Έπαυλη των Μυστηρίων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η βίλα των Μυστηρίων στην Πομπηία, όπως φαίνεται από ψηλά.
Η τοποθεσία της βίλας (πάνω αριστερά) στην Πομπηία.

Η Έπαυλη των Μυστηρίων (ιταλικά: Villa dei Misteri‎) είναι μία καλά διατηρημένη προαστιακή αρχαία ρωμαϊκή βίλα στα περίχωρα της Πομπηίας, στη νότια Ιταλία, διάσημη για τη σειρά των υπέροχων τοιχογραφιών σε ένα δωμάτιο, οι οποίες συνήθως θεωρείται ότι δείχνουν την εισαγωγή μίας νέας γυναίκας σε μια ελληνορωμαϊκή λατρεία. Αυτές είναι τώρα από τις πιο γνωστές από τα σχετικά σπάνια σωζόμενα δείγματα της αρχαίας ρωμαϊκής ζωγραφικής. Όπως και η υπόλοιπη Ρωμαϊκή πόλη της Πομπηίας, η βίλα θάφτηκε στην έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. και ανασκάφηκε από το 1909 και μετά (πολύ μετά από την ανασκαφή της κύριας πόλης). Είναι πλέον ένα δημοφιλές μέρος των τουριστικών επισκέψεων στην Πομπηία και αποτελεί μέρος από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ στην Πομπηία.

Περιγραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάτοψη της βίλας.

Αν και καλύφθηκε με μέτρα τέφρας και άλλα ηφαιστειακά υλικά, η βίλα υπέστη μόνο μικρές ζημιές κατά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. Το μεγαλύτερο μέρος από τους τείχους, τις οροφές και ιδιαίτερα τις τοιχογραφίες της επέζησαν σε μεγάλο βαθμό ανέπαφα. Έπειτα από την ανασκαφή, οι στέγες και άλλα τμήματα της βίλας έχουν διατηρηθεί όπως απαιτείται.

Η βίλα πήρε το όνομά της από το θέμα των νωπογραφιών σε ένα από τα πολυάριθμα δωμάτιά της. Αυτό το δωμάτιο μπορεί να ήταν τραπεζαρία (τρίκλινο, λατιν. triclinium) και είναι διακοσμημένο με πολύ ωραίες τοιχογραφίες, που χρονολογούνται περίπου στο 70-60 π.Χ. [1] Αν και συζητείται το πραγματικό θέμα των τοιχογραφιών, η πιο κοινή ερμηνεία είναι ότι απεικονίζουν τη μύηση μίας γυναίκας στα Διονυσιακά Μυστήρια, μία μυστική λατρεία [2] αφιερωμένη στον θεό, που είναι γνωστός στους Ρωμαίους ως Βάκχος. Απαιτούντο συγκεκριμένες τελετές για τα νέα μέλη. Ένα βασικό χαρακτηριστικό, που βοηθά στον χαρακτηρισμό αυτών των σκηνών ως Βακχικών, είναι η απεικόνιση των Μαινάδων, των γυναικών οπαδών της θεότητας. Οι ακόλουθες αυτές παρουσιάζονται συχνά, χορεύοντας με περιστρεφόμενα πτυχωτά υφάσματα, σε ζωγραφισμένα ελληνικά κεραμικά από τον 6ο αιώνα π.Χ. και μετά, [3] αιώνες πριν η λατρεία εξαπλωθεί στους Ρωμαίους. [4] Μεταξύ εναλλακτικών ερμηνειών, η πιο αξιοσημείωτη είναι αυτή του Paul Veyne, ο οποίος πιστεύει ότι απεικονίζει μία νεαρή γυναίκα, που υποβάλλεται σε τελετές γάμου.

Η Έκτη τοιχογραφία.

Αν και συχνά πιστεύεται ότι είναι τρίκλινο, το δωμάτιο με τις τοιχογραφίες θα μπορούσε επίσης να ήταν το υπνοδωμάτιο ή το δωμάτιο (cubiculum) της ερωμένης του σπιτιού, κάτι που θα έδειχνε ότι αυτή ήταν ένα από τα μέλη της λατρείας. [5]

Εκτός από τα ωραία δωμάτια για φαγητό και διασκέδαση, η βίλα είχε πιο λειτουργικούς χώρους. Ένας ληνός (πατητήρι), που ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, έχει αποκατασταθεί στην αρχική του θέση. Δεν ήταν ασυνήθιστο για τα σπίτια των πολύ πλούσιων να συμπεριλαμβάνουν χώρους για την παραγωγή κρασιού, ελαιόλαδου ή άλλων γεωργικών προϊόντων, ειδικά επειδή πολλοί εκλεκτοί Ρωμαίοι κατείχαν γεωργικές εκτάσεις ή οπωρώνες σε άμεση γειτνίαση με τις βίλες τους.

Η βίλα είναι εύκολα προσβάσιμη από την Πομπηία και βρίσκεται περίπου 400 μέτρα βορειοδυτικά από τα τείχη της πόλης, πέρα από έναν δρόμο με ταφικά μνημεία εκατέρωθεν. Ως προαστιακή βίλα, είχε στενή σχέση με την πόλη, αλλά ήταν ακόμα ξεχωριστή από αυτήν.

Ο ιδιοκτήτης της βίλας είναι άγνωστος, όπως συμβαίνει με πολλές ιδιωτικές κατοικίες στην περιοχή της Πομπηίας. Ωστόσο ορισμένα αντικείμενα δίνουν δελεαστικές ενδείξεις: μία χάλκινη σφραγίδα που βρέθηκε στη Βίλα, ονομάζει τον L. Istacidius Zosimus, έναν απελεύθερο, πρώην υπηρέτη της ισχυρής οικογένειας Istacidii. Οι μελετητές τον πρότειναν είτε ως ιδιοκτήτη της βίλας, είτε ως επιτηρητή της ανοικοδόμησής της μετά τον σεισμό του 62 μ.Χ. Η παρουσία ενός αγάλματος της Λιβίας, συζύγου του Αυγούστου, οδήγησε ορισμένους ιστορικούς να προτείνουν ότι αυτή ήταν η ιδιοκτήτρια. [6]

Όπως και σε άλλες περιοχές της Πομπηίας και του Ερκουλάνεουμ, βρέθηκαν πολλά πτώματα στη βίλα και κατασκευάστηκαν γύψινα εκμαγεία από αυτά.

Η πρώτη επιτοίχια νωπογραφία, που απεικονίζει την ανάγνωση των τελετών των νυφικών μυστηρίων.
Η τρίτη τοιχογραφία του τρίκλινου, που παραδοσιακά ερμηνεύεται ότι αναπαριστά τα στάδια της μύησης στη λατρεία.
Η πέμπτη τοιχογραφία απεικονίζει μια βακχική τελετή.

Οι επιτοίχιες νωπογραφίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι διάσημες τοιχογραφίες της Βίλας ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1909, αλλά σύντομα καταστράφηκαν από έναν συνδυασμό κακής προστασίας από τα στοιχεία της φύσης και έναν σεισμό, που σημειώθηκε τον Ιούνιο. [7] Τα μεγάλα προβλήματα που αναπτύχθηκαν ήταν υγρασία και υπολείμματα αλατιού, που διηθήθηκαν από το έδαφος, προκαλώντας την εμφάνιση λευκών λεκέδων στην επιφάνεια των έργων ζωγραφικής. Για να εξουδετερωθεί αυτό, αφαιρέθηκαν μεγάλα τμήματα των τοιχογραφιών και επανασυνδέθηκαν, αφού οι τοίχοι ξαναχτίστηκαν με νέα πέτρα για να αντιστέκονται καλύτερα στην υγρασία και τη διήθηση αλατιού.

Σύμφωνα με τις μεθόδους συντήρησης που επικρατούσαν τότε, εφαρμόστηκαν επιχρίσματα κεριού και πετρελαίου για την απομάκρυνση των υπολειμμάτων και την παροχή προστασίας, τα οποία έχουν τη γυαλιστερή λάμψη, που είναι χαρακτηριστική στις τοιχογραφίες του 20ου / των αρχών του 21ου αιώνα. Αυτές οι επικαλύψεις αποδείχθηκαν εξαιρετικά αποτελεσματικές στην προστασία των έργων από περαιτέρω ζημιές, παρόλο που μία από τις παρενέργειες ήταν ότι παραμόρφωσε το αρχικό χρώμα, κάνοντας το κόκκινο φόντο να φαίνεται πιο σκούρο από το αρχικό χρώμα. [7] [8] Αργότερα το 1909 έφθασε μία γερμανική ομάδα αρχαιολόγων και ανέλαβε περαιτέρω αποκαταστάσεις.

Μεταξύ 2013 και 2015 πραγματοποιήθηκαν αποκαταστάσεις στις τοιχογραφίες, χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνικές. Αυτές περιελάμβαναν θεραπεία με το αντιβιοτικό αμοξικιλλίνη, το οποίο απομάκρυνε το διοξείδιο του μαγγανίου, που είχε διηθηθεί στις ζωγραφιές από το έδαφος και τα βακτηρίδια στρεπτόκοκκων, που τρέφονται με τις χρωστικές ουσίες και προκαλούν φθορά. [8] Άλλη επεξεργασία περιλάμβανε την ανάλυση και την αποκατάσταση των αρχικών τόνων χρώματος, αφού χρησιμοποιήθηκε η τεχνολογία λέιζερ για την αφαίρεση των στρώσεων κεριού και πετρελαίου που εφαρμόστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα. [9] [10]

Επεξήγηση των τοιχογραφιών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές ερμηνείες των τοιχογραφιών, αλλά πιστεύεται συνήθως ότι απεικονίζουν μία θρησκευτική τελετή. Μία άλλη κοινή θεωρία είναι ότι οι τοιχογραφίες απεικονίζουν μία νύφη, που μπαίνει στα Βακχικά Μυστήρια ως προετοιμασία γάμου. Σε αυτή την υπόθεση, το περίτεχνο ένδυμα που φορά η κύρια μορφή, πιστεύεται ότι είναι ενδυμασία γάμου. [5]

Με βάση το θέμα και τη σειρά των τοιχογραφιών, οι τοιχογραφίες προορίζονται να διαβαστούν στη σειρά ως μια ενιαία αφήγηση. Οι γυναίκες και οι σάτυροι είναι εμφανείς. Δεδομένης της ευρέως αποδεκτής θεωρίας, ότι οι τοιχογραφίες απεικονίζουν μια μύηση στη λατρεία του Βάκχου, ορισμένοι προτείνουν, ότι το ίδιο τοιχογραφημένο δωμάτιο χρησιμοποιήθηκε για τη διεξαγωγή μυήσεων και άλλων τελετών. [5]

  • Η πρώτη τοιχογραφία δείχνει μια ευγενή Ρωμαία γυναίκα (πιθανώς τη μητέρα της μυημένης, η οποία δεν μπορεί να προχωρήσει πιο μέσα) να πλησιάζει μία ιέρεια ή μία οικοδέσποινα καθισμένη σε θρόνο, που δίπλα της στέκεται ένα μικρό αγόρι, που διαβάζει έναν κύλινδρο, πιθανώς τη δήλωση της μύησης. Στην άλλη πλευρά του θρόνου, η νεαρή μυούμενη εμφανίζεται με μωβ ένδυμα και στέφανο μυρτιάς, κρατώντας ένα κλαδί δάφνης και έναν δίσκο με γλυκό. Φαίνεται να έχει μετατραπεί σε κορίτσι που υπηρετεί, αλλά μπορεί να προσφέρει μία προσφορά στον θεό ή τη θεά. [11]
  • Η δεύτερη τοιχογραφία απεικονίζει μία άλλη ιέρεια (ή ανώτερη μυημένη) και τους βοηθούς της να προετοιμάζουν το καλάθι λίκνον. Στα πόδια της, είναι τα πόδια του πάγκου που κάθεται και θα μπορούσαν να εκληφθούν ως μανιτάρια. Από τη μία πλευρά, ο Σειληνός (ένα μέρος άνδρας και ένα άλογο) παίζει μία λύρα. (Ο Σειληνός, που είναι το όνομα του δασκάλου και συντρόφου του Βάκχου, ήταν επίσης ένας γενικός όρος, που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα μυθολογικά του είδη).
  • Η τρίτη τοιχογραφία δείχνει έναν σάτυρο να παίζει τον αυλό του Πάνα και μία νύμφη να αρμέγει μία κατσίκα σε μια βουκολική σκηνή. Στα δεξιά τους, η μυημένη είναι με πανικό. Δεν τη βλέπουμε για μερικές σκηνές και έπειτα. όταν εμφανίζεται ξανά, έχει αλλάξει. Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι έχει συμβεί κατάβαση .
  • Στην κατεύθυνση προς την οποία κοιτάζει με τρόμο, η τέταρτη τοιχογραφία δείχνει έναν νεαρό σάτυρο να του έχει προσφερθεί ένα κύπελλο κρασί από τον Σειληνό, ενώ πίσω του, ένας άλλος σάτυρος κρατά ψηλά μία τρομακτική μάσκα, που ο σάτυρος που πίνει βλέπει την αντανάκλασή της στο κύπελλο (αυτό ίσως είναι παράλληλο με το κάτοπτρο, στον οποίο νεαρός Βάκχος κοιτάζει επίμονα στις Ορφικές τελετές). Δίπλα τους κάθεται μια θεά, (η Αριάδνη ή η Σεμέλη), με τον Βάκχο να βρίσκεται στην αγκαλιά της.
  • Η πέμπτη τοιχογραφία δείχνει την αρχάρια να επιστρέφει. Φέρει τώρα ραβδί και φοράει πίλο, αντικείμενα που παρουσιάζονται συχνά μετά την επιτυχή ολοκλήρωση μίας δοκιμασίας μύησης. Γονατίζει μπροστά στην ιέρεια και φαίνεται να κτυπιέται από μια φτερωτή γυναικεία μορφή. Δίπλα της είναι μία μορφή που χορεύει (μία Μαινάδα ή μία Θυία) και μία μορφή που φέρει εσθήτα και θύρσο (ένα μυητικό σύμβολο του Βάκχου) από μακριούς μίσχους τυλιγμένου μάραθου με ένα κουκουνάρι στην κορυφή.
  • Στην έκτη τοιχογραφία της προτελευταίας εμφάνισής της, τη βλέπουμε να είναι προετοιμασμένη με καινούργια ρούχα, ενώ η Έρως κρατά ψηλά ένα κάτοπτρο. Μετά από αυτή τη σκηνή, υπάρχει μία άλλη εικόνα του Έρωτος.
  • Τέλος, στην έβδομη τοιχογραφία η μυημένη εμφανίζεται ενθρονισμένη και με περίτεχνο ένδυμα. Αυτό είναι το μόνο που γνωρίζουμε για τις ρωμαϊκές τελετές μύησης. [12] [13]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Giuntoli, Stefano. Art and History of Pompeii. Casa Editrice Bonechi, Florence, 1995. Page 126. (ISBN 88-7009-454-5)
  2. Antonio Virgili, Culti misterici ed orientali a Pompei, Gangemi, Roma, 2008
  3. Gantz, Timothy. Early Greek Myth, Volume I. The Johns Hopkins University Press, 1993. Page 114. (ISBN 0-8018-5360-5)
  4. «Villa of the Mysteries Pompeii by Raichel Le Goff». www.raichel.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2015. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «Pompeii.html». umich.edu. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2015.  Σφάλμα αναφοράς: Invalid <ref> tag; name ":0" defined multiple times with different content Σφάλμα αναφοράς: Invalid <ref> tag; name ":0" defined multiple times with different content
  6. Emily Hayes (13 Μαρτίου 2015). «Pompeii's Villa of the Mysteries Finally Restored After 2 Years». www.iitaly.org. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2020. 
  7. 7,0 7,1 AA School of Architecture (4 Μαρτίου 2014). Mary Beard-Pompeii: The Art of Reconstruction. YouTube.com. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2020. 
  8. 8,0 8,1 E. Bramati (2014-06-09). «The frescoes in the Villa of the Mysteries treated with antibiotics». www.arte.it. http://www.arte.it/news/napoli/the-frescoes-in-the-villa-of-the-mysteries-treated-with-antibiotics-9492. Ανακτήθηκε στις 2020-04-28. 
  9. Redazione ANSA (2015-03-20). «Pompeii's Villa dei Misteri reopens-Update 2». www.ansa.it. https://www.ansa.it/english/news/2015/03/20/pompeiis-villa-dei-misteri-reopens-update-2_67cf50f5-2e34-4851-b235-f142f996902a.html. Ανακτήθηκε στις 2020-04-28. 
  10. Carol King (2013-07-25). «Laser Used to Restore Frescoes at Pompeii's Villa of Mysteries». Italy Magazine. https://www.italymagazine.com/news/laser-used-restore-frescoes-pompeiis-villa-mysteries. Ανακτήθηκε στις 2020-04-28. 
  11. «Dionysian Mysteries». www.hellenica.de. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2014. 
  12. Linda Fierz-David, Katherine Bradway, Nor Hall, and Mary Beard and others have interpreted these murals.
  13. http://www.art-and-archaeology.com/timelines/rome/empire/vm/villaofthemysteries.html
  • Converto, Claudia. Campania, civilisation and art. Milan: Kina Italia. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]