Αγία Θεοδότη Ίου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 36°45′10″N 25°19′21″E / 36.75278°N 25.32250°E / 36.75278; 25.32250

Αγία Θεοδότη
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Διοίκηση
Χώρα Ελλάδα
Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου
Δήμος Ιητών
Γεωγραφία και στατιστική
Νομός Κυκλάδων
Πληθυσμός 12 (2011)
Άλλα
Τηλ. κωδ. 22860

Η Αγία Θεοδότη είναι οικισμός της Ίου. Υπάγεται στον δήμο Ιητών, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης[1]. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Θήρας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους[2].

Γενικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αγία Θεοδότη είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ΒΑ. Ίου, στο μέσο του φερώνυμου όρμου, σε υψόμετρο είκοσι μέτρων. Απέχει από τη Χώρα της Ίου, 10 περίπου χλμ. προς τα ΒΑ[1][3][4][5]. Έλαβε την ονομασία της από την ομώνυμη εκκλησία που βρίσκεται στην ευρύτερη τοποθεσία[6]. Το 1967 ο οικισμός απέκτησε για πρώτη φορά τηλεφωνείο[7] Τα παλαιότερα χρόνια, ο οικισμός συνδεόταν με την πρωτεύουσα του νησιού μέσω ενός μονοπατιού, το οποίο οι κάτοικοι διέσχιζαν είτε με τα πόδια είτε με τη χρήση ζώων[8]. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ίου. Κατά το 1978 δημιουργήθηκε με ιδιωτική πρωτοβουλία διάνοιξη δρόμου ενώ η ασφαλτόστρωσή του πραγματοποιήθηκε το 1998[9]. Στην ευρύτερη περιοχή λειτουργούσαν άλλοτε μεταλλεία σιδήρου[3]. Με αφετηρία τη δεκαετία του 1980, η Αγία Θεοδότη γνώρισε σημαντική τουριστική ανάπτυξη[10].

Η τοπική ομώνυμη εκκλησία του οικισμού γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου[11].

Αξιοθέατα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Αγία Θεοδότη βρίσκεται η ομώνυμη εκκλησία η οποία κτίστηκε πριν 500 περίπου χρόνια πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού και αρχικά ήταν προορισμένη για τις λατρευτικές ανάγκες των ρωμαιοκαθολικών του νησιού. Η συγκεκριμένη εκκλησία είναι γνωστή και με την ονομασία Παναγιά το Γενέσιο[12]. Άλλο αξιοθέατο είναι τα απομεινάρια αρχαίου υδραγωγείου ενώ σημαντικός πόλος επισκεπτών είναι η κοντινή εκτεταμένη παραλία[3][4]. Παράλληλα, η περιοχή ενδείκνυται για πεζοπορία[3].

Πληθυσμιακά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εξέλιξη πληθυσμού του οικισμού έχει ως εξής: κάτοικοι 8 (2001), 12 (2011).[1][13][14][15]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 statistics.gr
  2. Πάπυρος Λαρούς
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 «Διακοπές»
  4. 4,0 4,1 Εκδόσεις «Ελλάδα»
  5. Χάρτες «ROAD»
  6. Δήμητρα Φραγκούλη, Νιώτικη κοινωνία - Εικόνες του χτες και του σήμερα, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2002, σ. 76.
  7. Φραγκούλη, 2002, σ. 54.
  8. Φραγκούλη, 2002, σ. 52.
  9. Φραγκούλη, 2002, σ.121.
  10. Φραγκούλη, 2002, σ. 103.
  11. Φραγκούλη, 2002, σ. 80.
  12. Συλλογικό, Εκκλησίες και ξωκκλήσια της Ίου, Ίος, Ιανουάριος 2004, σ. 82.
  13. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
  14. Δομή
  15. Πρόγραμμα Καλλικράτης

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006
  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963
  • Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
  • Γεωργίου Δ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 2002
  • Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
  • Χάρτες «ROAD»
  • Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
  • Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ)
  • eetaa.gr