Κανάλι του Κιέλου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η πορεία του καναλιού

Το Κανάλι του Κιέλου (αγγλικά και διεθνώς: Kiel Canal, γερμανικά: Nord-Ostsee-Kanal) γνωστό μέχρι το 1945 ως Κανάλι του Κάιζερ Γουλιέλμου είναι το κανάλι που συνδέει τη Βόρεια Θάλασσα με την Βαλτική, παρακάμπτοντας διαμέσω του γερμανικού κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν τη χερσόνησο της Γιουτλάνδης. Έχει συνολικό μήκος 250 ναυτικά μίλια.

Μέσω του σύντομου καναλιού Γκίεζελαου συνδέεται και με τον ποταμό Άιντερ (Eider), τον μεγαλύτερο ποταμό του κρατιδίου.[1]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη σύνδεση μεταξύ της Βόρειας και της Βαλτικής Θάλασσας κατασκευάστηκε όταν ακόμη η περιοχή ανήκε στη Δανία-Νορβηγία. Το Κανάλι του Έιντερ (όπως ονομάστηκε) ολοκληρώθηκε επί βασιλείας του Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας το 1784.

Χάρτης του σημερινού Καναλιού του Κιέλου

Μετά τον Δέυτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ το 1864, που απέδωσε την περιοχή στην Πρωσία (έπειτα Γερμανική Αυτοκρατορία), ο συνδυασμός των ναυτικών συμφερόντων του γερμανικού πολεμικού ναυτικού και η ανάγκη της παράκαμψης της Δανίας για τα εμπορικά πλοία προώθησε την κατασκευή ενός νέου καναλιού.

Τον Ιούνιο του 1887, η διάνοιξη ξεκίνησε στο Χόλτεναου, κοντά στο Κίελο. Μετά από οκτώ χρόνια και τη χρήση εννιά χιλιάδων εργατών, στις 20 Ιουνιίου 1895, ο κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ το εγκαινίασε, διασχίζοντάς το από άκρη σε άκρη. Την επόμενη ημέρα ο Γουλιέλμος το ονόμασε Κανάλι Κάιζερ Γουλιέλμου, προς τιμήν του παππού του, Γουλιέλμου Α΄.[2] Τα εγκαίνια του καναλιού κινηματογραφήθηκαν από τον βρετανό σκηνοθέτη Μπερτ Άκρες· η ταινία σώζεται στο Μουσείο Επιστήμης του Λονδίνου.[3]

Διαπλάτυνση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με σκοπό την εξυπηρέτηση της αυξανόμενης κίνησης και τις απαιτήσεις του Γερμανικού Αυτοκρατικού Ναυτικού, το κανάλι διαπλατύνθηκε μεταξύ 1907 και 1914. Αυτό το γεγονός επέτρεψε τη μετάβαση από τη Βαλτική στην Βόρεια θάλασσα πολεμικών πλοίων του μεγέθους των Dreadnought. Η διαπλάτυνση ολοκληρώθηκε με την εγκατάσταση δύο μεγαλύτερων δεξαμενών ανύψωσης στις δύο του άκρες.[4]

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η συνθήκη των Βερσαλλιών απαίτησε το κανάλι να είναι ανοικτό σε οποιοδήποτε κράτος δεν ήταν σε πόλεμο με τη Γερμανία, η οποία διατήρησε την διαχείρισή του. Ο Αδόλφος Χίτλερ το 1936 απαγόρευσε τη διέλευση ξένων πλοίων, που επανήλθε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο.[5]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]