Αϊνό Σιμπέλιους

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άϊνο Σιμπέλιους
AinoJärnefelt~1888(AtelierNyblinHelsinki-NationalBoardOfAntiquitiesPictureArchive).jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση10  Αυγούστου 1871
Ελσίνκι
Θάνατος8  Ιουνίου 1969
Αϊνόλα
ΚατοικίαΑϊνόλα (από 1904)
Χώρα πολιτογράφησηςΦινλανδία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΦινλανδικά
σουηδικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυνθέτρια
Οικογένεια
ΣύζυγοςΓιαν Σιμπέλιους (1892–1957)
ΤέκναΡουθ Σνέλμαν
Χάϊντι Μπλόμστεντ
Katarina Ilves
ΓονείςAugust Aleksander Järnefelt και Elisabeth Järnefelt
ΑδέλφιαKasper Järnefelt
Arvid Järnefelt
Eero Järnefelt
Armas Järnefelt
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Αϊνό Σιμπέλιους (Aino Sibelius, πατρικό Järnefelt; 10 Αυγούστου 1871 – 8 Ιουνίου 1969) ήταν η σύζυγος του Φιλανδού συνθέτη Γιάν Σιμπέλιους (Jean Sibelius). Έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της κοινής τους ζωής των 65 χρόνων στην εξοχική κατοικία τους στην Αϊνόλα, κοντά στη λίμνη Τουούσουλα, στη περιοχή Γιάρβενπα της Φινλανδίας. Μαζί απέκτησαν έξι κόρες: την Εύα (1893-1978), τη Ρουθ (1894-1976), τη Κίρστυ (1898-1900), τη Καταρίνα (1903-1984), τη Μαργκαρέτα (1908-1988) και τη Χάϊντι (1911-1982).

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παιδικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αϊνό Γιάρνεφελτ γεννήθηκε στο Ελσίνκι, στην αυστηρή και πειθαρχημένη οικογένεια του Στρατηγού Αλεξάντερ Γιάρνεφελτ (Alexander Järnefelt) και της συζύγου του, Ελίσαμπεθ, το γένος Κλοντ φον Γιούργκενσμπουργκ (Clodt von Jürgensburg) στα 1871. Είχε έξι μεγαλύτερα αδέλφια, μεταξύ των οποίων και ο συγγραφέας Άρβιντ Γιάρνεφελτ (Arvid Järnefelt), ο ζωγράφος Έερο Γιάρνεφελτ (Eero Järnefelt) κι ο συνθέτης κι ενορχηστρωτής Άρμας Γιάρνεφελτ (Armas Järnefelt).

Ήταν ο αδελφός της ο Άρμας που σύστησε τον φίλο και συμφοιτητή του, Γιάν Σιμπέλιους στην Αϊνό το χειμώνα του 1889, όταν τον έφερε στην οικογενειακή εστία για να τον γνωρίσουν. Εκείνη την ίδια περίοδο κι ο συγγραφέας Γιουχάνι Άχο (Juhani Aho) έδειχνε τη συμπάθεια του προς το πρόσωπο της Αϊνό, αλλά χωρίς να λάβει την ανταπόκριση που ήλπιζε. Τα επόμενα χρόνια η Αϊνό ήταν αρραβωνιασμένη με τον Γιάν Σιμπέλιους, ώσπου νυμφεύθηκαν με τις ευλογίες του πατέρα της στις 10 Ιουνίου του 1892 στο Μάξμο (κοινότητα της Φινλανδίας κοντά στο αρχιπέλαγος Κβάρκεν, που συγκαταλέγεται στο Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).

Η Αϊνό Σιμπέλιους κατά το 1922.

1892–1930: Τα πρώτα χρόνια της κοινής ζωής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τη στιγμή που αρραβωνιάστηκαν συζήταγαν για ένα σπίτι δικό τους, στην εξοχή, κι είχαν ήδη κοιτάξει για ένα σπίτι κοντά στη Λίμνη Τουούσουλα από τις αρχές του 1898. Παρ'όλ'αυτά, όταν ο πλούσιος εργένης θείος του άντρα της πέθανε τον Ιούλιο του 1903 αγόρασαν περίπου 2,5 στρέμματα (ή 10000 μ2) γης στο Γιάρβενπα, κοντά στη Λίμνη Τούουσουλα, χρησιμοποιώντας το μερίδιο του από το υποστατικό του θείου του για να πληρώσουν τον αρχιτέκτονα Λαρς Σονγκ (Lars Sonck) που θα σχεδίαζε το σπίτι τους, που το ονόμασαν «Αϊνόλα». Μετακόμισαν εκεί το φθινόπωρο του 1904, αφού πρώτα είχαν δανειστεί ένα σημαντικό ποσό χρημάτων για να αγοράσουν τη γη και να χτίσουν το σπίτι τους.

Τα πρώτα χρόνια της Αϊνό στη Γιάρβενπα ήταν γεμάτα άγχος και δυσκολίες, κυρίως λόγω οικονομικών δυσχερειών αλλά και του τρόπου ζωής του συζύγου της, που περιλάμβανε ποτό και πάρτι. Προσπάθησε να συμπληρώσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό φτιάχνοντας ένα κήπο με λαχανικά στο πετρώδες έδαφος που βρισκόταν κοντά στο σπίτι. Μιας και δεν είχαν τη δυνατότητα να στείλουν τα παιδιά στο σχολείο, η Αϊνό τα δίδασκε η ίδια κατ'οίκον, κάτι που προφανώς έκανε πολύ καλά αφού όλα τους διέπρεψαν όταν στη συνέχεια τους δόθηκε αυτή η ευκαιρία. Υπήρξε μια περίοδος κατά το 1907 όπου εκείνη χρειάστηκε να αναρρώσει στο Σανατόριο της πόλης Χυβινκάα.

Κατά το έτος 1908 μ.Χ. ο άντρας της χρειάστηκε να υποστεί μια εγχείρηση στο λάρυγγα κι έτσι εγκατέλειψε το αλκοόλ για περίπου επτά χρόνια, κάτι που σηματοδότησε τα ευτυχέστερα χρόνια της Αϊνό. Η κόρη τους Μαργκαρέτα γενννήθηκε στα 1908, η Χάϊντι στα 1911 (όταν η Αϊνό ήταν ήδη 40 χρονών), κι όλα τα παιδιά μεγάλωσαν στο κτήμα στην Αϊνόλα – με μόνη εξαίρεση τη περίοδο που αναγκάστηκαν να ζήσουν αλλού εξαιτίας του Φινλανδικού Εμφυλίου πολέμου στα 1918, όπου μετακόμισαν στο Ελσίνκι για λίγους μήνες.

1930–1957: Τα στερνά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας το 1930 όλα τα παιδιά ήταν εγκαταλείψει τη πατρική εστία κι η Αϊνό ήθελε πλέον να μετακομίσει στο Ελσίνκι, για να βρίσκονται πιό κοντά στα παιδιά τους. Τα επόμενα χρόνια θα τα περνούσαν σε ένα νοικιασμένο διαμέρισμα στο Ελσίνκι, αλλά το 1941 θα επιστρέψουν στην Αϊνόλα, με τα (πολλά) εγγόνια τους λόγω του κινδύνου που υπήρχε να βομβαρδιστεί το Ελσίνκι από τη Σοβιετική Ένωση. Ο Γιάν κι η Αϊνό Σιμπέλιους έζησαν εκεί, στο σπίτι τους στην Αϊνόλα για όλα τα υπόλοιπα χρόνια τους, με την Αϊνό να αφιερώνει τον εαυτό της στο πλευρό του άντρα της, της οικογένειας της, και του κήπου τους με τα λαχανικά.

1957–1969: Η ζωή ως χήρα του Γιάν Σιμπέλιους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η κα Σιμπέλιους συναντάει το Ρώσο βιολιστή Όλεγκ Καγκάν (Oleg Kagan) για να τιμήσουν την επέτειο από τα 100 χρόνια της γέννησης του Γιάν Σιμπέλιους.

Ο Γιάν Σιμπέλιους πέθανε στην Αϊνόλα, στο Γιάρβενπα, στις 20 Σεπτεμβρίου 1957 και κηδεύθηκε σε έναν κήπο εκεί κοντά. Η Αϊνό συνέχισε να ζει στην Αϊνόλα μετά το θάνατο του, ξεσκαρτάρωτας χαρτιά και βοηθώντας τη Σαντέρι Λεβάς (Santeri Levas) και τον Έρικ Β. Ταβάστζερνα (Erik W. Tawaststjerna) που κι οι δύο έγραφαν βιογραφίες του μακαρίτη συζύγου της. Η Αϊνό πέθανε κι εκείνη στην Αϊνόλα, στις 8 Ιουνίου 1969, κοντά στα 98 της χρόνια, και κηδεύτηκε κοντά στον αγαπημένο της Γιάν.

Στα 1972, οι κόρες του Γιάν Σιμπέλιους Εύα, Ρουθ, Καταρίνα, Μαργκαρέτα, και Χάϊντι, πούλησαν το κτήμα της Αϊνόλα στο Φιλανδικό Κράτος για να μετατραπεί σε μουσείο προς τιμή του πατέρα τους με πρόσβαση στο κοινό. Λειτουργεί ως Μουσείο Γιάν Σιμπέλιους από το 1974.

Με τα δικά της λόγια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αϊνό έγραψε για τη κοινή τους ζωή.[1]

Αλληλογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αλληλογραφία της Αϊνό Σιμπέλιους έχει εκδοθεί:[2]

  • Talas, Suvisirkku; Sibelius, Aino. Aino Sibeliuksen kirjeitä Järnefelt-suvun jäsenille (στα Finnish). Helsinki, Finland: Suomalaisen Kirjallisuuden Seura. ISBN 951-717-978-2. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  • Sibelius, Jean; Talas, Suvisirkku; Sibelius, Aino. Sydämen aamu: Aino Järnefeltin ja Jean Sibeliuksen kihlausajan kirjeitä (στα Finnish). Helsinki, Finland: Suomalaisen Kirjallisuuden Seura. ISBN 951-746-148-8. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  • Sibelius, Jean; Talas, Suvisirkku; Sibelius, Aino. Tulen synty: Aino ja Jean Sibeliuksen kirjeenvaihtoa 1892–1904 (στα Finnish). Helsinki, Finland: Suomalaisen Kirjallisuuden Seura. ISBN 951-746-471-1. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Jeremias Ylirotu (Metropoli Oy) (2002). «Memories of Ainola – Aino Sibelius». Jean Sibelius – Ainola. Ανακτήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2007. 
  2. «Aino Sibelius». BookFinder.com. 2009. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2009. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα Αϊνό Σιμπέλιους.