη
Χειροτονία16 Μαΐου 2010
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση1 Οκτωβρίου 1958
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
Θάνατος15 Νοεμβρίου 2020
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
ΕθνικότηταΕλληνική
ΔόγμαΧριστιανός Ορθόδοξος

Ο Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης Ιωάννης Τασσιάς (1958-2020) ήταν Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, που υπηρέτησε ως Μητροπολίτης Λαγκαδά από το 2010 έως το 2020.

Βιογραφικά Στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1958, με καταγωγή εκ γονέων από την Ανατολική Θράκη (Σωζόπολη) από την πλευρά της μητέρας του και απο την ήπειρο (Πηγές Άρτας) από την πλευρά του πατέρα του. Τα παιδικα του χρόνια εζησε στο χωριό Γέφυρα της Θεσσαλονίκης. Αποφοίτησε από την Εκκλησιαστική Παιδαγωγική Ακαδημία το 1979 και το τμήμα της Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης το 1982. Είχε ανακηρυχθεί διδάκτωρ Θεολογίας στη Θεολογική Ακαδημία του Ουζγκόροντ της Ουκρανίας.

Ήταν καθηγητής στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, για αρκετά χρόνια.

Την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε Διάκονος στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και ανέλαβε τη διεύθυνση του Γραφείου Νεότητος. Το 1983 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και υπηρέτησε στον Ιερό Ναό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου μέχρι το 1994. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στον ιερό ναό του πολιούχου Αγίου Δημητρίου ως ιερατικός προϊστάμενος. Από το 1983 υπηρέτησε ως ηγουμενοσύμβουλος της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας Θεσσαλονίκης, από το 1994 υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Τότε πρωτοστάτησε στην διεκδίκηση της Ροτόντας στη Θεσσαλονίκη από την Εκκλησία ως χώρου λατρείας και πλέον η Ροτόντα δίδεται από το Υπουργείο Πολιτισμού για ορισμένες λειτουργίες κάθε έτος.[1] Συνέγραψε πολλά άρθρα και μελέτες θεολογικού περιεχομένου και έλαβε μέρος σε Θεολογικά Συνέδρια. Δίδαξε σε Κατηχητικά Φροντιστήρια και στη Σχολή Μετεκπαίδευσης Κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Για περίπου 20 χρόνια παρουσίασε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Ακόμα δίδαξε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Θεσσαλονίκης. Εξελέγη στις 10 Μαΐου 2010 από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος ως Μητροπολίτης Λαγκαδά. Η χειροτονία του σε Επίσκοπο έγινε στις 16 Μαΐου 2010 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Β΄ στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Πολιούχου Θεσσαλονίκης.[2]

Το 2010 με ενέργειές του αποκαταστάθηκε και η βυζαντινή ονομασία της Μητρόπολης καθώς έγινε η μετονομασία της «Ιεράς Μητροπόλεως Λαγκαδά» σε «Ιερά Μητρόπολις Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης».[3]

Με έρευνες που συντόνισε βρέθηκαν τα λείψανα δύο νεομαρτύρων, της Αγίας Κυράννης και της Αγίας Αγγελίνας-Ακυλίνας. Ανέδειξε τη μνήμη του νεομάρτυρος Ιερομονάχου Γαβριήλ του εκ Βερτίσκου-Λαγκαδά που μαρτύρησε στη Μικρά Ασία κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Επίσης, μερίμνησε για την αναγνώριση και αγιοκατάταξη του Αγίου Ακακίου και του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτου που είχαν διατελέσει Επισκόποι Λητής και Ρεντίνης. Με ενέργειές του αποκαταστάθηκαν 12 μεταβυζαντινοί ναοί.

Δημιούργησε τις εξής δομές και ναούς:

  • Ιερός Ναός Θεοφανείων και Αγίας Αναστασίας
  • Ιερός Ναός Αγίου Πορφυρίου
  • Ιερό Προσκύνημα Αποστόλου Παύλου και των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου Δερβενίου
  • Ίδρυμα Τρίτης Ηλικίας Χαραλάμπους Παπέ
  • Κοινωνικό Εστιατόριο
  • Κατασκηνωτικό Κέντρο Σοχού
  • Κέντρο Μελέτης για την νόσο Αλτσχάϊμερ
  • Εκκλησιαστικό Μουσείο Μητροπόλεως Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης
  • Κέντρο Νεότητος Αγία Κυράννα
  • Λαογραφικό Μουσείο Λαγκαδά και μόνιμη έκθεση παλαιτύπων βιβλίων
  • Εκκλησιαστικό Μουσείο Σοχού
  • Εκκλησιαστικό Μουσείο Λητής

Απεβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 2020 από ανακοπή καρδιάς στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου, λόγω επιπλοκών της ασθένειας COVID-19 σε ήδη προϋπάρχοντα υποκείμενα νοσήματα.[4][5][6] Η κηδεία του τελέστηκε την επόμενη, χωρίς την παρουσία πιστών λόγω των υγειονομικών μέτρων για τον περιορισμό διάδοσης της πανδημίας.[7]

Συγγραφικό Έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Ὁ Ἅγιος Δημήτριος»,
  • «Ἡ Βασιλικὴ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου»,
  • «Ὁ Ἅγιος Γεώργιος»,
  • «Ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου-Ροτόντα»,
  • «Ἡ Μονὴ Λατόμου»,
  • «Ἡ Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Θεοδώρας»,
  • «Ἡ Ἐκκλησία ὡς Κοινωνία τῶν Ἁγίων»,
  • «Τὸ νόημα καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν ἑορτῶν εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην»,
  • «Αἱ ἐξορίαι τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου»,
  • «Ὁ 59ος ψαλμὸς κατὰ τὸν Ἅγιον Μάξιμον τὸν Ὁμολογητήν»,
  • «Τὰ Ἁγιάσματα τῆς Θεσσαλονίκης» κ.ά.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]