Μετάβαση στο περιεχόμενο

Γενικός Κανονισμός για την Προστασία των Δεδομένων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία των Δεδομένων (ΕΕ) 2016/679 ( ΓΚΠΔ) (αγγλικά: General Data Protection Regulation, GDPR) είναι ένας κανονισμός στην νομοθεσία της ΕΕ για την προστασία των δεδομένων και την ιδιωτικότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ). Αναφέρεται επίσης στη μεταφορά προσωπικών δεδομένων εκτός των χωρών της ΕΕ και του ΕΟΧ. Ο πρωταρχικός στόχος του GDPR είναι να δώσει στα άτομα τον έλεγχο των προσωπικών τους δεδομένων και να απλοποιήσει το ρυθμιστικό περιβάλλον για τις διεθνείς επιχειρήσεις ενοποιώντας τον κανονισμό εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.[1] Συμπληρώνοντας την Οδηγία Προστασίας Δεδομένων 95/46 / ΕΚ, ο εν λόγω κανονισμός περιέχει διατάξεις και απαιτήσεις που σχετίζονται με την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων ατόμων (που ονομάζονται επίσημα υποκείμενα δεδομένων στον ΓΚΠΔ) που βρίσκονται στον ΕΟΧ και ισχύει για οποιαδήποτε επιχείρηση - ανεξάρτητα από την τοποθεσία, την υπηκοότητα ή την κατοικία των υποκειμένων των δεδομένων - που επεξεργάζεται τις προσωπικές πληροφορίες των ατόμων εντός του ΕΟΧ.

Διασυνοριακή ροή δεδομένων

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

«Διασυνοριακή επεξεργασία» αποτελεί: α) η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα η οποία γίνεται στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων διάφορων εγκαταστάσεων σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη υπευθύνου επεξεργασίας ή εκτελούντος την επεξεργασία στην Ένωση όπου ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο εκτελών επεξεργασία είναι εγκατεστημένος σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη ή β) η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα η οποία γίνεται στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων μίας μόνης εγκατάστασης υπευθύνου επεξεργασίας ή εκτελούντος την επεξεργασία στην Ένωση αλλά που επηρεάζει ή ενδέχεται να επηρεάσει ουσιωδώς υποκείμενα των δεδομένων σε περισσότερα του ενός κράτη μέλη. (Άρθρο 4 περ. 23 ΓΚΠΔ)

Oι διασυνοριακές ροές των δεδομένων καθορίζονται στα άρθρα 44-49 του ΓΚΠΔ. Οι διασυνοριακές ροές δεδομένων δύνανται να πραγματοποιούνται όταν υφίστανται: απόφαση επάρκειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όσον αφορά την ισχύουσα νομοθεσία περί προστασίας των δεδομένων στην τρίτη χώρα (άρθρο 45)· κατάλληλες εγγυήσεις, όπως τυποποιημένες συμβατικές ρήτρες (standard data protection clauses, SCCs) και δεσμευτικοί εταιρικοί κανόνες (binding corporate rules, BCRs) που παρέχονται από τον υπεύθυνο επεξεργασίας δεδομένων (άρθρο 46)· παρεκκλίσεις (άρθρο 49), όπως η ρητή συγκατάθεση[2][3].

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Πρόταση κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (γενικός κανονισμός για την προστασία δεδομένων)». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2016.
  2. ↑ Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων. (2020). «Συστάσεις 01/2020 σχετικά με τα μέτρα που συμπληρώνουν τα εργαλεία διαβίβασης για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης με το επίπεδο προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα στην ΕΕ». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2023.
  3. ↑ Ρίζου, Σ. (2022). «Διασυνοριακή ροή οικονομικών δεδομένων: νομική προσέγγιση». Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2023.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Γενικός_Κανονισμός_για_την_Προστασία_των_Δεδομένων&oldid=11731797"