Αλκιβιάδης Ι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


{{
Απόσπασμα (131c) σε πάπυρο
ΙV ΤΕΤΡΑΛΟΓΙΑ
}}
Phaistos glyph 12.svg
Ζαν-Μπατίστ Ρενιώ «Ο Σωκράτης σύρει τον Αλκιβιάδη από την αγκαλιά της Αισθησιακής Ευχαρίστησης, 1791»

Ο Αλκιβιάδης Ι ή Αλκιβιάδης μείζων, ως ο μεγαλύτερος σε έκταση από τους δύο ομώνυμους πλατωνικούς διαλόγους, που αμφισβητούνται για τη γνησιότητά τους, γράφτηκε μεταξύ 399 π.Χ. και 371 π.Χ.[1] Ο Θράσυλλος ο γραμματικός τους συμπεριέλαβε στους ψευδεπίγραφους πλατωνικούς διαλόγους μαζί με τον Ίππαρχο και τους Εραστές.

Άνοιγμα διαλόγου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με αφορμή την πρόθεση του Αλκιβιάδη να εμφανιστεί στην Εκκλησία του Δήμου ως σύμβουλος των Αθηναίων, ο Σωκράτης αρχίζει μαζί του ένα διάλογο, με θέμα τη σχέση της πολιτικής και παιδείας.[103a].

Πολιτική, παιδεία και αυτογνωσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι η πολιτική πρέπει να στηριχθεί στην παιδεία και η παιδεία στην αυτογνωσία (Το γνώθι σαυτόν) και στην ανάταση της ψυχής προς το θείο.[109d κ.ε.].

Ο Αλκιβιάδης δεύτερος, που είναι και συντομότερος, έχει ως θέμα την προσευχή προς τους θεούς και τον τρόπο που πρέπει να γίνεται. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι δεν είναι καλό να ζητάει κάποιος πράγματα, τις συνέπειες των οποίων αγνοεί και θεωρεί ότι η γνώση μπορεί να είναι επιβλαβής όταν είναι αποσπασματική και δεν συνοδεύεται από την ικανότητα κατανόησης του βελτίστου, δηλαδή του αγαθού.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 2, σ. 320 ISBN 960-8177-52-9

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Αλκιβιάδης Ι, Αλκιβιάδης ΙΙ, εκδόσεις Κάκτος «Αρχαία Ελληνική Γραμματεία», αριθμ. 183
  • Μισέλ Φουκώ, Η αρχαιολογία της γνώσης, εκδόσεις Εξάντας ISBN 960-256-055-X