Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ»

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ» ιδρύθηκε το 1960[1] από μέλη της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή» που αποχώρησαν από αυτή.[2] Ιδρυτικά μέλη της αποτέλεσαν οι θεολόγοι Παναγιώτης Τρεμπέλας, Ιωάννης Κολιόπουλος, Δημήτριος Παναγιωτόπουλος και άλλα 60 μέλη.[3] Πρώτος προϊστάμενός της υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Δημόπουλος, ενώ σήμερα προΐσταται ο Αρχιμανδρίτης Αστέριος Χατζηνικολάου.[4] Αποτελεί ορθόδοξη χριστιανική αδελφότητα μοναστικώς οργανωμένη και τα μέλη της υπόσχονται να τηρούν τις τρεις μοναχικές αρετές της παρθενίας, υπακοής και ακτημοσύνης. Σκοπό της έχει να διαφωτίζει το λαό πάνω στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και να εκδίδει και διαδίδει σχετικά έντυπα. Το κοινόβιο της αδελφότητας βρίσκεται στη Νεάπολη της Αθήνας, ενώ το Κεντρικό Βιβλιοπωλείο της στην οδό Σόλωνος στην Αθήνα.[5] Εκδίδει τα περιοδικά «Ο Σωτήρ», «Η δράση μας» και «Προς την Νίκην».[3]

Συνεργαζόμενα σωματεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την Αδελφότητα συνεργάζονται διάφορα Σωματεία ανά την Ελλάδα, με κυριότερα τη ΓΕΧΑ (Ένωση Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή»), το «Μέγα Βασίλειο» και τα Εκπαιδευτήρια «Ελληνική Παιδεία». Και τα τρία εδρεύουν στην Αθήνα, όπου υπάρχει και το κεντρικό τους πνευματικό Κέντρο, αίθουσες ομιλιών και παρεκκλήσιο επ' ονόματι του Μ. Βασιλείου.[6] Ο Σύλλογος «Μέγας Βασίλειος» εκδίδει, με στελέχωση από την Αδελφότητα, το περιοδικό «Η Δράση μας».[7] Υπάρχουν και συνεργαζόμενες Αδελφότητες Γυναικών: «Άμπελος», «Ελπίς», «Οικοδομή», «Λυχνία», «Ταβιθά» καθώς και το γηροκομείο γνωστό ως οίκος "Ειρήνης".

Κριτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χαρακτηριστική κριτική, ανάμεσα σε άλλες, που έχει ασκηθεί και καυτηριάζει τις πρακτικές της αδελφότητας αποτελεί ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Αμβρόσιος (2000) που κατέθεσε την άποψη πως το πέρασμα των οργανώσεων απετέλεσε την νόσο της Εκκλησίας με τραγικές συνέπειες για την ζωή του τόπου.[8]

Τα περιοδικά της αδελφότητας «Προς την Νίκην» και «Η Ζωή του Παιδιού» έχουν συγκεντρώσει αρνητικές κριτικές για το περιεχόμενό τους αλλά και για τις πρακτικές διάδοσής τους στα σχολεία. Το 2005, χαρακτηρίστηκαν ως «χριστιανική προπαγάνδα σε σχολεία» και η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) κατήγγειλε τις περιπτώσεις διαμοίρασης του περιοδικού σε σχολεία.[9]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]