Ιωάννης του Μονφόρ
| Ιωάννης του Μονφόρ | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Jean de Montfort (Γαλλικά) |
| Γέννηση | 1294 Ενμπόν |
| Θάνατος | 26 Σεπτεμβρίου 1345 Ενμπόν |
| Τόπος ταφής | Βρετάνη |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βασίλειο της Αγγλίας |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | αριστοκράτης |
| Οικογένεια | |
| Σύζυγος | Ιωάννα της Φλάνδρας, δούκισσα της Βρετάνης (από 1329) |
| Τέκνα | Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης Ιωάννα της Βρετάνης |
| Γονείς | Αρθούρος Β΄ της Βρετάνης και Γιολάντα του Ντρε |
| Αδέλφια | Αλίκη της Βρετάνης, Βεατρίκη της Βρετάνης, Γκυ του Παντιέβρ Ιωάννης Γ΄ της Βρετάνης |
| Οικογένεια | Οίκος του Ντρε |
| Θυρεός | |
 | |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Ιωάννης του Μονφόρ ή Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης (1295 - 26 Σεπτεμβρίου 1345) ήταν Δούκας της Βρετάνης και κόμης του Ρίτσομντ σε αντιπαράθεση με την ανεψιά του Ιωάννα του Παντιέβρ και τον σύζυγο της Κάρολο του Μπλουά (1341 - 1345).[1] Ο Ιωάννης του Μονφόρ επίσης και κόμης του Μονφόρ-λ'Αμωρί (1322 - 1345) ήταν γιος του Αρθούρου Β΄ της Βρετάνης και της συζύγου του Γιολάντας. Η αμφισβήτηση για την κληρονομιά στον θρόνο της Βρετάνης από την ανεψιά του ήταν αιτία να ξεσπάσει ο Πόλεμος της Διαδοχής της Βρετάνης που ήταν τμήμα του Εκατονταετούς Πολέμου ανάμεσα στην Αγγλία και την Γαλλία. Ο προστάτης του Ιωάννη του Μονφόρ ήταν ο κορυφαίος βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας.[2] Ο Ιωάννης του Μόνφορ πέθανε (1345) 19 χρόνια πριν την λήξη του πολέμου, την ίδια εποχή ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης επικράτησε επί της Ιωάννας του Παντιέβρ και του Καρόλου του Μπλουά.
Διάδοχος του Ιωάννη Γ΄ της Βρετάνης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο Ιωάννης του Μονφόρ γεννήθηκε ως ο μοναδικός γιος του Αρθούρου Β΄ της Βρετάνης και της συζύγου του Γιολάντας του Ντρε (1295). Ο Ιωάννης του Μονφόρ κληρονόμησε από την μητέρα του τον τίτλο του κόμητος του Μονφόρ (1322) και παντρεύτηκε στο Σαρτρ την Ιωάννα της Φλάνδρας.[3][4] Η Ιωάννα της Φλάνδρας ήταν κόρη του Λουδοβίκου Α΄ του Νεβέρ και της Ιωάννας του Ρετέλ, παιδιά τους ήταν:[5]
- Ιωάννης Δ΄ της Βρετάνης (1339–1399), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Μαρία του Γουόλθαμ κόρη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας (1361), σε δεύτερο στο Λονδίνο την Ιωάννα Χόλλαντ, δούκισσα της Βρετάνης (1366) και σε τρίτο (1386) την Ιωάννα της Ναβάρρας κόρη του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας.[6][7]
- Ιωάννα της Βρετάνης, βαρόνη του Ντρέιτον (1341–1402), παντρεύτηκε πριν τις 21 Οκτωβρίου 1385 τον Ραλφ Μπάσετ, 3ο Βαρόνο Μπάσετ του Ντρέιτον.[8]
Ο Ιωάννης Γ΄ της Βρετάνης πέθανε χωρίς γιους (30 Απριλίου 1341), ο ετεροθαλής αδελφός του Ιωάννης του Μονφόρ ήταν ο επόμενος υποψήφιος για την διαδοχή. Το Δουκάτο διεκδίκησε επίσης και η Ιωάννα του Παντιέβρ, ανεψιά του Ιωάννη Γ΄ η οποία παντρεύτηκε τον Κάρολο του Μπλουά ανεψιό του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας ο οποίος είχε την υποστήριξη του θείου του. Στο Δουκάτο της Βρετάνης βρισκόταν σε ισχύ ο "ημι-Σαλικός νόμος" στην οποίο κληρονομούσαν το βασίλειο οι γιοι και οι στενότεροι αρσενικοί απόγονοι, μόνο σε επίπεδο ολικής έλλειψης μεταβιβαζόταν στην πιο κοντινή ανεψιά. Η θέση του Ιωάννη του Μονφόρ σαν διάδοχος ήταν απόλυτα νόμιμη ως αδελφός του προκατόχου του, την ίδια τακτική εφάρμοζε και το βασίλειο της Γαλλίας στο οποίο το Δουκάτο ήταν υποτελές από παλιότερα (1297).[9] Ο Σαλικός νόμος εφαρμοζόταν στο Γαλλικό Βασίλειο με απόλυτη ευλάβεια, για τον ίδιο λόγο ο Φίλιππος ΣΤ΄ έγινε βασιλεύς ως μακρινός ξάδελφός του προκατόχου, με την στήριξη του στην Ιωάννα ήρθε σε σύγκρουση με τους ίδιους νόμους που τον έκαναν βασιλιά. Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε διατηρήθηκε 23 χρόνια και έμεινε γνωστός ως "Πόλεμος των δυο Ιωάννων" χάρη στην Ιωάννα του Παντιέβρ και στην σύζυγο του Ιωάννη του Μονφόρ Ιωάννα της Φλάνδρας.
Η έκρηξη του Πολέμου Διαδοχής της Βρετάνης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Μετά την ταφή του Ιωάννη Γ΄ ο Κάρολος του Μπλουά επέστρεψε στην Γαλλική βασιλική αυλή ενώ ο Ιωάννης του Μονφόρ επέστρεψε στην Γκέραντε της Βρετάνης. Η σύζυγος του Ιωάννα της Φλάνδρας τον παρακίνησε να συγκεντρώσει στρατό στην Νάντη στην οποία οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό και του δήλωσαν την πίστη τους, κατόπιν ο Ιωάννης πήγε στην Λιμόζ όπου έκανε κατάσχεση στο θησαυροφυλάκιο. Ο Ιωάννης του Μονφόρ επέστρεψε στην Νάντη και αναγνωρίστηκε τον Μάιο του 1341 ως Δούκας από όλους τους κατώτερους ευγενείς, οι ανώτεροι απέφυγαν να το κάνουν με εξαίρεση τον Ερβέ Ζ΄, κόμη του Λεόν. Με πλεονέκτημα το Δουκικό θησαυροφυλάκιο συγκρότησε μια σειρά από μισθοφόρους με τους οποίους έκανε μεγάλη επιδρομή σε όλο το Δουκάτο κατακτώντας την Ρεν, την Βαν και όλες τις υπόλοιπες πόλεις, κατόπιν επέστρεψε στην Νάντη. Με την συνοδεία του Ερβέ Ζ΄ της Λεόν ο Ιωάννης του Μονφόρ κέρδισε την υποστήριξη πολλών ισχυρών ευγενών που υποστήριζαν μέχρι τότε τον Κάρολο του Μπλουά. Η υποστήριξη ωστόσο της ηγεσίας του κλήρου και των ανώτατων ηγεμόνων ήταν απαραίτητη για να κερδίσει το Δουκάτο ιδιαίτερα ο Οίκος του Ρόχαν ο οποίος κυβερνούσε τα 2/3 της Βρετάνης.[10] Ο Ιωάννης του Μονφόρ πήγε κατόπιν στην Αγγλία όπου συνάντησε στο Ουίνδσορ τον βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ του δήλωσε την υποστήριξη του και τον έχρισε Ιππότη του Ρίτσμοντ.[11]
Ο Κάρολος του Μπλουά έκανε έκκληση στον Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας, κάλεσε τον Ιωάννη του Μονφόρ στο Κονφλάν-Σαιντ-Ονορίν όπου σε μια στημένη Σύνοδο όρισε Δούκα της Βρετάνης τον Ιωάννη του Μπλουά. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ δέχτηκε την υποτέλεια του Ιωάννη του Μπλουά, έκανε κατάσχεση σε ολόκληρη την Γαλλική περιουσία του Ιωάννη του Μονφόρ, την κομητεία του Μονφόρ και την υποκομητεία της Λιμόζ.[12] Τον Οκτώβριο του 1341 ο Κάρολος του Μπλουά και ο Δελφίνος μετέπειτα Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας προχώρησαν σε επίθεση στην Βρετάνη, κατέκτησαν μια μεγάλη σειρά από κάστρα όπως και την Νάντη ύστερα από τρεις βδομάδες πολιορκίας (21 Νοεμβρίου 1341). Ο Ιωάννης του Μονφόρ συνελήφθη και φυλακίστηκε στο Λούβρο στο Παρίσι, η σύζυγος του παρά την αποστασία του Ερβέ Ζ΄ του Λεόν συνέχισε σκληρά τον αγώνα. με τους συμμάχους της.[13] Μετά από μια χειμερινή ανάπαυλα που έληξε (13 Απριλίου 1342) ο Κάρολος του Μπλουά ξεκίνησε νέες επιθέσεις και κατέκτησε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1342 το μεγαλύτερο τμήμα της Βρετάνης. απέτυχε ωστόσο να ανακτήσει το Ενμπόν που υπερασπιζόταν η Ιωάννα της Φλάνδρας. Ο Γάλλος ευγενής Ροβέρτος Γ΄ του Αρτουά που είχε αποστατήσει από τον Φίλιππο ΣΤ΄ και πολεμούσε με φανατισμό στο πλευρό του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας τραυματίστηκε θανάσιμα στην πολιορκία της Βαν. Ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ μεσολάβησε τον Ιανουάριο του 1343 για να κλείσουν ειρήνη, ένας από τους όρους ήταν η απελευθέρωση του Ιωάννη του Μονφόρ που έγινε τον Σεπτέμβριο του 1343, κατέφυγε στην αυλή του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας (27 Μαρτίου 1345). Η επιστροφή του Ιωάννη του Μονφόρ στην Βρετάνη έγινε με σημαντικές ενισχύσεις του Εδουάρδου Γ΄, η ειρήνη τερματίστηκε, ο Ιωάννης του Μονφόρ πολιόρκησε ανεπιτυχώς το Καμπέρ αλλά κατόπιν αρρώστησε και πέθανε στο Ενμπόν (26 Σεπτεμβρίου 1345). Η ταφή του έγινε στην Μονή των Δομηνικανών στο Κιμπερλέ, ο τάφος του βανδαλίστηκε αλλά ανακαλύφτηκε ξανά τον Δεκέμβριο του 1883.[14]
Πρόγονοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Ιωάννης Α΄ της Βρετάνης | ||||||||||||||||
| Ιωάννης Β΄ της Βρετάνης | ||||||||||||||||
| Λευκή της Ναβάρρας (1226-1283) | ||||||||||||||||
| Αρθούρος Β΄ της Βρετάνης | ||||||||||||||||
| Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας | ||||||||||||||||
| Βεατρίκη της Αγγλίας | ||||||||||||||||
| Ελεονώρα της Προβηγκίας | ||||||||||||||||
| Ιωάννης των Ντρε, κόμης του Μονφόρ | ||||||||||||||||
| Ιωάννης Α΄ του Ντρε | ||||||||||||||||
| Ροβέρτος Δ΄ του Ντρε | ||||||||||||||||
| Μαρία του Μπουρμπόν (των Νταμπιέρ) | ||||||||||||||||
| Γιολάντα του Ντρε, βασίλισσα της Σκωτίας | ||||||||||||||||
| Ιωάννης Α΄ του Μονφόρ | ||||||||||||||||
| Βεατρίκη του Μονφόρ | ||||||||||||||||
| Ιωάννα, κυρία του Σατωντάν | ||||||||||||||||
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Etienne de Jouy. Œuvres complètes d'Etienne Jouy. J. Didot Ainé, σ. 373
- ↑ Previté-Orton 1978, σ. 877
- ↑ George 1875, Πίνακας 26
- ↑ Morvan 2009, Πίνακας 2
- ↑ George 1875, Πίνακας 26
- ↑ George 1875, Πίνακας 26
- ↑ Jones 1988, σ. 123
- ↑ Chibnall 1965, σ. 130
- ↑ Leguay & Martin 1982, σ. 99
- ↑ de la Borderie 1975, σσ. 425–429
- ↑ Leguay & Martin 1982, σ. 100
- ↑ de la Borderie 1975, σσ. 430–432
- ↑ de la Borderie 1975, σσ. 441–449
- ↑ de la Villemarqué 1884, σσ. 278–297
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- de la Borderie, Arthur (1975). Histoire de la Bretagne (in French). Vol. Third Vol. (2nd ed.). Joseph Floch.
- Chibnall, A. C. (1965). Sherington: Fiefs and Fields of a Buckinghamshire Village. Cambridge University Press.
- George, Hereford Brooke (1875). Genealogical Tables Illustrative of Modern History. Oxford Clarendon Press.
- Jones, Michael (1988). The Creation of Brittany. The Hambledon Press.
- Leguay, Jean-Pierre; Martin, Hervé (1982). Fastes et malheurs de la Bretagne ducale 1213–1532 (in French). Ouest-France Université.
- Morvan, Frédéric (2009). La Chevalerie de Bretagne et la formation de l'armée ducale 1260–1341 (in French). Presses Universitaires de Rennes.
- Previté-Orton, Charles William (1978). The Shorter Cambridge Medieval History. Cambridge University Press.
- de la Villemarqué, Théodore Hersart (1884). "Le tombeau de Jean de Montfort". Société archéologique du Finistère (in French). 27 November 1884, Tome IX.