Κώστας Μπασακίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κώστας Μπασακίδης
BASAKIDIS-1.JPG
Γέννηση 1918
Θάνατος 14  Μαρτίου 1949
Υπηκοότητα Ελλάδα
Ιδιότητα στρατιωτικός

Ο Κώστας Μπασακίδης (1918-1949) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, αντιστασιακός την περίοδο της Κατοχής μέσα από τις τάξεις του Ε.Σ και του ΕΛΑΣ καθώς και ανώτερος αξιωματικός του ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο.

Στον Ελληνικό Στρατό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπασακίδης γεννήθηκε το 1918 στην Αμφιθέα Μεσσηνίας. Εισήχθη το 1936 στη Σχολή Ευελπίδων και μετά από τετραετή φοίτηση, ορκίστηκε τον Αύγουστο του 1940 ως ανθυπολοχαγός Πεζικού και τοποθετήθηκε στο 15ο Σύνταγμα Πεζικού[1]. Ήταν ανιψιός[2] του υποστράτηγου Παναγιώτη Μπασακίδη, ο οποίος διετέλεσε την περίοδο 1930 - 1931 διοικητής της Σχολή Πεζικού Χαλκίδας[3] και αργότερα (1945) Ανώτερος Στρατιωτικός Διοικητής Πελοποννήσου[4].

Καθ' όλη τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου διακρίθηκε για τις πολεμικές και διοικητικές του επιδόσεις ως διμοιρίτης στον 1ο Λόχο Πολυβόλων του 15ου Συντάγματος ΠΖ αποσπώντας τον έπαινο των ανωτέρων του, ενώ προτάθηκε για την απονομή πολεμικού σταυρού Γ' Τάξεως[5].

Στην Εθνική Αντίσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη συνθηκολόγηση της Ελλάδας ως συνέπεια της γερμανικής εισβολής, επέστρεψε στη γενέτειρα του. Τον Ιούλιο του 1943, συνδέθηκε με την οργάνωση Ε.Σ. («Ελληνικός Στρατός») ως επικεφαλής ένοπλης ομάδας[6] ενώ μετά τη διάλυση της οργάνωσης αυτής από τον ΕΛΑΣ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους[7], προσχώρησε οικειοθελώς στις τάξεις του ΕΛΑΣ[8], αναπτύσσοντας σημαντική δράση τόσο έναντι των δυνάμεων Κατοχής όσο και κατά των Ταγμάτων Ασφαλείας. Παράλληλα, έσωσε με μεσολάβησή του από πιθανή εκτέλεση, αντάρτες του Ε.Σ. που βρίσκονταν στο χωριό Λαδά ως αιχμάλωτοι του ΕΛΑΣ[9].

Ως διοικητής στον 5ο Λόχο του 2ου Τάγματος του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, συμμετείχε σε αρκετές ενέδρες και μάχες κατά των γερμανικών δυνάμεων όπως στον Άγιο Φλώρο, στη θέση Καζάρμα Μεσσηνίας, στον Μελιγαλά[8] την 6η Απριλίου του 1944 ( στη μάχη αυτή έχασαν τη ζωή τους 4 άνδρες της Βέρμαχτ και των Ταγμάτων Ασφαλείας[10] ) , στη Μεσσήνη[11] , στην Ανδρούσα[12], στη Βλαχοκερασιά Αρκαδίας κ. λπ.

Τον Σεπτέμβριο του 1944 έλαβε μέρος στην πολύνεκρη μάχη του Μελιγαλά μεταξύ του ΕΛΑΣ και των Ταγμάτων Ασφαλείας[13]. Μάλιστα, στον Μπασακίδη οφείλεται η εκπόρθηση του σημαντικού υψώματος του Προφήτη Ηλία κατά την τρίτη ημέρα της σύγκρουσης, που συντέλεσε αποφασιστικά στην επικράτηση του ΕΛΑΣ [14].

Στον Εμφύλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την Απελευθέρωση, διώχτηκε για την δράση του και οδηγήθηκε στις φυλακές Ακροναυπλίας. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, συμμετείχε ενεργά στον ΔΣΕ όντας από τον Φεβρουάριο του 1947 στρατιωτικός διοικητής του Αρχηγείου Πελοποννήσου. Αργότερα ( τέλη 1947 ή αρχές 1948 ), ανέλαβε διοικητής του Αρχηγείου Αχαΐας - Ηλείας[15] ενώ στις αρχές Νοεμβρίου του 1948 ανέλαβε τη διεύθυνση του γραφείου επιχειρήσεων της Γ' Μεραρχίας του ΔΣΕ. Σκοτώθηκε την 14η Μαρτίου 1949 κατά τη διάρκεια της τελευταίας μάχης του ΔΣΠ στο ύψωμα Δρακοβούνι[16] της επαρχίας Μαντινείας[2].

Μετά θάνατον αναγνώριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1985, με την επίσημη αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, απονεμήθηκε στον Μπασακίδη ο βαθμός του αντισυνταγματάρχη[17].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Γιάννης Πριόβολος, Μόνιμοι αξιωματικοί στον Ε.Λ.Α.Σ. Οικειοθελώς ή εξ ανάγκης, Νότια και Κεντρική Ελλάδα, Εκδόσεις Αλφειός, 2009, σελ. 507 - 508.
  2. 2,0 2,1 Εμπρός, 15 Μαρτίου 1949
  3. Διατελέσαντες διοικητές
  4. Εμπρός, 7 Μαρτίου 1945
  5. Πριόβολος, 2009, σελ. 508 - 510.
  6. Πριόβολος, 2009, σελ. 510.
  7. Χέρμαν Φρανκ Μάγερ, Από τη Βιένη στα Καλάβρυτα. Τα αιματηρά ίχνη της 117ης μεραρχίας καταδρομών στη Σερβία και την Ελλάδα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2003, σελ. 203.
  8. 8,0 8,1 Πριόβολος, 2009, σελ. 512.
  9. Κοσμά Αντωνόπουλου, Εθνική Αντίστασις 1941 - 1945, Αθήναι 1964, σελ. 629.
  10. Μάγερ, 2003, σελ. 543 - 544, 547.
  11. Πριόβολος, 2009, σελ. 512. Κατά την επίθεση σκοτώθηκε ένας ταγματασφαλίτης ( βλ. Μάγερ, 2003, σελ. 562).
  12. Πριόβολος, 2009, σελ. 512. Κατά την μάχη τραυματίστηκαν 3 Γερμανοί και άλλοι 6 κηρύχθηκαν αγνοούμενοι ( βλ. Μάγερ, 2003, σελ. 562).
  13. (επιμ. Κ. Μπέλσης) (2017). «Αυτοβιογραφικό απομνημόνευμα Διονυσίου πετράκου (1940-1950)». Κέντρο Έρευνας Νεότερης Ιστορίας (ΚΕΝΙ), Πάντειο Παν/μιο. https://drive.google.com/file/d/0B4dqYlrQi2zhOXMteExiU1cyVWs/view. 
  14. Ιωάννης Κων. Μπουγάς, Ματωμένες Μνήμες 1940 - 1945, εκδόσεις Πελασγός, 2009, σελ. 238.
  15. Γιάννης Καραμούζης, Να! Γιατί σας πολεμώ, Αθήναι 1949, σελ. 49.
  16. Πριόβολος, 2009, σελ. 507.
  17. Πριόβολος, 2009, σελ. 515.