Αντώνιος Α΄ του Μονακό

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αντώνιος Α΄
1706 - Antoine I Grimaldi (Monaco).jpg
Περίοδος 3 Ιανουαρίου 1701 - 20 Φεβρουαρίου 1731
Προκάτοχος Λουδοβίκος Α΄
Διάδοχος Λουίζα-Ιππολύτη
Γέννηση 25 Ιανουαρίου 1661
Παρίσι, Γαλλία
Θάνατος 20 Φεβρουαρίου 1731 (70 ετών)
Μονακό
Σύζυγος Μαρία της Λωρραίνης
Επίγονοι Λουίζα-Ιππολύτη
(και άλλοι 8)
Οίκος Γκριμάλντι
Πατέρας Λουδοβίκος Α΄
Μητέρα Αικατερίνη Καρλότα του Γκραμόν
Θρησκεία Ρωμαιοκαθολικισμός
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Αντώνιος Α΄ (γαλλικά: Antoine I) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από το 1701 ως το 1731.[1][2][3] Οι γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Λουδοβίκος Α΄ του Μονακό και η Αικατερίνη Καρλότα του Γκραμόν.[1][4]

Το 1683 ο Αντώνιος ονομάστηκε υπολοχαγός στο σύνταγμα πεζικού του Γάλλου Βασιλιά. Το επόμενο έτος έγινε συνταγματάρχης του συντάγματος Σοϊσονουά.[5] Κατά τη διάρκεια του Εννιαετή Πολέμου συμμετείχε στις μάχες του Φίλιπσμπουργκ (1688), του Φλορούς (1690), του Μονς (1691) και της Ναμύρ (1692) στο πλευρό του γαλλικού στρατού.[1]

Ανέβηκε στο θρόνο του Μονακό σε ηλικία 40 ετών στις 3 Ιανουαρίου 1701.[1] Λίγο μετά την άνοδό του συμμετείχε στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, κάτι που ο πατέρας του ήλπιζε ότι θα μπορούσε να αποφύγει.[1]

Στις 21 Αυγούστου 1702, ο Αντώνιος ορκίστηκε ενώπιον του Γαλλικού Κοινοβουλίου ως Δούκας του Βαλεντινουά και Λόρδος της Γαλλίας.[6] Το 1724 χρίστηκε ιππότης των γαλλικών βασιλικών ταγμάτων.

Ο Αντώνιος εργάσθηκε εντατικά για την οχύρωση του Μονακό και τα έργα εκείνης της περιόδου είναι ορατά μέχρι και σήμερα στην παλιά πόλη του πριγκιπάτου.[1] Για την άμυνα των τειχών του φρόντισε να φυτευθούν φυτά, όπως αλόη, αθάνατος και φραγκοσυκιά για την επιπλέον προστασία των τειχών από εχθρικά στρατεύματα.[1]

Ο Αντώνιος ήταν πολύ δημοφιλής σαν Πρίγκιπας και ο λαός του αναγνώριζε το έργο του. Αγαπούσε τις τέχνες, την ζωγραφική και τη μουσική.[1] Κατά την περίοδο της κυριαρχίας του πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες και μουσικοί έφθασαν στο Μονακό, το οποίο τότε άρχισε να αποκτά φήμη ως τόπος φινέτσας και υψηλής κουλτούρας.[1]

Απόγονοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αντώνιος παντρεύτηκε στις 13 Ιουνίου 1688 τη Μαρία της Λωρραίνης-Ελμπέφ (1674–1724), κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Αρμανιάκ, με την οποία απέκτησε έξι κόρες:[1][7]

  • Κατερίνα Καρλότα (7 Οκτωβρίου 1691 – 18 Ιουνίου 1696)
  • Λουίζα-Ιππολύτη (10 Νοεμβρίου 1697 – 29 Δεκεμβρίου 1731), παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Γκογιόν-ντε-Ματινόν δούκα του Βαλεντινουά.
  • Ελισάβετ Καρλότα (3 Νοεμβρίου 1698 – 25 Αυγούστου 1702)
  • Μαργαρίτα Καμίλα (1 Μαΐου 1700 – 27 Απριλίου 1758)
  • Μαρία Ντεβότα Ντεβότα (15 Μαρτίου 1702 – 24 Οκτωβρίου 1703)
  • Μαρία Παολίνα Θηρεσία Ντεβότα (23 Οκτωβρίου 1708 – 20 Μαΐου 1726)

Είχε αποκτήσει επίσης τρία παιδιά από εξωσυζυγικές του σχέσεις, τα οποία ήταν τα εξής:[1][8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]