Διακήρυξη της Δημοκρατίας (Βραζιλία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Πίνακας του Μπενεντίτο Καλίστο, όπου απεικονίζεται η Διακήρυξη της Δημοκρατίας (1893).
Η Νέα Κυβέρνηση: ο Δόκτωρ Αριστίντες Λόμπο, Υπουργός Εσωτερικών, ο κ. Εντουάρντο Βαντενκόλκ, Υπουργός Ναυτικού, ο Αντισυνταγματάρχης Μπενζαμίν Κονστάν, Υπουργός Πολέμου, ο Στρατάρχης Ντεοντόρο ντα Φονσέκα, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο κ. Κουιντίνο Μποκαϊούβα, Υπουργός Εξωτερικών, ο Δόκτωρ Ντεμέτριο Ριμπέιρο, Υπουργός Γεωργίας και ο Δόκτωρ Ρουί Μπαρμπόζα, Υπουργός Οικονομικών.

Η διακήρυξη της Δημοκρατίας της Βραζιλίας, ιδρυτικό γεγονός στην ιστορία της Βραζιλίας, έλαβε χώρα στις 15 Νοεμβρίου 1889, στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Οργανωμένη από μια ομάδα εντός του Βραζιλιάνικου Στρατού, ευρισκόμενη υπό την ηγεσία του δημοκρατικού στρατάρχη Ντεοντόρο ντα Φονσέκα, έλαβε την μορφή στρατιωτικού πραξικοπήματος, το οποίο έθεσε τέλος στην περίοδο βασιλείας του αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας, καθώς και στην ίδια την ύπαρξη του αυτοκρατορικού καθεστώτος.

Τα λίγα πρόσωπα τα οποία ήσαν μάρτυρες στα γεγονότα δεν αντιλήφθηκαν, καν, πως επρόκειτο για επανάσταση[1] · [2]. Η ιστορικός Λίντια Μπεσουσέτ σημειώνει πως «σπάνια μία επανάσταση έλαβε χώρα με τόσο ήρεμο τρόπο»[3]. Καθ'όλη την διάρκεια του πραξικοπήματος, ο Πέτρος Β΄ δεν επέδειξε κανέναν συναισθηματισμό, ωσάν να μην τον αφορούσε η κατάληξή του[4]. Απέρριψε το σύνολο των προτροπών που έγιναν προς τον ίδιο από πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, προκειμένου να κατασταλεί η εξέγερση[5]. Ο αυτοκράτορας και η οικογένειά του αναχώρησαν σε εξορία στις 17 Νοεμβρίου[6]. Μία σημαντική μοναρχική αντίδραση έλαβε χώρα, ωστόσο κατεστάλη βιαίως από τους δημοκρατικούς[7], ενώ ούτε ο Πέτρος Β΄ ούτε η κόρη του παρείχαν ουσιαστική υποστήριξη στην παλινόρθωση[8]. Μην έχοντας ενεργή συμμετοχή στο πραξικόπημα και διαπιστώνοντας την παθητική αποδοχή της καταστάσεως από τον αυτοκράτορα, η πολιτική τάξη αποδέχθηκε την μεταβολή της μοναρχίας σε δημοκρατία. Ωστόσο, δεν γνώριζε πως σκοπός των οργανωτών του πραξικοπήματος ήταν η ίδρυση δικτατορίας, παρά προεδρικής ή κοινοβουλευτικής δημοκρατίας[9].

Ολίγον καιρό μετά την ανατροπή του προέδρου του Συμβουλίου, Αφόνσο Σέλσο ντε Ασσίς Φιγκεϊρέντο, Υποκόμη του Όουρο Πρέτο, καθώς και την σύλληψη της αυτοκρατορικής οικογένειας, η οποία φυλακίστηκε εντός του παλατιού της, ενώ, στην συνέχεια, εξορίστηκε, ο στρατάρχης Ντεοντόρο ντα Φονσέκα αυτοανακυρήχθηκε πρόεδρος της προσωρινής κυβερνήσεως, ενώ, επίσης, σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση εντός της οποίας έδρευαν οι υπουργοί Μπενζαμίν Κονστάν Μποτέλιο ντε Μαγκαλιάες, Κουιντίνο Μποκαϊούβα, Ρουί Μπαρμπόζα, Κάμπος Σάλες, Αριστίντες Λόμπο, Ντεμέτριο Ριμπέιρο και Εντουάρντο Βαντενκόλκ, όλοι τους μέλη του βραζιλιάνικου ελευθεροτεκτονισμού και οπαδοί του θετικισμού, του οποίου η αρχή τάξη και πρόοδος (πορτογαλικά: ordem y progresso), ενσωματώθηκε στη σημαία της νεοϊδρυθείσας δημοκρατίας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Schwarcz 1998, σελ. 459
  2. Lyra 1977, σελ. 96
  3. Besouchet 1993, σελ. 538
  4. Barman 1999, σελ. 361
  5. Δείτε:
  6. Carvalho 2007, σελ. 220
  7. Salles 1996, σελ. 194
  8. Barman 1999, σελ. 394
  9. Lyra 1977, σελίδες 119–120

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (Πορτογαλικά) Schwarcz, Lilia Moritz (1998). As barbas do Imperador: D. Pedro II, um monarca nos trópicos (2η έκδοση). Σάο Πάουλο: Companhia das Letras. ISBN 85-7164-837-9. 
  • (Πορτογαλικά) Lyra, Heitor (1977). História de Dom Pedro II (1825–1891): Declínio (1880–1891). 3. Μπέλο Οριζόντε: Itatiaia. 
  • (Πορτογαλικά) Besouchet, Lídia (1993). Pedro II e o Século XIX (2η έκδοση). Ρίο ντε Τζανέιρο: Nova Fronteira. ISBN 85-209-0494-7. 
  • (Αγγλικά) Barman, Roderick J. (1999). Citizen Emperor: Pedro II and the Making of Brazil, 1825–1891. Στάνφορντ: Stanford University Press. ISBN 0-8047-3510-7. 
  • (Πορτογαλικά) Calmon, Pedro (1975). História de D. Pedro II. 5. Ρίο ντε Τζανέιρο: J. Olympio. 
  • (Πορτογαλικά) Carvalho, José Murilo de (2007). D. Pedro II: ser ou não ser. Σάο Πάουλο: Companhia das Letras. ISBN 978-85-359-0969-2. 
  • (Πορτογαλικά) Salles, Ricardo (1996). Nostalgia Imperial. Ρίο ντε Τζανέιρο: Topbooks. OCLC 36598004. 
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Proclamation de la république au Brésil της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).