Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (ταινία)»

Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σύνδεσμος προς 5 βιβλία για επαληθευσιμότητα.) #IABot (v2.1alpha3
(Σύνδεσμος προς 5 βιβλία για επαληθευσιμότητα.) #IABot (v2.1alpha3)
== Παραγωγή ==
=== Διανομή Ρόλων ===
Το 1966, ο [[Τζακ Γουόρνερ]] προσέγγισε τον [[Έντουαρντ Άλμπι]] λέγοντας του ότι ήθελε να αγοράσει τα δικαιώματα του θεατρικού του, που είχε κάνει πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το [[1962]] προκειμένου να προσλάβει τη [[Μπέτι Ντέιβις]] και τον [[Τζέιμς Μέισον]] για τους ρόλους της Μάρθα και του Τζορτζ<ref name=Sikov>{{cite book |last1=Sikov |first1=Edward |title=Dark Victory: The Life of Bette Davis |year=2007 |publisher=Holt Paperbacks, a trademark of Henry Holt and Company |location=New York |isbn=0-8050-8863-6 |pages=[https://archive.org/details/darkvictorylifeo00edsi/page/380 380–1] |url=https://archive.org/details/darkvictorylifeo00edsi/page/380 }}.</ref>. Στο σενάριο η Μάρθα κάνει αναφορά στην ταινία της Μπέτι Ντέιβις ''[[Το μυστικό του δάσους]] (Beyond the Forest, 1949)'' και απαγγέλλει την ατάκα της από την ταινία ''What a Dump!'' Ο δραματουργός ενθουσιάστηκε με αυτή την ανάθεση των κύριων ρόλων καθώς πίστευε ότι: ''Ο Τζέιμς Μέισον ήταν κατάλληλος για το ρόλο κι ανυπομονούσε να δει την Μπέτι Ντέιβις να μιμείται τον εαυτό της απαγγέλοντας τη διάσημη ατάκα της από (''Το Μυστικό του Δάσους'')''. Παρόλα αυτά, ο σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς (στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα) κι ο σεναριογράφος Έρνεστ Λέμαν φοβούμενοι ότι, σε περίπτωση που προσλάμβαναν τη Ντέιβις και το Μέισον, το κοινό δε θα άντεχε να κάτσει να δει την ολόκληρη την ταινία. Η ένταση που θα δημιουργούταν από τις φωνές μεταξύ της ηλικιωμένης Μάρθας και του μαλθακού Τζορτζ επρόκειτο να κρατήσει δυο ώρες και το αποτέλεσμα με την αρχική διανομή των ρόλων ίσως να ήταν υπερβολικό για τις αντοχές του ανυποψίαστου κοινού<ref name=Sikov/>. Προτίμησαν λοιπόν την ευκολότερη λύση, δηλαδή να αναθέσουν τους κεντρικούς ρόλους στο δημοφιλέστερο ζεύγος του Χόλιγουντ εκείνη την περίοδο, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Η επιλογή της Τέιλορ, η οποία εκείνη την περίοδο θεωρούταν ως μια από τις ομορφότερες γυναίκες στον κόσμο, για να υποδυθεί την πενηντάχρονη και κακοντυμένη Μάρθα, ήταν αμφιλεγόμενη, αλλά η ηθοποιός πήρε 14 κιλά και η ερμηνεία της, μαζί με εκείνη του Μπάρτον, του Σίγκαλ και της Ντένις έλαβε εξαιρετικές κριτικές. Ο Έντουαρντ Άλμπι εξεπλάγη με την επιλογή της Τέιλορ, αλλά αργότερα δήλωσε ότι ήταν καλή κι ότι ο Μπάρτον ήταν εξαιρετικός<ref name=Clooney85>{{cite book |last1=Clooney |first1=Nick |authorlink1=Nick Clooney |title=The Movies That Changed Us: Reflections on the Screen |date=November 2002 |publisher=Atria Books, a trademark of Simon & Schuster |location=New York |isbn=0-7434-1043-2 |page=[https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 85] |url=https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 }}.</ref>, αν και συνέχισε να πιστεύει ότι σε περίπτωση που είχαν αναθέσει τους ρόλους στην Ντέιβις και τον Μέισον, η ταινία θα ήταν λιγότερο πομπώδης και θα διείσδυε σε μεγαλύτερο βαθμό στην ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών<ref name=Sikov/>.
 
=== Γυρίσματα ===
Το θεατρικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι, που ανέβηκε το [[1962]] χαρακτηρίζεται από έντονο διάλογο σε σκληρή γλώσσα που συμπεριλαμβάνει εκφράσεις όπως: ''Ανάθεμα'', ''γιε σκύλας'', ''άντε πηδήξου'', ''ωραίες ρώγες'' και ''πήδα την οικοδέσποινα''<ref>Clooney, p. 89</ref>. Η πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της [[Κρίση των πυραύλων της Κούβας|Κρίσης της Κούβας]] και το κοινό κατέφυγε στο θέατρο για να ξεχάσει την απειλή του πυρηνικού πολέμου, όπου αντίθετα βρέθηκαν μπροστά σε καταστάσεις και σε γλώσσα που είχαν βιώσει μόνο σε πειραματικό θέατρο<ref>Clooney, p. 81</ref>.
 
Η άμεση αντίδραση του κοινού με την ενίσχυση των κριτικών ήταν ότι ο Άλμπι δημιούργησε ένα έργο που επρόκειτο να κάνει τεράστια επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ, αλλά που δεν επρόκειτο να γυριστεί σε ταινία σε αυτή του τη μορφή. Ούτε το κοινό, αλλά ούτε οι κριτικοί είχαν καταλάβει πόσο είχε κι επρόκειτο να αλλάξει ο χολιγουντιανός ορίζοντας κατά τη δεκαετία του '60. Ο κώδικας της κινηματογραφικής δεοντολογίας του Χέιζ είχε αρχίσει να μην λαμβάνεται πλέον υπόψιν<ref>Clooney, p. 81-82</ref>. Όταν ανατέθηκε η συγγραφή του σεναρίου στον Έρνεστ Λέμαν, ο σεναριογράφος αποφάσισε να διατηρήσει αναλλοίωτη τη σκληρή γλώσσα του θεατρικού που τόσο είχε ταράξει το κοινό τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Συνάντησε αντιδράσεις αλλά η άποψή του υπερίσχυσε<ref name=Clooney85>{{cite book |last1=Clooney |first1=Nick |authorlink1=Nick Clooney |title=The Movies That Changed Us: Reflections on the Screen |date=November 2002 |publisher=Atria Books, a trademark of Simon & Schuster |location=New York |isbn=0-7434-1043-2 |page=[https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 85] |url=https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 }}.</ref>.
 
Όταν ξεκίνησαν τα γυρίσματα η Λεγεώνα της Κοσμιότητος της καθολικής εκκλησίας, έδωσε τελεσίγραφο στο στούντιο, απειλώντας ότι αν οι φήμες πάνω στο αντικείμενο της ταινίας ήταν αληθινές ίσως να λογόκριναν την ταινία, απαγορεύοντας την προβολή της σε ανήλικο κοινό. Κράτησαν επιφυλάξεις όμως, λέγοντας ότι θα περίμεναν να δουν την ταινία. Εντονότερη ήταν η αντίδραση της Ένωσης Κινηματογραφιστών Αμερικής, απειλώντας την [[Warner Bros.|Warner]], χωρίς να περιμένουν την δοκιμαστική προβολή της ταινίας, ότι αν η σκληρή γλώσσα του θεατρικού διατηρούνταν χωρίς αλλαγές δεν επρόκειτο να δώσουν την έγκριση για την προβολή της<ref name="Clooney85" />.
 
Οι παραγωγοί της [[Warner Bros.]] κάθισαν να δουν την ταινία, εφόσον είχε ήδη περάσει από μοντάζ. Παρών στην αίθουσα ήταν ένας δημοσιογράφος του περιοδικού ''Life'', ο οποίος έγραψε την εξής ατάκα ενός από τους παραγωγούς: ''Θεέ μου, έχουμε στα χέρια μας μια βρώμικη ταινία, 7 εκατομμυρίων δολαρίων!<ref name=Clooney85>{{cite book |last1=Clooney |first1=Nick |authorlink1=Nick Clooney |title=The Movies That Changed Us: Reflections on the Screen |date=November 2002 |publisher=Atria Books, a trademark of Simon & Schuster |location=New York |isbn=0-7434-1043-2 |page=[https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 85] |url=https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 }}.</ref>''
 
Η ταινία θεωρήθηκε ριζοσπαστική για το σκληρό της λόγο και τα σεξουαλικά υπονοούμενα που μέχρι εκείνη την περίοδο δεν ακούγονταν σε ταινίες. Ο Τζακ Βαλέντι που έγινε πρόεδρος της Ένωσης Κινηματογραφιστών Αμερικής εκείνη τη χρονιά κατάργησε τον παλιό ''Κώδικα Λογοκρισίας'' κι η [[Warner Bros.|Warner]] συμφώνησε να κάνει μικρές περικοπές μαλακώνοντας λίγο τη σκληρή γλώσσα και να τοποθετήσει προειδοποιητικό σήμα που να ενημερώνει το κοινό για τη σκληρή γλώσσα της ταινίας. Ακόμη και η ''Λεγεώνα Κοσμιότητος'' αρνήθηκε να καταδικάσει την ταινία<ref name=Clooney85>{{cite book |last1=Clooney |first1=Nick |authorlink1=Nick Clooney |title=The Movies That Changed Us: Reflections on the Screen |date=November 2002 |publisher=Atria Books, a trademark of Simon & Schuster |location=New York |isbn=0-7434-1043-2 |page=[https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 85] |url=https://archive.org/details/moviesthatchange00cloo/page/85 }}.</ref>. Ήταν μια άλλη ταινία της ίδιας χρονιάς που ανάγκασε τον Βαλέντι να δημιουργήσει το σύστημα με τους κωδικούς καταλληλότητας τον ταινιών, το ''Μπλόου Απ (Blow Up, 1966)'' του [[Μικελάντζελο Αντονιόνι]]. Το σύστημα του Βαλέντι μπήκε σε εφαρμογή την [[1 Νοεμβρίου]] [[1968]]. Λέγεται επίσης ότι ο [[Τζακ Γουόρνερ]] προτίμησε να πληρώσει πρόστιμο 5.000 δολαρίων ώστε η ταινία να μείνει όσο το δυνατόν περισσότερο πιστή στο θεατρικό.
 
== Υποδοχή και Βραβεία ==
147.198

επεξεργασίες

Μενού πλοήγησης