Δημοκράτες (Βραζιλία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δημοκράτες
Democratas
Democratas logo.jpg
ΣυντομογραφίαDEM, ΔΗΜ
ΠρόεδροςΑντόνιο Κάρλος Μαγκαλιάες Νέτο
Ίδρυση24 Ιανουαρίου 1985 (ΚΦΜ)
27 Μαρτίου 2007 (ΔΗΜ)
Διάσπαση απόΔημοκρατικό Κοινωνικό Κόμμα
ΈδραΜπραζίλια, ΟΔ
Πτέρυγα νεολαίαςΝεολαία Δημοκρατών
Μέλη1.025.235[1]
ΙδεολογίαΦιλελεύθερος συντηρητισμός[2]
Οικονομικός φιλελευθερισμός[3]
Κλασικός φιλελευθερισμός
Χριστιανικός ανθρωπισμός
Πολιτική θέσηΚέντρο ως κεντροδεξιά [4]
Διεθνής προσχώρησηΚεντρώα Δημοκρατική Διεθνής
Διεθνής Δημοκρατική Ένωση
Περιφερειακή προσχώρησηΈνωση Λατινοαμερικανικών Κομμάτων
Χριστιανοδημοκρατική Οργάνωση Αμερικής
Χρώματα     Μπλε
     Πράσινο
     Άσπρο
Αριθμός Κόμματος25
Βουλή των Αντιπροσώπων
29 / 513
Ομοσπονδιακή Γερουσία
7 / 81
Κυβερνήτες
1 / 27
Κρατικές Συνελεύσεις
76 / 1.024
Δήμαρχοι
278 / 5.570
Δημοτικοί Σύμβουλοι
3.209 / 51.748
Ιστότοπος
www.democratas.org.br
Πολιτικό σύστημα στη Βραζιλία
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Οι Δημοκράτες (Πορτογαλικά: Democratas) είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Ιδρύθηκε το 1985 με διάσπαση από το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κόμμα και αρχική ονομασία Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου (Partido da Frente Liberal, PFL), και το 2007 μετονομάστηκε στη σημερινή του ονομασία.[5]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λογότυπο του ΚτΦΜ

Ο 30ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, ο Τζοάο Φιγκερέιντο, προτού λήξει η θητεία του, ανακοίνωσε ότι θα υποστηρίξει την υποψηφιότητα του Πάολο Μαλούφ, του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κόμματος (ΔΚΚ), στις προεδρικές εκλογές του 1985 για να τον διαδεχθεί. Αυτή η απόφαση δίχασε τα μέλη του ΔΚΚ, επειδή για μερικούς η επιλογή του μιλιταριστή Μαλούφ ήταν απαράδεκτη.[6] Μία ομάδα του ΔΚΚ διασπάστηκε και σχημάτισε το Φιλελεύθερο Μέτωπο, που μαζί με το Κόμμα του Βραζιλιάνικου Δημοκρατικού Κινήματος σχημάτισαν την «Δημοκρατική Συμμαχία» και υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Τανκρέντο Νέβες. Η εκλογή του Προέδρου, στις 15 Ιανουαρίου 1985, έγινε με έμμεσο εκλογικό σύστημα, με εκλέκτορες, παρόλο που το κίνημα «Αμέσως Τώρα!», που είχε προηγηθεί, διεκδίκησε αλλαγή του έμμεσου σε άμεσο εκλογικό σύστημα (χωρίς εκλέκτορες).[7][8] Ο Τανκρέντο Νέβες κέρδισε συγκεντρώνοντας το 72,73% (480 από 660) των ψήφων. Το Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου (ΚτΦΜ) ιδρύθηκε επίσημα στις 24 Ιανουαρίου 1985. Ο εκλεγμένος Πρόεδρος, ο Τανκρέντο Νέβες, αρρώστησε βαριά, και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην τελετή της ορκωμοσίας του, στις 15 Μαρτίου 1985, για να αναλάβει καθήκοντα. Αντί αυτού, ο εκλεγμένος Αντιπρόεδρος, ο Ζοζέ Σάρνεϊ, τον αντικατέστησε εκείνη την ημέρα και έγινε ο 31ος Πρόεδρος της Βραζιλίας.[5][6] Το Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου εγγράφηκε στους επίσημους καταλόγους του ΑΔΕ στις 11 Σεπτεμβρίου 1986, με ειδικό αριθμό κόμματος: «25».


«Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μάρκο Μασιέλ ήταν Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας την οκταετία 1995-2002

Στις προεδρικές εκλογές του 1994, το ΚτΦΜ συμμετείχε ως μέρος της Συμμαχίας «Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος», που κέρδισε στις εκλογές, συγκεντρώνοντας πάνω από 34 εκατομμύρια ψήφους (54,27%). Ο Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο, του ΚΒΣΔ, έγινε ο 34ος Πρόεδρος της Βραζιλίας και ο Μάρκο Μασιέλ, του ΚτΦΜ έγινε ο Αντιπρόεδρος. Η κυβέρνηση του Καρντόσο συνέχισε με την υλοποίηση του «Πραγματικού Σχεδίου», που τέθηκε σε ισχύ για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υπερπληθωρισμού και κερδοσκοπίας. Στις προεδρικές εκλογές του 1998 η Συμμαχία διεκδίκησε επανεκλογή των δύο υποψηφίων της, των Καρντόσο και Μασιέλ, και κέρδισε συγκεντρώνοντας πάνω από 35 εκατομμύρια ψήφους. Η κυβέρνηση του Καρντόσο, κατά την διάρκεια της οκταετούς θητείας της (1995-2002), κατάφερε να ρίξει τον πληθωρισμό από 22,41% σε 12,53% και να βελτιώσει το κατά κεφαλήν εισόδημα και τον ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ.[11][12][13]

Στη μέση ο επί πολλά χρόνια πρόεδρος του ΚτΦΜ, ο Ζορζ Μπορνχάουσεν. 2006.

Στις προεδρικές εκλογές του 2002, το ΚτΦΜ προγραμμάτιζε να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Ροζάνα Σάρνεϊ, της κόρης του πρώην Προέδρου Ζοζέ Σάρνεϊ, η οποία όμως αναγκάστηκε να αποσυρθεί όταν κατηγορήθηκε για σκάνδαλο διαφθοράς.[14] Αυτή η αποτυχία προκάλεσε προστριβές στις σχέσεις του ΚτΦΜ με τους τουκάνους, με αποτέλεσμα το ΚτΦΜ να μην υποστήριξει τον Ζοζέ Σέρα, τον υποψήφιό τους. Μετά τη νίκη του Λούλα ντα Σίλβα στις εκλογές, ο οποίος έγινε ο 35ος Πρόεδρος της Βραζιλίας, το κόμμα πέρασε στην αντιπολίτευση. Στις εκλογές του 2006 το ΚτΦΜ συμμάχησε και πάλι με το ΚΒΣΔ. Η συμμαχία τους, «Για μια Καλή Βραζιλία», έχασε από τον ντα Σίλβα και το Κόμμα Εργαζομένων. [5]

Δημοκράτες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρώτο λογότυπο των Δημοκρατών
Από το συνέδριο για τη μετονομασία του κόμματος, 2007

Το 2007 το ΚτΦΜ μετονομάστηκε σε Δημοκράτες, ώστε να φαίνεται η πορεία της εξέλιξής του στο πλαίσιο των εθνικών κομμάτων και να ανανεωθεί η εικόνα του για το εκλογικό σώμα. Η απόφαση ήταν το αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού που διήρκεσε τρία χρόνια, και βασίστηκε σε έρευνες και συμβουλευτικές υπηρεσίες. Η αλλαγή ονόματος και εικόνας συνοδεύτηκε από αλλαγές στην ηγεσία και τη σύσταση του κόμματος. Ο επί πολλά χρόνια πρόεδρος του ΚτΦΜ Ζορζ Μπορνχάουζεν αντικαταστάθηκε από τον κατά πολύ νεότερό του, τον Ροντρίγκο Μάια, έναν ομοσπονδιακό βουλευτή του Ρίο ντε Τζανέιρο.[5][15] Η αντιπολίτευση του κόμματος στο Βραζιλιάνικο Κογκρέσο εντάθηκε, καθώς χρειάστηκε να ταχθούν εντελώς κατά ορισμένων προτάσεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, όπως ο προσωρινός φόρος στις οικονομικές συναλλαγές (CPMF) και ορισμένες φορολογικές μεταρρυθμίσεις που εισήχθηκαν με προεδρικό διάταγμα. Τον ίδιο χρόνο, οι Δημοκράτες ζήτησαν να καθαιρεθεί ο Ρενάν Καλέιρος, ο τότε πρόεδρος της Γερουσίας, ο οποίος κατηγορήθηκε για διαφθορά και τελικά παραιτήθηκε τον Δεκέμβριο.[5]

Από το 2002 και μετά, οι επιδόσεις του κόμματος στις εκλογές είχαν μία φθίνουσα τάση, που φάνηκε και μετά τις εκλογές του 2010. Η δημοτικότητα του κόμματος είχε πέσει σχεδόν στο μισό, και έχασε αρκετές έδρες στο Κογκρέσο. Ο πρώην Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας και επί πολλά χρόνια πρόεδρος του κόμματος, ο Μάρκο Μασιέλ, απέτυχε να επανεκλεγεί στη Γερουσία.[16] Μία παράταξη του κόμματος εξέφρασε δυσαρέσκεια για την γραμμή συστηματικής αντιπολίτευσης που είχε υιοθετήσει το κόμμα στο Κογκρέσο από τότε που ανέβηκαν οι «Λουλαϊστές» στην κυβέρνηση. Η κατάσταση επιδεινώθηκε τον Μάρτιο του 2011, όταν ο Ζοζέ Αγκριπίνο Μάιο έγινε ο νέος πρόεδρος των Δημοκρατών.[17] Την ίδια εβδομάδα, η δυσαρεστημένη παράταξη με αρχηγό τον Ζιλμπέρτο Κασάμπ διασπάστηκε και ίδρυσε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Με τη διάσπαση οι Δημοκράτες έχασαν τον Κυβερνήτη Ραιμούντο Κολόμπο, περίπου 10 βουλευτές και έναν γερουσιαστή.[5][18]

Για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του Βραζιλιάνικου λαού, και να προσελκύσουν ψηφοφόρους και νέα μέλη, οι Δημοκράτες εξέτασαν διάφορα σενάρια. Ίσως να μετονομάσουν το κόμμα σε «Κέντρο»[19][20] ή σε «Κίνημα Δημοκρατικής Ενότητας».[21][22] Ή ίσως να συγχωνευτούν με το Σοσιαλδημοκρατικό και το Βραζιλιάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα και να σχηματίσουν μία «φιλελεύθερη σοσιαλιστική ένωση» με την επωνυμία «Φιλελεύθερο Κοινωνικό Κόμμα» ή «Δημοκρατικό Κέντρο».[23][24]

Αποτελέσματα εκλογών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές Υποψήφιος
Πρόεδρος
Υποψήφιος
Αντιπρόεδρος
Συμμαχία 1ος Γύρος 2ος Γύρος Αποτέλεσμα
Ψήφοι % Ψήφοι %
1989 Aureliano Chaves (1982).jpg
Αουρελιάνο Σάβες (ΚτΦΜ)
Claudiolembo2006.jpg
Κλαούντιο Λέμπο (ΚτΦΜ)
600.838 (#9) 0,9% Έχασε Red XN
1994 Fernando Henrique Cardoso (1999).jpg
Φερνάντο Ενρίκε Καρντόσο (ΚΒΣΔ)
Marco maciel 2010.jpg
Μάρκο Μασιέλ (ΚτΦΜ)
«Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος»
ΚΒΣΔ, ΚτΦΜ, ΒΕΚ
34.364.961 54,27 Νίκη ΝαιY
1998 «Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος»
ΚΒΣΔ, ΚτΦΜ, ΒΕΚ, Προοδευτικοί, ΣΔΚ
35.936.540 53,06 Νίκη ΝαιY
2002 Κανένας υποψήφιος
2006 Alckmingeraldo2006.jpg
Ζεράλντο Αλκμίν (ΚΒΣΔ)
Jose jorge tcu.jpg
Ζοζέ Ζορζ (ΚτΦΜ)
«Για μία Καλή Βραζιλία»
ΚΒΣΔ, ΚτΦΜ, ΛΣΚ
39 968 369 41,64 37 543 178 39,17 Έχασε Red XN
Το Κόμμα του Φιλελεύθερου Μετώπου (ΚτΦΜ) μετονομάστηκε σε Δημοκράτες (ΔΗΜ)
2010 José Serra no Rio.jpg
Ζοζέ Σέρα (ΚΒΣΔ)
Indio da Costa 2010 (cropped).jpg
Ίντιο ντα Κόστα (ΔΗΜ)
«Η Βραζιλία Μπορεί να Κάνει Περισσότερα»
ΚΒΣΔ, ΔΗΜ, ΛΣΚ, ΚΕΚ, Αβάντε, ΒΕΚ
33.132.283 32,61 43.711.388 43,95 Έχασε Red XN
2014 Aécio Neves em 23 de outubro de 2014-2.jpg
Αέσιο Νέβες (ΚΒΣΔ)
Foto oficial de Aloysio Nunes.jpg
Αλοΐσιο Νούνες (ΚΒΣΔ)
«Αλλάξτε τη Βραζιλία»
ΚΒΣΔ, AE, ΚΕΚ, ΕΟιΚ, ΕΕΚ, ΧΕΚ, ΔΗΜ, ΕΚτΒ, ΒΕΚ
34.897.211 33,55 51.041.155 48,34 Έχασε Red XN
2018 Geraldo Alckmin em abril de 2018.jpg
Ζεράλντο Αλκμίν (ΚΒΣΔ)
CRA - Comissão de Agricultura e Reforma Agrária (25686746913).jpg
Άνα Αμέλια Λέμος (ΠΚ)
Alckmin e Ana Amélia 2018.png
«Για Ενότητα στη Βραζιλία»[25]
ΚΒΣΔ, ΔΗΜ, ΠΚ, ΦΚ, ΒΡΚ, AE, ΒΕΚ, ΣΔΚ, ΛΣΚ
5.096.350 (#4) 4,76 Έχασε Red XN
Πηγή: Αποτελέσματα εκλογών

Βουλευτικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογές Αρχηγός Συμμαχία Βουλή των Αντιπροσώπων Γερουσία Θέση στην κυβέρνηση
Ψήφοι % Έδρες +/– Ψήφοι % Εκλεχ. Έδρες +/–
1986 Jorge K. Bornhausen.jpg
Ζορζ Μπορνχάουσεν
8.374.709 (#2) 17,7
118 / 487
Νέο (#2)
7 / 49
15 / 72
1990 Guilherme palmeira.jpg
Γκιλιέρμε Παλμέιρα
5.026.474 (#2) 12,4
83 / 502
Μείωση35 (#2)
7 / 31
19 / 83
Αύξηση4
1994 Jorge K. Bornhausen.jpg
Ζορζ Μπορνχάουσεν
«Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος»
ΚΒΣΔ, ΚτΦΜ, ΒΕΚ
5.873.370 (#3) 12,9
89 / 513
Αύξηση6 13.013.277 13,5
11 / 54
Κυβερνώσα συμμαχία
1998 «Ενότητα, Εργασία και Πρόοδος»
ΚΒΣΔ, ΚτΦΜ, ΒΕΚ, Προοδευτικοί, ΣΔΚ
11.526.193 (#2) 17,3
105 / 513
Αύξηση16 7.047.853 (#4) 11,4
5 / 27
20 / 81
Κυβερνώσα συμμαχία
2002 11.706.231 (#3) 13,4
84 / 513
Μείωση21 28.408.415 18,5
14 / 54
19 / 81
Μείωση1 Αντιπολίτευση
2006 «Για μία Καλή Βραζιλία»
ΚΒΣΔ, ΚτΦΜ, ΛΣΚ
10.182.308 (#4) 10,9
65 / 513
Μείωση19 21.653.812 25,7
6 / 27
18 / 81
Μείωση1 Αντιπολίτευση
2010 Rodrigo Maia como Presidente em exercício do Brasil (cropped).png
Ροντρίγκο Μάια
«Η Βραζιλία Μπορεί να Κάνει Περισσότερα»
ΚΒΣΔ, ΔΗΜ, ΛΣΚ, ΚΕΚ, Αβάντε, ΒΕΚ
7.301.171 (#5) 7,6
43 / 513
Μείωση22 10.225.883 (#4) 6,0
2 / 54
6 / 81
Μείωση12 Αντιπολίτευση
2014 Foto oficial de José Agripino.jpg
Ζοζέ Αγκριπίνο Μάια
«Αλλάξτε τη Βραζιλία»
ΚΒΣΔ, AE, ΚΕΚ, ΕΟιΚ, ΕΕΚ, ΧΕΚ, ΔΗΜ, ΕΚτΒ, ΒΕΚ
4.085.487 (#10) 4,2
21 / 513
Μείωση22 3.515.426 (#5) 3,9
3 / 27
5 / 81
Μείωση1 Αντιπολίτευση
2018 ACM Neto.jpeg
ΑΚΜ Νέτο
«Για Ενότητα στη Βραζιλία»[25]
ΚΒΣΔ, ΔΗΜ, ΠΚ, ΦΚ, ΒΡΚ, AE, ΒΕΚ, ΣΔΚ, ΛΣΚ
4.581.162 (#10) 4,7
29 / 513
Αύξηση8 9.218.658 (#7) 5,4
4 / 54
6 / 81
Αύξηση1 Κυβερνώσα συμμαχία
1 Ιαν. 2019– 15 Ιουν. 2020
Ανεξάρτητοι
Πηγή:Αποτελέσματα εκλογών, IPU

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Eleitores filiados
  2. Kirby, Peadar (2003), Introduction to Latin America: Twenty-First Century Challenges, Sage, σελ. 157 
  3. DEM: qual a história, principais nomes e quais as ideologias
  4. Vallance, Monique M.; Crocitti, John J. (2012), Democrats, ABC-CLIO, σελ. 187 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Brasil, CPDOC-Centro de Pesquisa e Documentação História Contemporânea do. «Democratas (DEM)». CPDOC - Centro de Pesquisa e Documentação de História Contemporânea do Brasil (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 2020. 
  6. 6,0 6,1 «A Formação da Frente Liberal e a Transição Democrática no Brasil (1984-85)». www.flc.org.br. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2020. 
  7. «Diretas Já». Brasil Escola (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2020. 
  8. «Senado Federal - Brasil». web.archive.org. 24 Σεπτεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2020. 
  9. Histórico de partidos
  10. A Formação da Frente Liberal e a Transição Democrática no Brasil (1984-85)
  11. «GDP growth (annual %) - Brazil | Data». data.worldbank.org. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2020. 
  12. «Inflação e dívida pública explodiram no Brasil ao final da ditadura militar». www.r7.com. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουνίου 2020. 
  13. «Na saúde e educação, FHC superou a gestão do PT». Gazeta do Povo (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2020. 
  14. Rohter, Larry (2001-12-19). «Brazil's Unlikely Rising Star in Politics: a Woman» (στα αγγλικά). The New York Times. ISSN 0362-4331. https://www.nytimes.com/2001/12/19/world/brazil-s-unlikely-rising-star-in-politics-a-woman.html. Ανακτήθηκε στις 2020-06-21. 
  15. «Partidos políticos registrados no TSE». www.tse.jus.br (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  16. «Campeões de votos no passado, Marco Maciel, Tasso Jereissati e Arthur Virgílio não conseguem vaga». O Globo (στα Πορτογαλικά). 4 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  17. «Sem Kassab, encontro do DEM vira ato de desagravo e retorno da velha guarda - 15/03/2011 - UOL Notícias». noticias.uol.com.br. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  18. ClickPB (2 Μαΐου 2011). «Governador de SC troca o DEM pelo partido de Kassab». ClickPB (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  19. «Herdeiro da Arena, Democratas agora se chamará Centro, diz colunista». Sul 21 (στα Πορτογαλικά). 3 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  20. Jardim, Lauro. «DEM já tem novo nome. Saiba qual é». Lauro Jardim - O Globo (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  21. «Não se engane: os partidos que estão mudando de nome para te ludibriar em 2018». Revista Fórum (στα Πορτογαλικά). 14 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  22. «Diante de crise política, partidos mudam de nome para atrair eleitores em 2018». G1 (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  23. «Possível fusão do DEM, PSD e PSB pode colocar no mesmo palanque, adversários políticos em Mutuípe». Mídia Bahia (στα Πορτογαλικά). 17 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  24. Comunicação, Grupo Agitta de. «Com possível fusão, novo partido pode se tornar a maior bancada da Câmara de Três Lagoas - Hojemais de Três Lagoas MS». www.hojemais.com.br (στα Πορτογαλικά). Ανακτήθηκε στις 22 Ιουνίου 2020. 
  25. 25,0 25,1 «PP confirma apoio a Alckmin em convenção nacional». Exame (στα Πορτογαλικά). 2 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουνίου 2020.