Αποικία του Σκάγκεν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αποικία του Σκάγκεν
Ιδιότηταζωγράφος
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τον καλλιτέχνη
"Ζήτω, ζήτω, ούρα!" (1888)

Η λεγόμενη «Αποικία του Σκάγκεν» ή «οι Ζωγράφοι του Σκάγκεν» (Δανικά: Skagensmalerne) ήταν μια ομάδα Δανών και Σκανδιναβών καλλιτεχνών που συγκεντρώνονταν στην πόλη Σκάγκεν, από τα τέλη της δεκαετίας του 1870 μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα. Η Σκάγκεν ήταν καλοκαιρινός προορισμός που προσελκούσε βόρειους καλλιτέχνες που ήθελαν να ζωγραφήσουν τα ηλιόλουστα τοπία της, μιμούμενοι τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές, αν και τα μέλη της αποικίας Σκάγκεν είχαν επιρροές από κινήματα του Ρεαλισμού, όπως της Σχολής Μπαρμπιζόν. Επαναστάτησαν κατά των αυστηρών παραδόσεων της Βασιλικής Ακαδημία Καλών Τεχνών της Δανίας και την Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Σουηδίας, ενστερνίζοντας κινήματα και τεχνικές που είδαν στο Παρίσι. Μεταξύ των μελών της ομάδας ήταν: η Άννα και ο Μίκαελ Άνκερ, ο Πέτερ Σεβερίν Κρέιερ, ο Καρλ Μάντσεν, ο Λόριτς Τάξεν, η Μαρί Κρέιερ, ο Καρλ Λόκερ, ο Βίγκο Γιοχάνσεν, ο Θόρβαλντ Νις, ο Όλιβερ Μπιόρκ, ο Γιόχαν Κράουθεν, ο Κρίστιαν Κρογκ και ο Έιλιφ Πέτερσεν. Η ομάδα συγκέντρωνόταν τακτικά στο ξενοδοχείο Μπρόντουμς (Δανικά: Brøndums)

Η ομάδα στο Ξενοδοχείο Μπρόντουμς το 1891-1892

Η Σκάγκεν βρίσκετε στο βόρειο τμήμα της Γιουτλάνδης, είχε την μεγαλύτερη αλιευτική κοινότητα στη Δανία, με περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της να είναι ψαράδες. Οι ψαράδες ήταν μακράν το πιο διαδεδομένο θέμα για τους ζωγράφους της Σκάγκεν. Επίσης διαδεδομένο θέμα ήταν και οι μεγάλες παραλίες της Σκάγκεν. Ο Πέτερ Σέβεριν Κρέιερ, ένα από τα πιο γνωστά πρόσωπα της ομάδας, εμπνεύστηκε από το φαινόμενο «Μπλε ώρα» ("Blue Hour") που συμβαίνει στις παραλίες της Σκάγκεν, και κάνει οπτικά την θάλασσα και τον ουρανό να ενώνονται, να κάνει τον πίνακα «Καλοκαιρινή Βραδιά στην παραλία της Σκάγκεν - Ο καλλιτέχνης και η σύζυγός του» (1899). Αν και ο κάθε ζωγράφος της ομάδας ακολουθούσε το δικό του προσωπικό στιλ, χωρίς να εμμένουν σε μια κοινή προσέγγιση, ένα από τα κοινά τους χαρακτηριστικά ήταν να ζωγραφίζουν σκηνές από τις δικές τους κοινωνικές εκδηλώσεις, παίζοντας χαρτιά, γιορτάζοντας ή απλά τρώγοντας μαζί.