Ισπανική Επανάσταση του 1936

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ισπανική Επανάσταση
του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου
Milicianas em 1936 por Gerda Taro.jpg
Εκπαίδευση γυναικών σε μια πολιτοφυλακή έξω από τη Βαρκελώνη, Αύγουστος 1936.
ΤόποςΔιάφορες περιοχές της Ισπανίας, κυρίως Μαδρίτη, Καταλονία, Αναρχική Αραγονία, Ανδαλουσία και μέρη του Λεβάντε της Ισπανίας.
ΣτόχοιΚατάργηση όλων των θεσμικών οργάνων της κρατικής εξουσίας, εργατικός έλεγχος στη βιομηχανική παραγωγή, εφαρμογή της ελευθεριακής σοσιαλιστικής οικονομίας, εξάλειψη της κοινωνικής επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας, διεθνής διάδοση της επανάστασης στις γειτονικές περιοχές.
ΜέθοδοιΚολεκτιβοποίηση στο χώρο εργασίας, πολιτικές δολοφονίες
ΑποτέλεσμαΚαταστάλθηκε μετά από περίοδο δέκα μηνών.

Η ισπανική επανάσταση ήταν μια κοινωνική επανάσταση των εργαζομένων που ξεκίνησε κατά την έξαρση του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου το 1936 και οδήγησε στην εκτεταμένη εφαρμογή αναρχικών και ευρύτερα ελευθεριακών σοσιαλιστικών οργανωτικών αρχών σε διάφορα τμήματα της χώρας για δύο έως τρία χρόνια κυρίως στην Καταλονία, την Αραγονία, την Ανδαλουσία και σε τμήματα της κοινότητας της Βαλένθια.[1] Μεγάλο μέρος της οικονομίας της Ισπανίας τέθηκε υπό τον έλεγχο των εργαζομένων. Σε αναρχικά προπύργια όπως η Καταλονία, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν τόσο υψηλό ως 75%, αλλά μικρότερο στις περιοχές με μεγάλη επιρροή από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας. Τα εργοστάσια λειτουργούσαν μέσω επιτροπών εργαζομένων, οι αγροτικές περιοχές έγιναν κολεκτιβοποιημένες και λειτουργούσαν ως ελευθεριακές σοσιαλιστικές κοινότητες. Ακόμη και μέρη όπως ξενοδοχεία, κουρεία και εστιατόρια λειτουργούσαν συλλογικά και τα διαχειρίζονταν οι εργαζόμενοι τους.

Ο Sam Dolgoff εκτιμά ότι περίπου οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν άμεσα ή τουλάχιστον έμμεσα στην Ισπανική Επανάσταση, η οποία υποστήριξε ότι «πλησίασε στην πραγματοποίηση του ιδεώδους της ελεύθερης ακρατικής κοινωνίας σε τεράστια κλίμακα από οποιαδήποτε άλλη επανάσταση στην ιστορία»."[2] Ο Dolgoff αναφέρει ότι ο γάλλος αναρχικός ιστορικός Gaston Leval (ο οποίος ήταν ενεργός συμμετέχων) περιέγραψε την αναρχική αντίληψη της κοινωνικής επανάστασης:

Στην Ισπανία, κατά τη διάρκεια σχεδόν τριών ετών, παρά τον εμφύλιο πόλεμο που κόστισε ένα εκατομμύριο ζωές, παρά την αντίθεση των πολιτικών κομμάτων (δημοκράτες, αριστεροί και δεξιοί Καταλανοί αυτονομιστές, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, Βάσκοι και Βαλένθιοι τοπικιστές, αστική μπουρζουαζία κλπ.), Η ιδέα του ελευθεριακού κομμουνισμού τέθηκε σε ισχύ. Πολύ γρήγορα το περισσότερο από το 60% της γης καλλιεργήθηκε συλλογικά από τους ίδιους τους αγρότες, χωρίς τους ιδιοκτήτες, χωρίς αφεντικά, και χωρίς να επιβάλλει τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό για να ωθήσει την παραγωγή. Σε όλες σχεδόν τις βιομηχανίες, τα εργοστάσια, τα εργοστάσια, τα εργαστήρια, τις υπηρεσίες μεταφορών, τις δημόσιες υπηρεσίες και τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, οι εργαζόμενοι, οι επαναστατικές επιτροπές και τα συνδικάτά τους αναδιοργάνωσαν και διαχειρίστηκαν την παραγωγή, τη διανομή και τις δημόσιες υπηρεσίες χωρίς καπιταλιστές, ή την αρχή του κράτους.

Ακόμη περισσότερο: οι διάφορες αγροτικές και βιομηχανικές κολλεκτίβες καθιέρωσαν αμέσως την οικονομική ισότητα σύμφωνα με την ουσιώδη αρχή του κομμουνισμού, «Από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του και στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Συνδύασαν τις προσπάθειές τους μέσω της ελεύθερης σύνδεσης σε ολόκληρες περιοχές, δημιούργησαν νέο πλούτο, αύξησαν την παραγωγή (ιδίως στη γεωργία), έχτισαν περισσότερα σχολεία και βελτίωσαν τις δημόσιες υπηρεσίες. Δεν εγκατέστησαν την αστική επίσημη δημοκρατία, αλλά τη γνήσια δημοκρατική λειτουργική ελευθεριακή δημοκρατία, όπου κάθε άτομο συμμετείχε άμεσα στην επαναστατική αναδιοργάνωση της κοινωνικής ζωής. Αντικατέστησαν τον πόλεμο μεταξύ των ανδρών, «την επιβίωση των πιο ικανών», με την καθολική πρακτική της αμοιβαίας βοήθειας, και αντικατέστησαν την αντιπαλότητα με την αρχή της αλληλεγγύης....

Αυτή η εμπειρία, στην οποία συμμετείχαν άμεσα ή έμμεσα περίπου οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι, άνοιξε έναν νέο τρόπο ζωής σε όσους αναζητούσαν μια εναλλακτική λύση στον αντικοινωνικό καπιταλισμό, αφενός, και στον ολοκληρωτικό κρατικό ψεύτικο σοσιαλισμό, αφετέρου.[3]

Η προσπάθεια κολεκτιβοποίησης οργανώθηκε κυρίως από τα μέλη της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργατών (CNT) και της Ιβηρικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI, Federación Anarquista Ibérica), οι οποίες συχνά συντομεύθηκαν ως CNT-FAI λόγω της συγγένειας μεταξύ των δύο οργανώσεων και του σημαντικού ρόλου της τελευταίας εντός της πρώτης για τη διατήρηση της αναρχικής «αγνότητας». Η μη-αναρχική σοσιαλιστική Γενική Ένωση Εργατών (UGT: Unión General de Trabajadores) συμμετείχε επίσης στην εφαρμογή της κολεκτιβοποίησης, αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Spanish Revolution of 1936 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).



Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]