Μάουρο Ντι Μάουρο
| Μάουρο Ντι Μάουρο | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Mauro de Mauro (Ιταλικά) |
| Γέννηση | 6 Σεπτεμβρίου 1921 Φότζα |
| Θάνατος | 16 Σεπτεμβρίου 1970 Παλέρμο |
| Συνθήκες θανάτου | ανθρωποκτονία |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ιταλία (από 1946) Βασίλειο της Ιταλίας (έως 1946) |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Ιταλικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | δημοσιογράφος |
| Περίοδος ακμής | 16 Σεπτεμβρίου 1970 |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Μάουρο Ντι Μάουρο (ιταλικά: Mauro de Mauro), (6 Σεπτεμβρίου 1921– εξαφάνιση, 16 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Ιταλός ερευνητής δημοσιογράφος. Αρχικά υποστηρικτής του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι, ο Ντε Μάουρο τελικά έγινε δημοσιογράφος στην αριστερή εφημερίδα L'Ora του Παλέρμο. Εξαφανίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1970 και η σορός του δεν βρέθηκε ποτέ. Η εξαφάνιση και ο πιθανός θάνατος του «άβολου δημοσιογράφου» (giornalista scomodo), όπως έγινε γνωστός λόγω της ερευνητικής του δημοσιογραφίας, παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα άλυτα μυστήρια στη σύγχρονη ιταλική ιστορία.
Αρκετές εξηγήσεις έχουν δωθεί για την εξαφάνιση του Ντε Μάουρο. Μία σχετίζεται με τον θάνατο του Ενρίκο Ματέι, του προέδρου του κρατικού ομίλου πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ιταλίας, Eni. Μια άλλη είναι ότι ο Ντε Μάουρο είχε ανακαλύψει ένα δίκτυο διακίνησης ναρκωτικών μεταξύ Σικελίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Μια τρίτη εξήγηση συνδέει την εξαφάνισή του με το Πραξικόπημα Μποργκέζε, ένα αποτυχημένο δεξιό πραξικόπημα του 1970. Ο Ντε Μάουρο ήταν προφανώς πεπεισμένος ότι είχε αποκτήσει μια ιστορία ζωής και είχε πει στους συναδέλφους του στην L'Ora: «Έχω μια πληροφορία που θα συγκλονίσει την Ιταλία». [1][2]
Πρώτα χρόνια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ντε Μάουρο γεννήθηκε το 1921 στη Φότζα της Απουλίας. Ο πατέρας του, Όσκαρ Ντε Μάουρο, ανήκε σε μια εύπορη οικογένεια γιατρών και φαρμακοποιών που ζούσε στη Φότζα για αρκετές γενιές. Η μητέρα του, Κλεμεντίνα Ρισπόλι, καταγόταν από τη Νάπολη και ήταν καθηγήτρια μαθηματικών.[3] Ο μικρότερος αδελφός του, Τούλιο Ντε Μάουρο (31 Μαρτίου 1932 – 5 Ιανουαρίου 2017) ήταν γλωσσολόγος και πολιτικός που έγινε υπουργός Παιδείας την περίοδο 2000–2001.
Περίοδος Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ντε Μάουρο ήταν υποστηρικτής του ιταλικού φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι. Μετά την ανακωχή με τις Συμμαχικές Δυνάμεις τον Σεπτέμβριο του 1943, επέλεξε να ακολουθήσει το σκληροπυρηνικό φασιστικό καθεστώς της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI) στη γερμανοκρατούμενη βόρεια Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής στρατιωτικής κατοχής της Ρώμης το 1943–1944, ήταν υποδιοικητής της αστυνομίας υπό τον Διοικητή Καρούζο, πληροφοριοδότης του Λοχαγού Έριχ Πρίμπκε και του Συνταγματάρχη Χέρμπερτ Κάπλερ των SS. Ο Ντε Μάουρο ήταν επίσης μέλος της Συμμορίας Κοχ, μιας ειδικής μονάδας της Εσωτερικής Ασφάλειας της RSI.[4] [5] Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία ψευδωνύμων, ο Ντε Μάουρο κατάφερε να διεισδύσει σε αρκετές αντιστασιακές οργανώσεις στη Ρώμη και το Μιλάνο για να κυνηγήσει τους παρτιζάνους.[4]
Ο Ντε Μάουρο και η σύζυγός του Έλντα προσφέρθηκαν εθελοντικά να ενταχθούν στο Decima MAS, μια βάναυση αντιπαρτιζάνικη δύναμη υπό τη διοίκηση του Πρίγκιπα Τζούνιο Βαλέριο Μποργκέζε, γνωστού και ως «Μαύρου Πρίγκιπα». Εργάστηκε για το περιοδικό La Cambusa (Η Κουζίνα) της μονάδας προπαγάνδας του στρατιωτικού σχηματισμού. Ο Ντε Μάουρο συνελήφθη κατά την απελευθέρωση στο Μιλάνο τον Απρίλιο του 1945. Δραπέτευσε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Κολτάνο της Τοσκάνης τον Δεκέμβριο του 1945 και κατέφυγε στη Νάπολη με τη νεαρή σύζυγό του, μαζί με τις δύο κόρες του, την Τζούνια και τη Φράνκα Βαλέρια (τα ονόματα αναφέρονται στον Τζούνιο Βαλέριο Μποργκέζε).[6]
Κατηγορήθηκε για τη συμμετοχή του στη σφαγή του Φόσε Αρντεατίν τον Μάρτιο του 1944, στην οποία εκτελέστηκαν 335 άτομα,[7] ωστόσο αθωώθηκε από το δικαστήριο το 1948.[6]
Δημοσιογράφος στη Σικελία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 1948, ο Ντε Μάουρο μετακόμισε στο Παλέρμο της Σικελίας με ψεύτικο όνομα και εργάστηκε για τοπικές εφημερίδες όπως η Il Tempo di Sicilia και η Il Mattino di Sicilia . Το 1959 άρχισε να εργάζεται για την L'Ora, μια εφημερίδα κομμουνιστικού προσανατολισμού. Άλλοι δημοσιογράφοι προβληματίστηκαν με την παρουσία του Ντε Μάουρο στην εφημερίδα, καθώς ήταν υποστηρικτής του Μουσολίνι μέχρι το τέλος και πολέμησε στον βάναυσο πόλεμο εναντίον των αντιφασιστών παρτιζάνων. Φήμες έλεγαν ότι η μύτη του είχε σπάσει από παρτιζάνους. Στην L'Ora, εντάχθηκε σε μια ομάδα εξαιρετικών ερευνητικών δημοσιογράφων, στην οποία συμμετείχαν οι Felice Chilanti και Mario Farinella . Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως τη δεκαετία του 1970, η αριστερή εφημερίδα συχνά γινόταν γνωστή σε εθνικό επίπεδο για τις έρευνες και τις καταγγελίες της για δεσμούς μεταξύ διεφθαρμένων πολιτικών και της Σικελικής Μαφίας . Το 1960, ο Ντε Μάουρο ήταν μεταξύ των νικητών του Premiolino, ενός από τα σημαντικότερα ιταλικά βραβεία δημοσιογραφίας, για τις έρευνες εγκλημάτων. Ο Ντε Μάουρο έγραψε επίσης άρθρα για το εμπόριο ναρκωτικών και για τη λεηλασία του Παλέρμο, την έκρηξη των κατασκευών στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 που οδήγησε στην καταστροφή της πράσινης ζώνης της πόλης και των αρχαίων επαύλεων.
Το 1962, ο Ντε Μάουρο ήταν ο πρώτος που δημοσίευσε έναν λεπτομερή χάρτη της Μαφίας, ο οποίος επιβεβαιώθηκε 22 χρόνια αργότερα από τον Πεντίτο (αποστάτη) της Μαφίας Τομάζο Μπουσέτα στην κατάθεσή του στον δικαστή Τζοβάννι Φαλκόνε.[7] Τον Ιανουάριο του 1962 δημοσίευσε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα L'Ora αποκαλύπτοντας την κατάθεση του Μελκιόρε Αλέγκρα, γιατρού και μέλους της Μαφίας από το 1916 μέχρι τη σύλληψή του το 1937. Μετά τη σύλληψή του, ο Αλέγκρα αποκάλυψε την ένταξή του στη Μαφία και κατέθεσε για τις δραστηριότητες της. Ήταν μια από τις πρώτες μαρτυρίες για τη Μαφία εκ των έσω, αλλά το έγγραφο είχε παραμεληθεί μέχρι που ο Ντε Μάουρο το αναδημοσίευσε.
Μετά από αυτές και άλλες αποκαλύψεις, ο Ντε Μάουρο έγινε στόχος της Μαφίας. «Ο Ντε Μάουρο ήταν ένα κινούμενο πτώμα», είπε ο Μπουσέτα. Η Κόζα Νόστρα είχε αναγκαστεί να «συγχωρήσει» τον δημοσιογράφο επειδή ο θάνατός του θα προκαλούσε υπερβολικές υποψίες, αλλά με την πρώτη ευκαιρία θα έπρεπε να πληρώσει για την αποκάλυψη. Η θανατική ποινή είχε ανασταλεί μόνο προσωρινά».
Υπόθεση Ματέι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Το 1962, ο Ντε Μάουρο διερεύνησε τον μυστηριώδη θάνατο του Ενρίκο Ματέι, του ισχυρού προέδρου του κρατικού ομίλου πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ιταλίας, Eni, ο οποίος πέθανε υπό ύποπτες συνθήκες σε αεροπορικό δυστύχημα στις 27 Οκτωβρίου. Κατά τη διάρκεια της αμφιλεγόμενης θητείας του στην Eni, ο Ματέι είχε προσπαθήσει να σπάσει το ολιγοπώλιο των «Επτά Αδελφών» (ένας όρος που ο Ματέι επινόησε για να αναφερθεί στις κυρίαρχες πετρελαϊκές εταιρείες των μέσων του 20ού αιώνα). και το 1959, στη μέση του Ψυχρού Πολέμου, μεσολάβησε για μια συμφωνία εισαγωγής πετρελαίου με τη Σοβιετική Ένωση παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας παράλληλα κινήματα ανεξαρτησίας εναντίον αποικιακών δυνάμεων όπως η Αλγερία. Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ χαρακτήρισε τον Ματέι ως ενοχλητικό και εμπόδιο σε μια απόρρητη έκθεση του 1958, ενώ οι Γάλλοι δεν μπορούσαν να συγχωρήσουν τον Ματέι για την εμπλοκή του στην Αλγερία. Η ευθύνη για τον θάνατό του έχει αποδοθεί στη Μαφία, τη CIA και τη γαλλική εθνικιστική ομάδα Οργάνωση Μυστικός Στρατός (OAS).
Τον Σεπτέμβριο του 1970, ο Ντε Μάουρο διερεύνησε ξανά την υπόθεση, κατόπιν αιτήματος του σκηνοθέτη Φραντσέσκο Ρόσι για την ταινία Υπόθεση Ματέι, η οποία τελικά θα κυκλοφορούσε το 1972. Ήταν πεπεισμένος ότι στο αεροσκάφος του Ματέι είχε γίνει δολιοφθορά και εξέτασε πιθανές διασυνδέσεις μεταξύ της Μαφίας και της συντριβής. Δύο ημέρες πριν από την εξαφάνισή του, ο Ντε Μάουρο πήρε συνέντευξη από τον Γκρατσιάνο Βερζότο, έναν χριστιανοδημοκράτη πολιτικό και πρώην δεξί χέρι του Ματέι, ως επικεφαλής δημοσίων σχέσεων της Eni.[8][9] Ο Βερζότο γνώριζε αρκετά καλά τον αρχηγό της Μαφίας Τζουζέπε Ντι Κριστίνα. Ήταν κουμπάρος στον γάμο του Ντε Κριστίνα. Ο Βερζότο ήταν με τον Ματέι στο αεροπλάνο του την προηγούμενη μέρα από τη συντριβή.[8] Ο Ντε Μάουρο ήταν πεπεισμένος ότι είχε αποκτήσει μια ιστορία ζωής. Πριν από την εξαφάνισή του, είπε στους συναδέλφους του στην εφημερίδα L'Ora : «Έχω μια πληροφορία που θα συγκλονίσει την Ιταλία».
Εξαφάνιση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ντε Μάουρο απήχθη το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου 1970, ενώ επέστρεφε σπίτι από τη δουλειά, στην οδό Μανόλιε στο Παλέρμο. Σε απάντηση, χιλιάδες αστυνομικοί και καραμπινιέροι, εξοπλισμένοι με ελικόπτερα και σκύλους, χτένισαν μάταια τη Σικελία αναζητώντας τον δημοσιογράφο. Το σώμα του Ντε Μάουρο δεν βρέθηκε ποτέ, θύμα της λεγόμενης lupara bianca, παρά τις εντατικές προσπάθειες αναζήτησης με τη βοήθεια ανώτατων δυνάμεων από τη Ρώμη, ακόμη και μιας ειδικής ερευνητικής επιτροπής του Ιταλικού Κοινοβουλίου.
Με την πάροδο των ετών, οι έρευνες για την εξαφάνιση του Ντε Μάουρο από τους Καραμπινιέρους και την αστυνομία ακολούθησαν πολύ διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο Συνταγματάρχης Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα και ο Λοχαγός Τζουζέπε Ρούσο των Καραμπινιέρων ήταν από τους πρώτους που εργάστηκαν στην υπόθεση. Χρόνια αργότερα, και υπό διαφορετικές συνθήκες, και οι δύο δολοφονήθηκαν από τη Μαφία. Επικεντρώθηκαν στο στοιχείο της διακίνησης ναρκωτικών. Σύμφωνα με αυτούς, ο Ντε Μάουρο θα ήταν θύμα της lupara bianca αφού ανακάλυψε στοιχεία για διακίνηση ναρκωτικών από τη Μαφία μεταξύ Σικελίας και ΗΠΑ.
Οι πρώτες έρευνες της αστυνομίας από τους Μπρούνο Κοντράδα και Μπορίς Τζουλιάνο επικεντρώθηκαν στην καθοδήγηση των ερευνών του Ντε Μάουρο για τον θάνατο του Ματέι, λόγω της εξαφάνισης μερικών σελίδων σημειώσεων και μιας κασέτας της τελευταίας ομιλίας του Ματέι από το γραφείο του Ντε Μάουρο. Οι έρευνες παρεμποδίστηκαν σοβαρά λόγω παρεκκλίσεων από άτομα εντός της ιταλικής αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών. Σύμφωνα με τον αστυνομικό επιθεωρητή Τζουλιάνο, υπήρχε «κάποιος στο υπουργείο στη Ρώμη που δεν ήθελε να φτάσει στο βάθος του θανάτου του Ντε Μάουρο». Σύμφωνα με τον Τζουλιάνο, εντολή για μείωση της έρευνας εκδόθηκε από τον επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας, Βίτο Μιτσέλι, ο οποίος φέρεται να εμπλέκεται στο πραξικόπημα του Μποργκέζε. Ο Μιτσέλι είχε έρθει σε επαφή με τους μαφιόζους Ντι Κριστίνα και Τζουζέπε Καλντερόνε, οι οποίοι ήθελαν να υποστηρίξουν το πραξικόπημα, το οποίο είχε προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο του 1970.
Μυστήριο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η εξαφάνιση του Ντε Μάουρο παρέμεινε ένα μυστήριο και το επίκεντρο πολλών εικασιών. Τον Μάιο του 1994, ο Μπουσέτα δήλωσε ότι η Σικελική Μαφία είχε εμπλακεί στη δολοφονία του Ματέι και ότι ο Ντε Μάουρο είχε δολοφονηθεί επειδή διερεύνησε αυτή τη δολοφονία. Σύμφωνα με τον Μπουσέτα, ο Ματέι δολοφονήθηκε κατόπιν αιτήματος της Αμερικανικής Μαφίας επειδή οι πολιτικές του για το πετρέλαιο είχαν βλάψει τα συμφέροντα των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή.[10]Η Αμερικανική μαφία με τη σειρά της πιθανώς έκανε χάρη στις Επτά Αδελφές. Ο Μπουσέτα ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος του Ματέι οργανώθηκε από τους αρχηγούς της Μαφίας Ντι Κριστίνα, Σαλβατόρε Γκρέκο και Στέφανο Μποντάτε κατόπιν αιτήματος του Άντζελο Μπρούνο, ενός αρχηγού της Μαφίας από τη Φιλαδέλφεια, γεννημένου στη Σικελία.[10] Ο Γκαετάνο Ιάνι, ένας άλλος μετανοημένος, δήλωσε ότι είχε επιτευχθεί ειδική συμφωνία μεταξύ της Σικελικής Μαφίας και «ορισμένων ξένων» για την εξάλειψη του Ματέι, η οποία οργανώθηκε από τον Ντι Κριστίνα. Αυτές οι δηλώσεις πυροδότησαν νέες έρευνες, συμπεριλαμβανομένης της εκταφής της σορού του Ματέι.
Ο Μπουσέτα ισχυρίστηκε ότι ο Μποντάτε οργάνωσε την απαγωγή του Ντε Μάουρο επειδή οι έρευνές του για τον θάνατο του Ματέι ήρθαν πολύ κοντά στη Μαφία, και ιδιαίτερα στον Μποντάτε. Ένας άλλος πεντίτο, ο Φραντσέσκο Ντι Κάρλο, δήλωσε το 2001 ότι ο Ντε Μάουρο δολοφονήθηκε επειδή είχε μάθει ότι ένας από τους πρώην φασίστες φίλους του, ο πρίγκιπας Μποργκέζε, συμμετείχε στο σχεδιαζόμενο πραξικόπημα του 1970 με ομοϊδεάτες αξιωματικούς του στρατού, αποφασισμένους να σταματήσουν αυτό που θεωρούσαν ως στροφή της Ιταλίας προς τα αριστερά. Ένας άλλος πεντίτο, ο Ροζάριο Νάιμο, ο οποίος άρχισε να συνεργάζεται με τις ιταλικές αρχές μετά τη σύλληψή του τον Οκτώβριο του 2010, δήλωσε ότι ο δημοσιογράφος δολοφονήθηκε λόγω της ερευνητικής του δημοσιογραφίας που έβλαπτε τη Μαφία.[11] Η εντολή για τη δολοφονία του Ντε Μάουρο προήλθε από τους επικεφαλής της Επιτροπής της Σικελικής Μαφίας, Μποντάτε, Γκαετάνο Μπανταλαμέντι και Σαλβατόρε Ριίνα, σύμφωνα με τους Ντι Κάρλο και Μπουσέτα.[2] Τόσο ο Ντι Κάρλο όσο και ο Νάιμο λένε ότι ο Ντε Μάουρο απήχθη από τον Εμανουέλ Ντ'Αγκοστίνο, έναν μαφιόζο από την οικογένεια του εγκλήματος Santa Maria di Gesù του Μποντάτε.[11]
Σύμφωνα με τον Ντι Κάρλο, τα λείψανα του Ντε Μάουρο θάφτηκαν κάτω από μια γέφυρα πάνω από τον ποταμό Ορέτο κοντά στο Παλέρμο. Ωστόσο, η αστυνομία, μετά από έρευνα, δεν βρήκε την σορό. Ο Φραντσέσκο Μαρίνο Μαννόια ισχυρίστηκε αργότερα ότι είχε διαταχθεί από τον Μποντάτε το 1977 ή το 1978 να ξεθάψει πολλά πτώματα στη γέφυρα και να τα διαλύσει μέσα σε οξύ. Σύμφωνα με τη νέα μαρτυρία του Νάιμο, ο Ντε Μάουρο μεταφέρθηκε σε μια περιοχή στη γειτονιά Παλλαβιτσίνο στο Παλέρμο, όπου ο αρχηγός της μαφίας Φραντσέσκο Μαντόνια είχε μια φάρμα με κοτόπουλα. Σκοτώθηκε εκεί και πετάχτηκε σε ένα λάκκο.
Δίκη για φόνο το 2006
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 2001, ως αποτέλεσμα των δηλώσεων του Ντι Κάρλο, η δικαστική έρευνα άνοιξε ξανά. Τον Απρίλιο του 2006, περισσότερα από 35 χρόνια μετά την εξαφάνιση του Ντε Μάουρο, η δίκη για τη δολοφονία του ξεκίνησε στο Δικαστήριο του Παλέρμο με τον πρώην αρχηγό της μαφίας των αρχηγών Ρίινα ως τον μόνο εναπομείναντα κατηγορούμενο. Οι Ντ'Αγκοστίνο και Μποντάτε δολοφονήθηκαν από τους Κορλεονέζι του Ρίινα στον Δεύτερο Πόλεμο της Μαφίας. Ο Μπανταλαμέντι πέθανε σε φυλακή των ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2004. Το 2011, ο νέος αποστάτης της μαφίας Νάιμο κατέθεσε στη δίκη λέγοντας ότι ο δημοσιογράφος δολοφονήθηκε από τη Μαφία κατόπιν εντολής του Ρίινα.
Ο «άβολος δημοσιογράφος», όπως είχε γίνει γνωστός ο Ντε Μάουρο, απήχθη και δολοφονήθηκε επειδή η Μαφία και οι υποστηρικτές της ήθελαν να μάθουν τις πηγές εμπιστευτικών και ενδεχομένως καταστροφικών πληροφοριών του, δήλωσε ο εισαγγελέας Αντόνιο Ινγκρόια στο δικαστήριο στην τελική του αγόρευση τον Μάρτιο του 2011. Ο Ινγκρόια δήλωσε: «Η θανατική ποινή στον Ντε Μάουρο επιβλήθηκε λόγω της σύγκλισης δύο στοιχείων», είπε ο Ινγκρόια. Οι Ρίινα, Μποντάτε και Μπανταλαμέντι αποφάσισαν να εξοντώσουν τον Ινγκρόια επειδή επρόκειτο να δημοσιοποιήσει τη δολοφονία του Ματέι το 1962, ως αποτέλεσμα της έρευνας για την εμβληματική ταινία του Φραντσέσκο Ρόζι, καθώς και του γεγονότος ότι ο δημοσιογράφος είχε αποκαλύψει τα σχέδια για τη διοργάνωση του υποστηριζόμενου από τη Μαφία ακροδεξιού πραξικοπήματος του Μποργκέζε, χάρη στις πρώην διασυνδέσεις του με τους φασίστες κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Σύμφωνα με τον Ινγκρόια, «ο Ντε Μάουρο ήταν πολύ απασχολημένος με την συναρμολόγηση των στοιχείων της πλεκτάνης, και ο θάνατός του εμπόδισε την αποκάλυψή της. Το άλλο «συγκλίνον» στοιχείο στον θάνατό του ήταν το γεγονός ότι γνώριζε, από την έναρξή του, για το ανατρεπτικό σχέδιο που αφορούσε κατασκόπους, νεοφασίστες και ομάδες της Μαφίας [για τη διοργάνωση του πραξικοπήματος Μποργκέζε]. Από τις πηγές του σε νεοφασιστικούς κύκλους, από το παρελθόν του στη μονάδα Decima Mas του Τζούνιο Βαλέριο Μποργκέζε, καθώς και από πληροφορίες από τον αρχηγό της Μαφίας Εμανουέλ Ντ'Αγκοστίνο, ήξερε ότι κάτι σκόπευε».
Το «προληπτικό έγκλημα» μπορεί να είχε και άλλα κίνητρα, όπως άλλα γεγονότα που αφορούσαν τους «φίλους στη Ρώμη» των Κορλεονέζι με επικεφαλής τον Ρίινα, όπως προέκυψε από έγγραφα που ανακτήθηκαν από τον πρώην δήμαρχο του Παλέρμο, Βίτο Τσιαντσιμίνο.[12] Η Κόζα Νόστρα βρισκόταν πίσω από τη δολοφονία του Ντε Μάουρο, αλλά υπήρχαν και άλλα άτομα, συμμαχικά με τη Μαφία, όπως αποκλίνοντες τέκτονες και διεφθαρμένοι δημόσιοι αξιωματούχοι.[12] Σύμφωνα με τον Ινγκρόια, «ο Ντε Μάουρο δεν δολοφονήθηκε από εκδίκηση, αλλά για να αποτρέψει βλάβη στη Μαφία. Η Μαφία δεν εκτελούσε μόνο εντολές άλλων, αλλά και επειδή οι έρευνές του επηρέαζαν την ίδια την Κόζα Νόστρα και άλλες δυνάμεις που σχετίζονταν με αυτήν».[12] Είπε ότι οι έρευνες για τη δίκη αποκάλυψαν μια «θεσμική συγκάλυψη» στην αρχική έρευνα για την εξαφάνιση του Ντε Μάουρο.
Το μυστήριο συνεχίζεται
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Στις 10 Ιουνίου 2011, ο Ρίινα αθωώθηκε από το Δικαστήριο του Παλέρμο για τις κατηγορίες της απαγωγής και της δολοφονίας του Ντε Μάουρο λόγω ανεπαρκών αποδεικτικών στοιχείων. Η κόρη του, Φράνκα Ντε Μάουρο, σχολίασε: «Είναι σίγουρα έκπληξη, αλλά θα δούμε τους λόγους αυτής της απόφασης. Είμαι πολύ αναστατωμένη γιατί μετά από 40 χρόνια δεν έχουμε ακόμη απάντηση για το τι συνέβη εκείνη την ημέρα». Στην εξήγηση της απόφασης που δημοσιοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2012, οι δικαστές του Δικαστηρίου του Παλέρμο έκριναν ότι ο Ντε Μάουρο πέθανε επειδή είχε παρατραβήξει την αναζήτησή του για την αλήθεια για τις τελευταίες ώρες του Ματέι στη Σικελία. Υπέδειξαν τον Γκρατσιάνο Βερζότο ως πιθανό άνδρα πίσω από τη δολοφονία του Ντε Μάουρο και του Ματέι, αλλά χωρίς σαφή καταδίκη. Ο Βερζότο πέθανε τον Ιούνιο του 2010.
Η εισαγγελία, η οποία είχε ζητήσει περαιτέρω ισόβια κάθειρξη για τον Ρίινα, άσκησε έφεση κατά της αθώωσης. Η δίκη της έφεσης ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2013. Στις 27 Ιανουαρίου 2014, το Εφετείο του Παλέρμο επιβεβαίωσε την αθώωση του Ρίινα. Το δικαστήριο πείστηκε για την εμπλοκή της Κόζα Νόστρα στη δολοφονία του Ντε Μάουρο, αλλά απέδωσε τη δολοφονία στην ομάδα με επικεφαλής τον Στέφανο Μποντάτε και προσδιόρισε το πιθανό κίνητρο στην ανακάλυψη από τον δημοσιογράφο σημαντικών γεγονότων σχετικά με τον θάνατο του προέδρου της Eni, Ενρίκο Ματέι.[13] Δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία για την εμπλοκή του Ρίινα, λόγω αντιφατικών στοιχείων, έλλειψης σαφήνειας των στοιχείων που συλλέχθηκαν και αντιφατικών καταθέσεων κυβερνητικών μαρτύρων, ιδίως εκείνων του Ντι Κάρλο.[13]
Τον Ιούνιο του 2015, ο Ρίινα αθωώθηκε από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο. Τα στοιχεία που συγκέντρωσε η εισαγγελία δεν επέτρεψαν να αποδειχθεί άμεσος ή έμμεσος ρόλος του στο έγκλημα. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ντε Μάουρο πιθανότατα είχε δολοφονηθεί από τη Μαφία επειδή γνώριζε για την εμπλοκή τους στον θάνατο του Ενρίκο Ματέι και όχι για την απόπειρα πραξικοπήματος του Μποργκέζε. Η εξαφάνιση και ο πιθανός θάνατός του Ντε Μάουρο παραμένει ένα από τα άλυτα μυστήρια στην ιταλική ιστορία. Ο Σικελός συγγραφέας Λεονάρντο Σάσα κάποτε συνόψισε το παζλ του θανάτου του Ντε Μάουρο λέγοντας: «Είπε το σωστό στον λάθος άνθρωπο και το λάθος στον σωστό άνθρωπο».[7]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Revealed: how story of Mafia plot to launch coup cost reporter his life Αρχειοθετήθηκε 25 September 2015 στο Wayback Machine., The Independent on Sunday, 19 June 2005
- 1 2 (στην ιταλική) De Mauro ucciso per uno scoop: scoprì il patto tra boss e golpisti Αρχειοθετήθηκε 22 March 2019 στο Wayback Machine., La Repubblica, 18 June 2005
- ↑ «De Mauro, l'ultima pista» (PDF) (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2011., La Repubblica, 19 February 2009
- 1 2 (στην ιταλική) Documenti statunitensi e italiani sulla Banda Giuliano, la Decima Mas e il Neofascismo in Sicilia Αρχειοθετήθηκε 27 September 2007 στο Wayback Machine., by Giuseppe Casarrubea, November 2005
- ↑ (στην ιταλική) A 40 anni dalla scomparsa del giornalista De Mauro, eliminato dalla mafia mentre indagava sulle trame nere d’Italia Αρχειοθετήθηκε 15 March 2011 στο Wayback Machine., Arcoiris TV, 16 September 2010
- 1 2 (στην ιταλική) Mauro De Mauro Αρχειοθετήθηκε 2 November 2021 στο Wayback Machine., by Antonella Romano, in: Giornata della Memoria dei giornalisti uccisi da mafie e terrorismo, Rome: Unione Nazionale Cronisti Italiani, 2008, pp. 28–35
- 1 2 3 «De Mauro, l'ultima pista» (PDF) (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Μαρτίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 2011.
- 1 2 (στην ιταλική) Uno spiraglio di luce sui misteri d'Italia Αρχειοθετήθηκε 15 August 2012 στο Wayback Machine., Corriere della Sera, 14 May 2008
- ↑ Servadio, Mafioso, pp. 147–48
- 1 2 (στην ιταλική) Buscetta: 'Cosa nostra uccise Enrico Mattei' Αρχειοθετήθηκε 2025-10-05 στο Wayback Machine., La Repubblica, 23 May 1994
- 1 2 (στην ιταλική) Il debutto in aula dell'ex padrino Αρχειοθετήθηκε 22 July 2011 στο Wayback Machine., La Repubblica, 19 February 2011
- 1 2 3 (στην ιταλική) Riina è ancora il capo della mafia Αρχειοθετήθηκε 22 November 2015 στο Wayback Machine., Corriere della Sera, 5 March 2011
- 1 2 (στην ιταλική) Mafia, omicidio De Mauro: per i giudici, le prove su Riina erano contraddittorie Αρχειοθετήθηκε 12 May 2014 στο Wayback Machine., Corriere del Mezzogiorno, 9 May 2014
