Μετάβαση στο περιεχόμενο

Διοικητική διαίρεση της Σερβίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας (σερβικά: Административна подела Србије) είναι η υφιστάμενη διοικητική διαίρεση που ισχύει σήμερα στη Σερβία. Σύμφωνα με το Νόμο για τη δημόσια διοίκηση,[1] που ισχύει από τις 29 Ιανουαρίου 1992 προβλέπεται ο σχηματισμός διοικητικών περιοχών (οκρούγκ) που σχηματίζονται για την εκτέλεση της κρατικής διοίκησης εκτός της έδρας της κυβέρνησης του κράτους.[2]

Στη Σερβία υπάρχουν 29 διοικητικές περιοχές, και κάθε μια περιλαμβάνει μια σειρά από δήμους και πόλεις. Η διοικητική περιοχή της Πόλης του Βελιγραδίου, έχει την ιδιότητα της ειδικής διοικητικής μονάδας με δική της διοίκηση: τον Δήμαρχο του Βελιγραδίου, το δημοτικό συμβούλιο και τη διοίκηση της πόλης. Η περιοχή της Πόλης του Βελιγραδίου χωρίζεται σε 17 δήμους ή αστικές περιοχές, οι οποίες έχουν τη δική τους τοπική αυτοδιοίκηση.

Κατάλογος διοικητικών περιοχών

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη Σερβία υπάρχουν 29 διοικητικές περιοχές (οκρούγκ).

Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης της Σερβίας
Εδαφική οργάνωση και διοικητικές περιφέρειες στη Σερβία το 2010
  • Πόλη του Βελιγραδίου (Grad Beograd)

Σχέδιο για Νέα Διοικητική διαίρεση της Σερβίας

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχουν πέσει στο τραπέζι τα εξής από την Διεθνή Κοινότητα, αλλά δεν έχει υλοποιηθεί κανένα στην χώρα:

  1. Αυτονομία στις περιοχές που κατοικούν μειονότητες στην χώρα: Αυτονομία σε Πρέσεβο (Αλβανοί), Σάντζακ (Βόσνιοι) και σε περιοχές που κατοικούν Μαυροβούνιοι.
  2. Συγχώνευση όλων των Αυτόνομων Κοινοτήτων σε Δήμους, και διεύρυνση Δήμων, για καλύτερη διοίκηση, και δημιουργία νέων Δήμων σε Βελιγράδι, Νόβι Σαντ και Νις για πλυθυσμιακούς λόγους και ευθυγράμμιση της χώρας στην αυτοδιοίκηση σε Ευρωπαϊκούς κανονισμούς.
  3. Μεγαλύτερα Προνόμια αυτοδιοικήσης σε μειονότητες στην Βοϊβοντίνα και την Κεντρική Σερβία (Ούγγροι, Ρουμάνοι, Σλοβάκοι, Ρομά και άλλοι).
  4. Δημοψήφισμα για διεθνή ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, και αλλαγή διεθνών συνόρων μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου (όπως έγινε το 2006 στο Μαυροβούνιο).
  5. Εναλλακτικά, Ανταλλαγή πληθυσμών με πολλές χώρες όπως Ουγγαρία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Κροατία, Βόρεια Μακεδονία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο, Ρουμανία, Σλοβακία, Βουλγαρία, Τουρκία ακόμα και με την Αλβανία, για λόγους ομογενοποίησης του πληθυσμού της Σερβίας κατά 90% σε Σέρβους.
  6. Επιπλέον Χρηματική Αποζημίωση με χρηματικό ποσό στους επιζήσαντες Βόσνιους της Σρεμπρένιτσα, για την γενοκτονία το 1995, επειδή η πρώην Γιουγκοσλαβία χρησιμοποίησε την βία, και όχι τον Ειρηνικό διάλογο, και η Σερβία ως διάδοχο κράτος οφείλει να το πράξει.
  1. Закон о државној управи, Службени гласник 79-05, 16. септембар 2005
  2. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2014.