Μάχη του Ροκρουά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μάχη του Ροκρουά
Τμήμα του Τριακονταετή Πολέμου
Rocroi, el último tercio, por Augusto Ferrer-Dalmau.jpg
Η μάχη του Ροκρουά, έργο του Αουγούστο Φερρέρ-Νταλμάου Νιέτο
Χρονολογία19 Μαΐου 1643
ΤόποςΡοκρουά, Γαλλία
ΈκβασηΝίκη των Γάλλων
Αντιμαχόμενοι
Ηγετικά πρόσωπα
Δυνάμεις
22.000 στρατιώτες
23.050 στρατιώτες
Απώλειες
4.000 νεκροί, τραυματίες ή αιχμάλωτοι
6.000 νεκροί, 4.000 αιχμάλωτοι, 18 κανόνια

Η Μάχη του Ροκρουά στις 19 Μαΐου 1643 ήταν μια σημαντική πολεμική σύγκρουση που κατέληξε στη νίκη του γαλλικού στρατού υπό τον Δούκα ντ΄ Ανγκιέν εναντίον του Ισπανικού Στρατού υπό τον στρατηγό Φρανθίσκο ντε Μέλο, μόλις πέντε μέρες μετά την ανάρρηση του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στο θρόνο της Γαλλίας, προς το τέλος του Τριακονταετή Πολέμου. Η μάχη θεωρείται από πολλούς ως το αποφασιστικό σημείο για τον ισπανικό πολεμικό σχηματισμό του τέρθιο. Μετά το Ροκρουά, οι Ισπανοί εγκατέλειψαν αυτό τον τρόπο παράταξης μάχης και άρχισαν να χρησιμοποιούν το γραμμικό ολλανδικό τρόπο παράταξης ταγμάτων όπως οι Γάλλοι.

Πλαίσιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1618 μαινόταν στα γερμανικά εδάφη ο Τριακονταετής Πόλεμος ανάμεσα στους Ισπανούς Αψβούργους υπό τον Φίλιππο Δ΄ και τις προτεσταντικές δυνάμεις. Ανήσυχη για την παρουσία των Αψβούργων στα σύνορά της, η Γαλλία τους είχε κηρύξει το 1635 τον πόλεμο, προς υποστήριξη των προτεσταντικών κρατών που αντιμάχονταν τους Αψβούργους, παρά το γεγονός ότι ήταν παραδοσιακά μια καθολική δύναμη, και είχε μάλιστα καταστείλει τις εξεγέρσεις των Ουγενότων στο έδαφός της. Μια ανοιχτή εισβολή στις Ισπανικές Κάτω Χώρες είχε καταλήξει σε αποτυχία, με τους Γάλλους να υποχωρούν και να περιορίζονται στα σύνορά τους για τα επόμενα αρκετά χρόνια.

Στις 4 Δεκεμβρίου 1642 ο βασιλικός σύμβουλος καρδινάλιος Ρισελιέ απεβίωσε, και ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ αρρώστησε στις αρχές της άνοιξης του 1643. Ο Γάλλος βασιλιάς απεβίωσε στις 14 Μαΐου 1643, αφήνοντας τον γιο του Λουδοβίκο ΙΔ΄ ως κληρονόμο τού Βασιλείου της Γαλλίας. Παρά το ότι έλαβε προτάσεις ειρήνης, ο νέος βασιλιάς δεν επιθυμούσε ν΄ αλλάξει την πορεία του πολέμου, και η γαλλική πολεμική πίεση στις περιοχές Φρανς-Κοντέ, Καταλωνία και Ισπανική Φλάνδρα διατηρήθηκε.