Αντάλμπερο του Λον

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αντάλμπερο του Λον
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Adalbéron de Laon (Γαλλικά)
Γέννηση947[1]
Θάνατος27  Ιανουαρίου 1030[2]
Λαν
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςλατινική γλώσσα[3]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταποιητής
ιερέας
συγγραφέας[3]
επίσκοπος[3]
Οικογένεια
ΓονείςReginar, count of Bastogne
ΟικογένειαΟίκος του Αρντέν
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμακαθολικός επίσκοπος

Ο Αντάλμπερο (γερμ.: Adalbero, γαλλ.: Adalberon, πέθανε στις 19 Ιουλίου 1030/31) ήταν ποιητής και χριστιανός επίσκοπος της Λαν στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς της βόρειας Γαλλίας. Προερχόταν από τον Οίκο του Αρντέν.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν γιος του Ρέγκιναρ/Ρενιέ του Μπαστόν (Bastogne), γιου του Γκότσλιν κόμη του Αρντέν. Ο θείος του Αντάλμπερο ήταν αρχιεπίσκοπος του Ρενς, ο μεγάλος θείος του Αντάλμπερο Α΄ ήταν επίσκοπος του Μετς και ο εξάδελφος του πατέρα του Αντάλμπερο Β΄ ήταν επίσκοπος του Βερντέν.

Σπούδασε στο Ρενς[4] και έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Μετς[5]. Το 977 έγινε επίσκοπος του Λoν. Ο χρονικογράφος Ρίχερ του Ρενς αναφέρει ότι το 977 η Έμμα των Μποζονιδών, σύζυγος του Λοθαρίου των Καρολιδών της Δυτικής Φραγκίας, τον κατηγόρησε για μοιχεία[6] και το 981 ο γιος της Λουδοβίκος Ε΄ τον απέσπασε από το Λoν[7].

Το 988 ο Κάρολος, αδελφός του Λοθαρίου, εχθρός των Αρντέν, κατέλαβε το Λoν και φυλάκισε τον Αντάλμπερο. Αυτός απέδρασε και ζήτησε την προστασία του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας, φίλου των Αρντέν. Τελικά κέρδισε την εμπιστοσύνη του Καρόλου και του Αρνούλφου αρχιεπισκόπου του Ρενς (νόθου γιου του Λοθαρίου), έτσι αποκαταστάθηκε στην επισκοπή του[4]. Το 991 παρέδωσε το Λoν, τον Κάρολο και τον Αρνούλφο στον Ούγο[8].

Μετά έλαβε μέρος σε εκκλησιαστικά ζητήματα και απεβίωσε το 1030/31[4].

Έργα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έγραψε το σατυρικό ποίημα Carmen ad Rotbertum regem (ένα τραγούδι για τον βασιλιά Ροβέρτο) σε μορφή διαλόγου για τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας (γιο του Ούγου), όπου συζητά εναντίον της σύγχρονης αναμόρφωσης επισκοπών και μονών. Εκφράζει την αποστροφή του για τον Οντίλο ηγούμενο του Κλινύ και τους ακολούθους του και την αντίθεσή του σε πρόσωπα ταπεινής καταγωγής που γίνονται επίσκοποι[4].

Είναι επίσης διάσημος στη Γαλλική ιστορία από ένα ποίημά του, στο οποίο αναφέρονται οι τρεις τάξεις της κοινωνίας: oratores (οι κληρικοί, η προσευχόμενη εκκλησία), bellatores (οι ευγενείς/στρατιωτικοί, η μαχόμενη εκκλησία) και laboratores (οι εργαζόμενοι, η εκκλησία του μόχθου). Η τρίτη τάξη υποστηρίζει τις δύο πρώτες και όλες αποτελούν το οικοδόμημα της ανθρωπότητας. Η ιδέα ενσωματώθηκε στις τρεις κοινωνικές τάξεις του Παλαιού Καθεστώτος της Γαλλίας.

Αναφορές σε Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. 100935095. Ανακτήθηκε στις 15  Οκτωβρίου 2015.
  2. pantheon.world/profile/person/Adalberon_(bishop_of_Laon). Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 3,2 (Ιταλικά) Mirabile: Digital Archives for Medieval Culture. SISMEL – Edizioni del Galluzzo.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3  Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμαChisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Adalberon» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 167  This cites:
    • Richer, Historiarum Libri III. et IV., which appears in the Monumenta Germaniae historica. Scriptores. Band iii. (Hanover and Berlin, 1826–1892)
    • A. Olleris, OEuvres de Gerbert pape sous le nom de Sylvestre II. (Paris, 1867)
    • Histoire litteraire de la France, tome vii. (Paris, 1865–1869).
  5. Heinrich Fichtenau, Patrick J. Geary, Living in the Tenth Century: Mentalities and Social Orders (1991), σελ. 187.
  6. Jason Glenn, Politics and History in the Tenth Century: The Work and World of Richer of Reims (2004), σελ. 147.
  7. «Catholic Encyclopedia: Soissons». Newadvent.org. 1 Ιουλίου 1912. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2013. 
  8. Patrick J. Geary, Phantoms of Remembrance: Memory and Oblivion at the End of the First Millennium (1994), σελ. 151.

Δευτερεύουσες Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Histoire de la France, ed. George Duby, Larousse 1988, vol I, p. 301;
  • Franco Gardini, in The Medieval World, ed. Jacques le Goff, 1987, Eng. transl. 1990, Collins & Brown, p. 75. Not in the more pragmatic (?) English literature. -
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Adalberon (bishop of Laon) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).