Αντιόπη (Αμαζόνα)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ελληνική μυθολογία

Αμαζονομαχία μεταξύ Ελλήνων και Αμαζόνων από ανάγλυφο σαρκοφάγου, περ. 180 π.Χ.
Μουσείο του Λούβρου
Μούσες
Δαναΐδες
Εσπερίδες
Θεσπιάδες
Σειρήνες
Γυναίκες της ελληνικής μυθολογίας

Άλκηστις · Δηιάνειρα
Αερόπη · Δηιδάμεια
Αδμήτη · Διδώ
Ανδρομέδα · Δρυόπη
Αίθρα ·Εκάλη
Αλθαία · Εριφύλη
Αλκιδάμεια · Λήδα
Αλκίππη · Ιππολύτη
Αλόπη · Μελανίππη
Αμάλθεια ·Μελίβοια
Αντιόπη · Μέμφις
Αριάδνη · Νιόβη
Αερόπη · Μερόπη
Αταλάντη · Μελίβοια
Βύσσα · Παλλήνη
Γλαύκη · Φιλομήλα
Δανάη · Χιόνη
Δίρκη · Ωρείθυια
... · ...
Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας


Θησέας και Αντιόπη

Στην ελληνική μυθολογία το όνομα Αντιόπη αναφέρεται συνήθως σε σχέση με αυτή την Αμαζόνα, κόρη του θεού του πολέμου Άρη και της Οτρήρης. Η Αντιόπη ήταν αδελφή (ή κατά μία εκδοχή κόρη) της βασίλισσας των Αμαζόνων Ιππολύτης. Υπήρξε σύζυγος του Θησέα (η μοναδική αναφερόμενη έγγαμη Αμαζόνα σε ολόκληρη τη μυθολογία) και μητέρα του Ιππολύτου (κατά τον Πίνδαρο, του Δημοφώντα). Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος (Β 387 κ.ε.) αναφέρει την ίδια την Αντιόπη ως βασίλισσα των Αμαζόνων, η οποία συμβασίλευσε με την Οτρήρη και μαζί διέταξαν να οικοδομηθεί ναός του Άρεως σε ένα νησάκι του Εύξεινου Πόντου.

Από τους μύθους που αφορούν το πώς η Αντιόπη έσμιξε με τον Θησέα, επικρατέστεροι εμφανίζονται οι εξής δύο: Α) Ο Ηρακλής έδωσε στον Θησέα την Αντιόπη ως λάφυρο της εκστρατείας του κατά των Αμαζόνων (βλ. τον άθλο Ζώνη της Ιππολύτης). Αυτό το αναφέρει ο Φιλόχορος. Β) Την απήγαγε ο ίδιος ο Θησέας με τη βοήθεια και άλλων ηρώων (του Πειρίθου, του Φόρβαντα, κ.ά.), και την έφερε στην Αθήνα.

Κατά μία αττική παράδοση, η Αντιόπη σκοτώθηκε στην Αθήνα πολεμώντας στο πλευρό του Θησέα εναντίον των άλλων Αμαζόνων, οι οποίες είχαν εισβάλει στην Αττική για να εκδικηθούν ακριβώς την αρπαγή της από τον Θησέα. Σύμφωνα με αντίθετη παράδοση, η Αντιόπη, ζηλεύοντας τον Θησέα για τον έρωτά του προς τη Φαίδρα, υποκίνησε πόλεμο των Αμαζόνων εναντίον των Αθηναίων, κατά τον οποίο σκοτώθηκε από τον Ηρακλή. Η αρπαγή της πάντως έγινε το θέμα πολλών αγγειογράφων της αρχαιότητας, ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., ενώ απεικονίζεται και σε αέτωμα του ναού του Δαφνηφόρου Απόλλωνα, στην Ερέτρια. Το όνομά της αναγράφεται στον ερυθρόμορφο «Αμφορέα του Κροίσου» (Μουσείο του Λούβρου) και σε ερυθρόμορφη υδρία που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Μονάχου.

Πηγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969