Αυτοκτονίες στην Ελλάδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα είναι ένα φαινόμενο το οποίο επισυμβαίνει σε συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους, λόγω των επικρατουσών κατά καιρούς συνθηκών. Γενικότερα, στη χώρα μας δεν παρατηρείται υψηλή ποσόστωση αυτοκτονιών, κάτι που αποδίδεται στις ευχάριστες καιρικές συνθήκες, αλλά και το μεσογειακό ταμπεραμέντο των Ελλήνων, σε αντίθεση με τις χώρες του Βορρά, ιδιαίτερα της Σκανδιναβίας, όπου διαχρονικά έχουν καταγραφεί υψηλότατα ποσοστά αυτοχειρίας.[1]

Ωστόσο, σε περιόδους ιδιαίτερης έντασης όπως ήταν ο εμφύλιος[2] ή η Ελληνική κρίση χρέους 2010-2012 το φαινόμενο έλαβε πολύ μεγάλες διαστάσεις.[3][4][5][6][7][8]

Οι περισσότερες περιπτώσεις αποκρύβονται από το οικογενειακό περιβάλλουν του αυτόχειρα για θρησκευτικούς[9] ή κοινωνικούς λόγους, όμως υπάρχουν και υποθέσεις, όπως εκείνες του Δημ. Χριστούλα, ή του 45χρονου δάσκαλου Σάββα Μετοικίδη[10] όπου το απονεννοημένο διάβημα λαμβάνει χαρακτήρα κοινωνικής πράξης.

Το 90% των αυτοκτονούντων είναι διαζευγμένοι άνδρες και γυναίκες με αιτία την απομόνωση εξ αιτίας του διαζυγίου και αφορμή την κρίση που περιλαμβάνει και την οικονομική δυσχέρεια από διατροφές, κατασχέσεις, χρέη όπως σύζυγο και παιδιά. Ο ΣΥΓΑΠΑ τα αναφέρει συχνά όπως και τα στατιστικά κατάθλιψης των διαζευγμένων[11].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]