Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Πρεσβύτερος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γρηγόριος Ναζιανζηνός
Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος
Επίσκοπος Ναζιανζού, Άγιος
Γέννηση π. 276
Ναζιανζός
Κοίμηση 374
Ναζιανζός
Εορτασμός 1η Ιανουαρίου[1]

Ο Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος ή Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Πρεσβύτερος (276-374) ήταν Επίσκοπος της Ναζιανζού, εντός της ρωμαϊκής επαρχίας της Καππαδοκίας. Ήταν πατέρας του Γρηγορίου Ναζιανζηνού.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος ήταν Καππαδόκης προύχοντας ο οποίος πιθανολογείται πως ανήκε σε αίρεση Υψιστάριων[2] - θρησκευτικής ομάδας η οποία συνδύαζε ιουδαϊστικά, χριστιανικά και ζωροαστρικά στοιχεία[A 1] - προτού μεταστραφεί στον Χριστιανισμό και, στην συνέχεια, βαπτιστεί το έτος 325, έτος διεξαγωγής της Πρώτης Συνόδου της Νίκαιας[3]. Η παράδοση αναφέρει πως ο Γρηγόριος έγινε μάρτυρας εμφάνισης κατά την διάρκεια της βάπτισής του[Note 1].

Χειροτονήθηκε επίσκοπος, το 329, στη Ναζιανζό[4], πόλη της οποίας και παρέμεινε επίσκοπος για το υπόλοιπο της ζωής του. Παντρεύτηκε τη Νόννα[5]. Διέθετε οικία στην Καρβάλι, ενώ ο ίδιος ήταν εύπορος γαιοκτήμονας. Ο Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος μελέτησε και υπερασπίστηκε την αντίληψη της Εκκλησίας η οποία υποστηρίχθηκε από την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας[6]. Προχώρησε στην ανέγερση εκκλησίας στη Ναζιανζό με χρηματοδότηση από την προσωπική του περιουσία[7]. Ο επικήδειος λόγος του Γρηγορίου Ναζιανζηνού τον περιγράφει ως δυναμικό[8].

Γνωστή είναι σύγκρουση η οποία έλαβε χώρα εντός της επισκοπής του, για σύντομο χρονικό διάστημα, μεταξύ του ιδίου και μοναχών αναφορικά με το ζήτημα του Αρειανισμού, καθώς ο Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος είχε βάλει την υπογραφή του σε αρειανή πράξη πίστεως του 360[9]. Ο επίσκοπος Γρηγόριος ο Πρεσβύτερος, προκάλεσε, τότε, την αντίδραση του, υπαγόμενου στον ίδιο, κλήρου[10] · [9]. Ο υιός του, Γρηγόριος Ναζιανζηνός πέτυχε να κατευνάσει τις ταραχές, καταδεικνύοντας την ορθότητα της πίστεως του Γρηγορίου του Πρεσβύτερου[9].

Διαδραμάτισε, σε αριθμό περιπτώσεων, ρόλο ειρηνοποιού κατά τον ορισμό των επισκόπων, ενώ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον ορισμό του Βασιλείου Καισαρείας ως επικεφαλή της επισκοπής του, το 370[11]. Αντάλλασσε αλληλογραφία με τον Άγιο Βασίλειο, επίσης επίσκοπο, αναφορικά με το ζήτημα της υπεράσπισης κάποιου Γλυκερίου, ο οποίος περιτριγυριζόταν από γυναίκες, τις οποίες ο Βασίλειος επιθυμούσε να σταλούν εκ νέου στις οικογένειές τους[12].

Αυτός ήταν εκείνος ο οποίος ώθησε τον υιό του, Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ενάντια στην θέλησή του, να γίνει, αρχικώς, ιερέας, και, στην συνέχεια, επίσκοπος[9]. Προς το 370 δεν διέθετε, πλέον, κάποιον ενεργό ρόλο ως επίσκοπος της Ναζιανζού[13].

Απόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέσω του γάμου του με τη Νόννα, απέκτησε τρία τέκνα, τον Καισάριο Ναζιανζηνό, ο οποίος κατέστη ιατρός του Κωνσταντίνου Β΄, τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό, ο οποίος κατέστη ένας εκ των Πατέρων της Εκκλησίας, και την Αγία Γοργονία.

Σημειώσεις και παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις
  1. Δύο μεταξύ τους αντίθετες θέσεις αντιπαρατίθενται, η πρώτη υποστηριζόμενη από τον E. Fleury εντός του έργου του υπό τον τίτλο Hellénisme et christianisme, του 1880, η οποία θεωρεί την συγκεκριμένη εμφάνιση ως το προϊόν υστερόχρονου θρύλου και περιορισμένης σημασίας, ενώ η δεύτερη, του P. Gallay, εκδοθείσα το 1943 εντός του έργου του υπό τον τίτλο La vie de Saint Grégoire de Nazianze, η οποία υποστηρίζει πως η συγκεκριμένη εμφάνιση είναι καταγεγραμμένη εντός των πηγών της εποχής.
Κύριες παραπομπές
  • (Γαλλικά) Marie-Françoise Baslez (2004). Les premiers temps de l'Église. Folio Histoire. Paris: Gallimard Le Monde de la Bible, σελ. 843. ISBN 978-2-07-030204-8. 
  1. p.761
Παραπομπές
  1. Μέγας Συναξαριστής: Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος. 1η Ιανουαρίου. ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ.
  2. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p. 12 - 14
  3. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.10
  4. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.44
  5. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.41
  6. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.42
  7. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.22, 43
  8. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.22
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 (Γαλλικά) Dr. Wetzer & Dr. Welte (trad. I. Goschler) (1870), Dictionnaire encyclopédique de la Théologie Catholique, Tome X (3η έκδοση), Paris: Gaume Frères et J. Duprey Editeurs, σελ. 115 
  10. Cf Oraison funèbre de Grégoire de Nazianze analysé dans Justin Mossay p 45-46
  11. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.52-53
  12. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.47-48
  13. Nazianze et les Grégoires, Réflexions d'un helléniste retraité, Justin Mossay, Éditions Safran, 2009, (ISBN 978-2-87457-028-5), p.58
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Grégoire l'Ancien της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).