Μάκης Καραγιάννης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μάκης Καραγιάννης
Makis Karagiannis.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Μάκης Καραγιάννης (Ελληνικά)
Γέννηση1958
Γούλες Κοζάνης
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΕλληνικά
Αγγλικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας
κριτικός λογοτεχνίας

Ο Μάκης Καραγιάννης είναι πεζογράφος και κριτικός.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μάκης Καραγιάννης γεννήθηκε στις Γούλες Κοζάνης το 1958. Σπούδασε Mαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.  Ήταν συνεκδότης του περιοδικού Παρέμβαση  και συμμετείχε στη διεύθυνσή του (1988-1993). Έχει δημοσιεύσει πεζογραφία, λογοτεχνική κριτική, δοκίμια και μελέτες. Ασκεί συστηματικά κριτική βιβλίου από τις στήλες της εφημερίδας Η Αυγή, το περιοδικό Παρέμβαση και από το ιστολόγιο Τοις Εντευξομένοις. Έχει επιμεληθεί εκτενή αφιερώματα με συνεντεύξεις και κριτικές όπως του Ντίνου Χριστιανόπουλου ( H Αυγή), Έκτορα Κακναβάτου (Παρέμβαση),  Αndrew Crumey (The Books’ Journal).

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πεζογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Δοκίμια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Θερινοί έρωτες, διηγήματα, (επιμ. Ε. Ιντζέμπελης – Μ. Κουμπαρέλη), Καστανιώτης 2021
  • «Η ευρωπαϊκή θητεία ενός ακραιφνούς Έλληνα. Όψεις του μεταφραστικού έργου του Παπαδιαμάντη». Πρακτικά Γ' διεθνούς συνεδρίου για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, Δόμος, τ.1, 2012
  • «Ελληνικότητα και παγκοσμιοποίηση. Η λειτουργία του τόπου στη λογοτεχνία». Λογοτέχνες και λογοτεχνία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Καρδίτσας, Καρδίτσα 2004
  • «Η ρητορική της ιθαγένειας στο ποιητικό έργο του Π. Β. Πάσχου», Θεολογία και λογοτεχνία, Ακρίτας, 2005  
  • «Η Κοζάνη του Μεσοπολέμου μέσα από τον τύπο της εποχής», Δυτικομακεδονικά Γράμματα, 1990

Κρίσεις για το έργο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μάκης Καραγιάννης εμφανίζεται στα γράμματα τη δεκαετία του '90 μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Παρέμβαση, ενώ εκδοτικά έκανε την πρώτη πεζογραφική του παρουσία το 2007 με τη συλλογή διηγημάτων Ο καθρέφτης και το πρίσμα.  Η Μάρη Θεοδοσοπούλου έγραψε για «θριαμβική πρώτη εμφάνιση στην πεζογραφία» [1], ο Περικλής Σφυρίδης για «διαπιστευτήρια στιβαρού πεζογράφου»[2], ενώ ο Δημήτρης Μαρωνίτης παραλλήλισε τον τρόπο γραφής του με τη μέθοδο που περιέγραψε στα καβαφικά μελετήματα με τίτλο Κ. Π. Καβάφης, ένας ποιητής αναγνώστης, την αναζήτηση δηλαδή της έμπνευσης σε  ιστορημένα πρόσωπα, μισοπραγματικά-μισοφανταστικά από γραμματειακές, λογοτεχνικές πηγές και βιβλιοθήκες[3].

Στα μυθιστορήματά του είναι έντονη η κοινωνική διάσταση. Η κρίση, η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είναι από τους βασικούς θεματικούς άξονές του. Στο Όνειρο του Οδυσσέα ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, μίλησε για πολυσυλλεκτικό µυθιστόρηµα (πανεπιστηµιακό, ιστορικό και κοινωνικό), για την τοιχογραφία της  Μεταπολίτευσης στην οποία ο συγγραφέας επιχειρεί την ανατομία μιας κοινωνίας σε βαθιά και παρατεταµένη σήψη[4]. Κατά τον Γιώργο Αράγη «αποτελεί ένα σπουδαίο μυθιστόρημα. Ένα μυθιστόρημα θαρραλέο ως προς το θέμα του και πειστικό ως προς την πραγμάτωσή του. Μακρινό πρότυπό του έχει, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, την Αισθηματική αγωγή του Γουσταύου Φλωμπέρ»[5]. Οι εφημερίδες Frankfurter Allgemeine Zeitung[6] και Corriere della Sera [7] αναφέρουν το Όνειρο του Οδυσσέα ως μυθιστόρημα με το οποίο αποτυπώνεται η κρίση της Ελλάδας στη λογοτεχνία.

Η γλώσσα του διακρίνεται για την καθαρότητά της, ενσωματώνοντας στην αφήγηση βιογραφικά σημειώματα των ηρώων (πραγματικά ή φανταστικά), ημερολογιακές σελίδες και «λεξικά». Η Μαρία Στασινοπούλου [8] έχει επισημάνει ότι η διακειμενικότητα είναι ένα από τα σταθερά χαρακτηριστικά της γραφής του, με αναφορές στον Μπόρχες και τον Σβομπ αλλά και στους Όμηρο, Τζόυς, Φλωμπέρ, Σεφέρη, Αναγνωστάκη, Ρίτσο, Χριστιανόπουλο κ.ά. Η κριτική έχει παρατηρήσει ότι η Πόλη χωρίς θεούς είναι μια μυθιστορηματική σύνθεση που λειτουργεί ως μεταφορά της κοινωνίας στα χρόνια της σαρκοβόρας κρίσης[9], ως μια φανταστική και αλληγορική πολιτεία, μια γενικευμένη δυστοπία που παραπέμπει, με την πυκνή της ύφανση όσο και με το χαμηλόφωνο σασπένς [10], στη σημαντική μελέτη του Πολωνού κοινωνιολόγου-στοχαστή Ζίγκμουντ Μπάουμαν Ρευστοί Καιροί και  στο κλασικά προφητικό 1984 του George Orwell[11].

Βιβλιογραφία (Επιλογή)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Περικλής Σφυρίδης, Παραφυάδες ΙΙ, Καστανιώτης, 2008.
  • Θανάσης Μαρκόπουλος, Ματιές εν μέρει, Κείμενα κριτικής 1993-2013, Μελάνι, 2014.
  • Δημήτρης Μαρωνίτης, ″Ανάγνωση και αφήγηση″,Το Βήμα, 08.07.2007.
  • Μάρη Θεοδοσοπούλου, "Από την αυτοβιογραφία στη βιογραφία",Το Βήμα, 21.10.2007.
  • Κώστας Παπαγεωργίου, "Ανασκευάζοντας την πραγματικότητα", Η Αυγή, 05.08.2007.
  • Λίνα Πανταλέων, "Βιογράφοι αυτοβιογραφούμενοι", Ελευθεροτυπία, 03.08.2007.
  • Δημήτρης Κόκορης, "Η κατάπτωση μιας γενιάς ως μυθοπλαστική αφήγηση", Η Αυγή, 04.12.2011.
  • Τάσος Καλούτσας, "Η Ελλάδα της παρακμής, μια χώρα που έχασε την αλήθεια της", Παρέμβαση, τχ. 160, Φθινόπωρο 2011.
  • Λέων Ναρ, "Ο κόσμος όπως τον ξέραμε γυρίζει σελίδα", Παρέμβαση, τχ. 183, Άνοιξη 2017.
  • Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Η κίνηση του εκκρεμούς (Άτομο και κοινωνία στη νεότερη ελληνική πεζογραφία: 1974-2017), εκδ. Πόλις, 2018, [σελ.826-827, 830, 879-880].
  • Ελισάβετ Κοτζιά, «Ελληνική  πεζογραφία 1974-2010», Το μέτρο και τα σταθμά, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2020 [σελ. 43, 362, 373, 403, 530, 687, 723].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μάρη Θεοδοσοπούλου, "Η χαμένη γενιά", Ελευθεροτυπία - 19.11.2011
  2. «Διαπιστευτήρια στιβαρού πεζογράφου», Περιοδικό Νέα Εστία, τχ. 1805, Νοέμβριος 2007
  3. Δημήτρης Μαρωνίτης, Ένας αφηγητής αναγνώστης, Το Βήμα, 1.7.2007
  4. Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Η απατηλή λάμψη της Μεταπολίτευσης, Το Βήμα, 6.11.2011
  5. Γιώργος Αράγης, Το όνειρο του Οδυσσέα, Περιοδικό Πλανόδιον, τχ. 52, Ιούνιος 2012
  6. «In der Krise lesen Griechen lieber Griechen», Frankfurter Allgemeine Zeitung, 12.10.2011
  7. «Grecia, la crisi si sente anche nei libri», Corriere della Sera 13. 10. 2011
  8. Μαρία Στασινοπούλου, «Η γενιά μου νικήθηκε από τη ζωή», Περιοδικό "Εντευκτήριο", τχ. 97, Μάιος-Ιούλιος 2012
  9. Κώστας Καρακώτιας, Η δυστοπία του μέλλοντος είναι ήδη εδώ, "Εφημερίδα των Συντακτών", 6.5.2017
  10. Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Στην καρδιά της κρίσης, Το Βήμα, 15.4.2017
  11. Άννα Κουστινούδη, Πόλη χωρίς θεούς, frear.gr, 6.2.2018

Ψηφιακό αρχείο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σελίδα της Βιβλιονέτ

«500 λέξεις με τον Μάκη Καραγιάννη», Η Καθημερινή, 12.03.2017

Συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη, diastixo.gr, 01.02.2017