Κωνσταντίνος Ποντίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Κωνσταντίνος Ποντίδης
Γέννηση
Διδυμότειχο Έβρου
Θάνατος
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Ιδιότητα εκπαιδευτικός και πολιτικός
Αξίωμα μέλος της Βουλής των Ελλήνων

Ο Κωνσταντίνος Δ. Ποντίδης (1886 - 1960[1]) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και πολιτικός.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ποντίδης γεννήθηκε το 1886 στο Διδυμότειχο[1] όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα. Στη συνέχεια φοίτησε στην Αστική Σχολή και στο Γυμνάσιο της Αδριανούπολης. Λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν προχώρησε σε περαιτέρω σπουδές και μετά την ολοκλήρωση της φοίτησής του στο Γυμνάσιο διορίστηκε δάσκαλος στην Αστική Σχολή Διδυμοτείχου. Στη συνέχεια έγινε επιμελητής του οικοτροφείου Αδριανούπολης, ενώ ταυτόχρονα ήταν μυημένος σε ελληνικές μυστικές πατριωτικές οργανώσεις που δρούσαν εναντίον της βουλγαρικής επικυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή. Για τη δράση του συνελήφθη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τις βουλγαρικές αρχές και εξορίστηκε στο Κάρλοβο. Από το 1913 μέχρι το 1923, με μια διακοπή λόγω της εξορίας του, διετέλεσε δάσκαλος στο Καραγάτς (Παλαιά Ορεστιάδα). Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την απόδοση της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία, ο Ποντίδης επέστρεψε στη γενέτειρά του όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1951[2].

Για την εκπαιδευτική και εθνική του δράση τιμήθηκε με διάφορα παράσημα και επαίνους από το ελληνικό κράτος, ενώ το 1952 εξελέγη βουλευτής Έβρου[2] με τον Ελληνικό Συναγερμό[3]. Απεβίωσε το 1960. Όσον αφορά την προσωπική του ζωή ήταν παντρεμένος με την εκπαιδευτικό Ελένη Μικροπούλου[2].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Μόσχου Κούκου - Ευαγγελίας Τσιακίρη, Η προσφορά των Θρακών εκπαιδευτικών στα γράμματα και στο Έθνος, Εταιρεία Παιδαγωγικών Επιστημών Κομοτηνής, Κομοτηνή 1997, σ. 61.
  2. 2,0 2,1 2,2 Μόσχου Κούκου - Ευαγγελίας Τσιακίρη, 1997, σ. 61, 143.
  3. Βουλή των Ελλήνων, Διεύθυνση Διοικητικού - Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Μητρώον Γερουσιαστών και Βουλευτών, Εκ του Εθνικού Τυπογραφείου, Εν Αθήναις 1977, σ. 180 - 181.